
آقایون و خانومهایی که کاربر ویرگول یا خواننده این مطلب هستین این لطف رو در حق خودتون و بنده بکنین تحت هیچ شرایطی با من تماس نگیرین!!!
اینکه شماره من رو به هر طریقی پیدا میکنین و توی تلگرام یا اینستاگرام آیدی من رو سرچ میکنین و پیام میدین جز مزاحمت برای من چیزی نداره، شما صرفا خواننده این صفحه هستین دوست و رفیق صمیمی من نیستین و نخواهید بود!! من قرار نیست هرکس از راه میرسه و در میزنه در رو براش باز کنم. من به هیچگونه دوست و ارتباطات دوستی احتیاج ندارم، به اینکه کسی واسم کامنت تعریف و تمجید بنویسه و در ادامهاش سعی کنه خودش و عقایدش رو به من تحمیل کنه احتیاجی ندارم، توی این ۴ سال بارها و بارها به آدمهای مختلف توی این سایت اجازه دادم به من نزدیک بشن اما جز پشیمونی و اندوه ثمری برای من نداشته پس لطفا به خاطر خودتون هم شده حرمت نگه دارین، با تشکر
وقتی پیامهایی که در ادامه براتون میذارم رو گرفتم اونقدر پر از خشم شدم که میخواستم همون لحظه یک مطلب بنویسم و به تمام این آدمها بتوپم اما باز جلوی خودم رو گرفتم و اجازه دادم خشمم فروکش کنه ولی هنوز هم وقتی میخوام دربارهاش بنویسم خشمم مثل آتیش زیر خاکستر شروع میکنه به شعلهور شدن عجیبه نه؟

همه چیز از یک پیام ساده شروع میشه، پیامی که یهو وارد تلگرام میشی، یا توی اینستاگرام یا توی SMS میبینی یک نفر جذب مطالب صفحهات شده و به یک نحوی شماره تورو پیدا کرده (با اینکه چندین بار ازش پرسیدم چطور پیدا کردی چیزی نگفت!!!) خب ایرادی نداره سختش نمیکنیم به هرحال یک نفر بدون شناختن من، صرفا از روی نوشتههام با من احساس نزدیکی کرده، حسی که دارم ورای تصور هست، انگار نویسنده یک کتاب هستم که خوانندهای از راه دور برای من نامه نوشته و از تاثیری که کتاب من روی زندگیش داشته سخن گفته، همیشه آرزو داشتم چنین جایگاهی توی ذهن دیگران داشته باشم، اثرگذاری!!! بنابراین اینطور نیست که از دیدن این پیامها دلخور بشم اتفاقا خیلی خوشحالم میکنه اما معضل اصلی بعد از اون رخ میدن

مشکل دقیقا از همینجا شروع میشه، آدمهایی که خودشون توی زندگی باختن و سالها با این فرهنگ مسموم بزرگ شدن که باید همه چیز رو توی سکوت نگه داری و هیچکس نباید زمین خوردنت رو ببینه میان من رو نصیحت میکنن، انگار یارو ولادمیر پوتین هست که زمین خوردنش به یه ور کسی تو این دنیا باشه. واقعا تعجب میکنم که شما انسانهای حقیر و بیچاره چطور اینقدر خودتون رو بزرگ و خاص میبینین که تصور میکنین برای کسی مهم هستین؟؟ یه نگاه به خودتون انداختین؟؟ اصلا میدونین چقدر بیچاره و قابل ترحم هستین؟ نه البته که نمیدونین چون انسان حتی اگه کارگر هم باشه یه "ایگوی" بزرگ از خودش داره که فکر میکنه خیلی خاصه و دنیا قدر اون رو ندونسته!! نه نه نه ... زهره ساکت شو!!! باید با احترام حرف بزنی نه با خشم پس یه نفس عمیق بکش و با احترام بنویس
منو به چشم برادر خودت ببین، ازت خواهش میکنم از نوشتن داستان زندگیت و ویدئو گذاشتن از خودت دست بردار خواهرم، یا حداقل اگر مینویسی ناشناس بنویس کسی نفهمه شما هستی، اسم و نشانی نذار، این اشتباهه زهره خانوم، در سایه رشد کن، پنهان از همه
جملات گرانبهایی که میبینین توصیههای این برادر عزیزمون هست که در قدم اول اومد کلی تعریف و تمجید کرد که آفرین باریکلا به این جسارتت، بعد از اینکه ازش تشکر کردم و کمی باهاش صحبت کردم با خودش فکر کرد در جایگاهی هست که من رو نصیحت کنه و برای من نسخه بپیچه!!!
در کمال شگفتی رفته بود اسمم رو توی پلتفرمهای مختلف سرچ کرده بود و توی اینستاگرام پیجم رو دیده بود که جلوی دوربین نشسته بودم و درباره مصائب زندگیم صحبت میکردم و حالا به خودش این اجازه رو داده بود که به من بگه چی درسته و چی غلط؟؟؟ واقعا کی به شما این جسارت رو داده؟؟
خیلی دوست دارم این رو یکبار برای همیشه بدونم چی باعث میشه این گستاخی رو بکنین؟ چون فقط این آقا نیست که اینکارو میکنه بارها و بارها این اتفاق برای من رخ داده، اشخاص مختلف ابتدا از در دوستی و تعریف و تمجید وارد میشن و سپس از همونجا سر نخ رو میگیرن و با خودشون فکر میکنن حالا حق این رو دارن که نسخهی زندگی بازندهی خودشون رو برای من بپیچن!!!
این آقا اونقدر ترسو بود که حتی حاضر نبود اسم و فامیلش رو به من بگه!! البته از یک کارمند دولتی انتظار بیشتری هم نمیره متاسفانه حتی توی قرارهای آشنایی و ازدواج این رو به وفور میدیدم که مرد روبروی من درحالی که دم از موفقیت و خاص بودنش میزنه در حقیقت چیزی جز یک موش ترسو توی سیستم نیست و من از مردهای ترسو متنفرم!!!! مرد باید نترس باشه باید وقتی راه میره زمین زیر پاش بلرزه. باید حتی اگه توی یک دعوا میبازه باز بره جلو مرد و مردونه کتکش رو بخوره و برگرده اما مردها مخصوصا کسانی که تو خونوادههای کارمند و متوسط و بخور نمیر مثل خونوادههای من بزرگ میشن همشون همینطوری بار میان، ترسو، مطیع، بیحاشیه (وااای ببین من خیلی پسر گل و بیحاشیهای هستم🙂) آخه مرد رو چه به بیحاشیه بودن؟ مرد باید گاز بگیره (الله اکبر زبونت رو گاز بگیر زهره)
من متنفرم از هر مرد و زنی که جسارت بیان خودش رو نداره، مردهای ترسویی که پشت شغل دولتی پنهان میشن و با چندرغاز حقوق بخور نمیر تصور میکنن خیلی آدم موفق و خوشبختی هستن و حالا واسه بقیه توصیه ارائه میدن، واقعا چطور جرعت میکنین؟؟ تصور میکنین من پشت نوشتههام یه آدم بدبخت با چشمای گریونم که رنجم رو مستند میکنم؟ من از تمام این دنیا بیزارم از سیستم ناعادلانهاش بیزارم از خلقتی که باعث شد من با اون دختری که ددیاش صاحب یک شرکت کلفت هست زمین تا آسمون فرق داشته باشیم بیزارم از اینکه همون دختر با سرمایه ددی کسب و کار میزنه و بعد میشینه میگه من مستقل خودساختهام بیزارم!! من با خشم مینویسم، با آتیشی که از درون قلبم شعلهور میشه و انگار میخواد کل دنیا رو با خودش به آتیش بکشه
دلم میخواد روزی از تمام این دنیا انتقام بگیرم و دلیل اینکه مینویسم اینه که اگر زهره ترقویی نتونست انتقام خودش رو از دنیا بگیره حداقل رنج و مشقت من در جایی از این دنیا به یادگار مونده باشه، همونطور که امروز ما میدونیم ونسان ونگوک در پس اون نقاشیهایی که میکشیده چه رنج عظیمی داشته من هم میخوام رنج و مشقت زندگیم ثبت بمونه اما آیا این به شما اجازه نصیحت کردن من رو میده؟؟ خیر!!!! یک خیر خیلی بزرگ و محکم که مثل سیلی بر صورت تمام نصیحت کنندگان عزیز خواهد نشست!!!
در طی مکالمهای که با آقا داشتم چندین بار صراحتا ازش پرسیدم که فامیلیاش چی هست؟ اگر مثلا دوست داره با من در ارتباط باشه باید اون هم چیزی از زندگیش رو بتونه بیان کنه، من از آدمهایی که میترسن از بیان خودشون و تصور میکنن اگر پشت یک نقاب از سکوت پنهان بشن خیلی کاریزماتیک و خاص جلوه میکنن تهوع میگیرم، این کاریزما مال رهبر مافیا هست نه شمایی که مثل من توی یک باتلاق از بدبختی دست و پا میزنی!!! فکر میکنین اگر سکوت کنین هیچکس از راز درون شما باخبر نمیشه؟ نه عزیزم حداقل من یک نفر میتونم بوی بدبختی رو از فرسنگها دورتر احساس کنم میتونم خیلی خوب بفهمم که دارین توی باتلاق دست و پا میزنین و به طرز تحقیرآمیزی زور میزنین خودتون رو کامل و بینقص و موفق نشون بدین
تصور نکنید اگر کارمند دولت شدین یا اگر صاحب یک مغازه یا کسب و کاری هستین من خودم رو از شما پایینتر میدونم و شما حالا در موضع قدرت میتونی من رو نصیحت کنی، من صد فرسخ از شماها بالاترم دوستان حالا میخواین اسمش رو غرور و تکبر بذارین یا هرچی ولی اتفاقا من برای امثال این آقا خیلی دل میسوزونم، چون من یک عمر با کارمند جماعت زندگی کردم و خیلی خوب میدونم پشت اون نقاب موفقیتی که به چهره میزنن چیزی جز یک برده سیستم توی یک محیط فرسوده نیست من اگر میخواستم کارمند و مطیع و برده باشم مطمئن باشین الان اینجا نبودم، اگر پدرم من رو طرد کرده یا جامعه سيستان من رو نمیپذیره دلیلش همین سرکشی و عدم قبول حرف زور بوده چیزی که کارمند جماعت ازش سر در نمیاره چون کارمندی شما رو برده و مطیع بار میاره البته این به معنای بد بودن کارمندی نیست توی تمام استانهایی که مردمانی بدبخت و بیچاره دارن و توی خونوادههایی که مثل خونواده من حاضر نیستن برای بچشون خرج کنن "کارمند شدن" تنها راه نجات از بدبختی مطلق هست کسی که پدر و مادرش حاضر نیستن براش یک قرون خرج کنن مجبوره به کارمندی چنگ بزنه شاید زندگیش از فلاکتی که توش دست و پا میزنه خارج بشه
من واقعا نمیخواستم به کارمندها توهین کنم اما واقعیت اینه که این الگوی رفتاری مشترک رو توی اکثر کارمندها میبینم توهم اینکه از دماغ فیل افتادن و خودشون رو در برابر اشخاصی مثل من خیلی موفق و سرفراز میدونن باعث خشم من میشه، من چیزی رو دارم که امثال این آقا هرگز نخواهد داشت و اون "آزادی" هست من برای همین آزادی تاوان دادم، برای همین آزادی جنگیدم که بتونم چیزی که توی دلم هست فریاد بزنم چی باعث میشه شما برای من تکلیف تعیین کنی؟

این چه مدل حرف زدنه؟ متوجه نمیشم یعنی شما تو چه جایگاهی هستین که بخواین من رو نصیحت کنین؟ شما چه موفقیت خاصی توی زندگی بدست آوردین و چه آدم خاصی شدین که حالا بخواین به من بگین از سبک زندگی و عقاید شما پیروی کنم؟ این گستاخی رو اصلا درک نمیکنم نمیفهمم کجای متنهای من به شما این جسارت رو میده که درباره زندگی من بگین چی درسته و چی غلطه؟ تصور کردین من میخوام مثل شماها شبیه یک موش ترسو و ناشناس زندگی کنم و بمیرم؟ یا نکنه تصور کردین با این وضعیت جامعه شما امروز توی سکوت زندگی میکنین و فردا قراره موفق و سربلند بشین و روزی که خیلی موفق شدین چشم همه حسوداتون بترکه؟؟ (چقدر حقیرانه و خاله زنک)
این آقا اولین مردی نیست که به این شکل پیام میده، مهرداد قربانی کیس قبلی این آقا بود حداقل مهرداد قربانی جسارت این رو داشت با اسم و فامیل واقعیاش جلو بیاد، این شخص که یک موش ترسو هست که نمیخواد حتی کسی اسمش رو بدونه اونوقت کسی که تا این حد اقتدار پایینی داره میاد به من راه و روش زندگی یاد بده؟؟
فکر میکنه من احمقم و نمیفهمم که مجذوب شخصیت و رفتار من شده، از صحبتش مشخصه اما به طرز واضحی کنترلگره، یک مرد ۲۵ سالهی احمق که شیفته رسایی و شیوایی من شده ولی حالا که من رو پیدا کرده از همون ساعت اول آشنایی میخواد یه جوری من رو تحت کنترل خودش دربیاره انگار رفتم سر جلسه خواستگاری که یارو داره من رو تحلیل میکنه و میگه دوست ندارم با اسم و عکس خودت کاری بکنی (خندههای عصبی)
شما اولین کسی نیستین که مجذوب من شدین، خیلی هم عالی این چیزی بدی نیست اما جذب یکی شدن و همراه شدن با داستان زندگیش شما رو صاحب اختیار زندگی اون شخص نمیکنه بماند که اشخاصی که خودشون رو سانسور میکنن هرگز در دایره دوستان من قرار نمیگیرن!! تصور کنین یارو حتی اسم و فامیل خودش رو حاضر نیست مرد و مردونه بگه بعد بهم میگه "وای خواهرم بیا با من درد دل کن من بهت گوش میدم اوخی🥺" واقعا؟؟؟ واقعا تصور میکنین من صرفا برای درد دل کردن دارم مینویسم؟ و حالا مثلا اصغرآقا لطف کرده میگه بیا با من درد دل کن من بهت گوش میدم😂
متاسفانه این تکنیک رو قبلا آقای قربانی پیاده کرده دیگه جواب نمیده، شما نمیخواین کمک بکنین یا به درد دل من گوش بدین، شما اونقدر شیفته من شدین که میخواین هر چه بیشتر درباره زندگی من بدونین میخواین اون حس فضولی و نیاز به فهمیدن بیشتر درباره من رو توی وجود خودشون ارضا کنین و به همین خاطر هم این نقاب تهوع آور رو میزنین که بگین وای ببین من اونقدر خوبم که حاضرم وقتم رو به تو اختصاص بدم بیا با من درد دل کن ولی توی ویرگول درباره زندگیت ننویس!!! نه نه نه دوست عزیز این تو بمیری دیگه از اون تو بمیریها نیست، دیگه این چرندیات بیاساس من رو هیجان زده نمیکنه


والا راستش رو بخواین همین الان هم کلی آدم به من افتخار میکنن و دنبال بودن با من هستن اصغرآقا یکیش خود شما، من تو همین جایگاهی که هستم صد پله از شما بچه سوسولها بالاترم اونوقت شماها جوری پیام میدین انگار دارین با یه بدبخت بازنده حرف میزنین که حالا دلتون براش سوخته؟ به نظرم یک نگاه به درون بندازین بد نیست
خیلی دوست دارم بدونم اینایی که مخالف بیان رنج و درد هستن و هی میگن به همه نگو و عمومی نکن یکبار برای همیشه جواب من رو بدن، شما که به کسی نگفتی الان به چی رسیدی و منی که ۴ ساله همه درباره رنجهام میدونن چی رو از دست دادم؟ لطفا بفرمایید از عقیدتون دفاع کنین ببینم چی برای گفتن دارین؟ به جز اینکه فقط از بچگی با این عقیده بزرگ شدین حتی خودتون هم نمیدونین چرا باید بهش پایبند باشین چون هیچوقت بهش فکر نکردین و عقاید و فرهنگ رو زیر سوال نبردین توی ذهنتون، شما مثل یک برده مطیع فقط قبول کردین که این اصل زندگی هست همین!!
تا قبل از اینکه درباره زندگیم بنویسم من چی بودم؟ یه دختر بازنده کنج یک استان فقیر که هیچکس اون رو نمیشناخت و با وجود هزاران بار تلاش باز نتونسته بود راه و درآمدی برای خودش ایجاد کنه اما حالا؟ از وقتی درباره رنجهام میگم قدرت و جسارت خیلی بیشتری پیدا کردم، میتونم انسانهای زیادی رو ببینم باهاشون ارتباط سازی بکنم از تهران و مشهد تا اصفهان و شیراز تقریبا توی هر شهری یک دوست آقا و خانوم دارم از وکیل و دکتر و مهندس تا هر شغلی توی دایره ارتباطات من هست، حالا من دارم میرم تهران ولی یک دختر بدبخت و ترسو نیستم یک گرگ زخمی و وحشیام که قدرت و جسارتش در دفاع از حقش مثال زدنی هست
من به چیزهایی دست پیدا کردم که شاید با واحد پول سنجیده نمیشن اما روح و شخصیت من رو چندین پله بالاتر بردن اونوقت شمایی که تمام عمر یک بچه سوسول مطیع و محبوب خانواده بودی فقط درس خوندی، دانشگاه رفتی، استخدام دولت شدی و حالام وقت زن گرفتنت شده، به شما نمیرسه به من چیزی رو نصیحت کنی دوست عزیزم!!! شما باید بیای یک دوره پیش من آموزش ببینی تا یاد بگیری اون توهمی که از موفقیت توی سرت ساختی وجود نداره
این جمله کوتاهه اما خیلی پرمعناست، همیشه یادتون باشه آدمهای کوچیک غرورهای بزرگی دارن، همیشه این آدمهای قشر متوسط و بخور نمیر جامعه هستن که زور میزنن با خرید ماشین بهتر و خونه بهتر خودشون رو شبیه پولدارهای جامعه نشون بدن و احساس موفقیت توی جمعهای فامیلی داشته باشن اوه خدای من جمعهای فامیلی!! احتمالا اصغرآقای قصهی ما توی اون جمعها خیلی احساس موفقیت بهش دست میده و حس میکنه خیلی خاص و خفن شده اینطور نیست؟
اگر پایان پیامش رو بخونین میبینین که به طرز تهوع آوری انگار اومده خیرات بکنه و با گوش دادن به درد دل من کمکم کنه، اگر شما هم مثل این آقا عاشق کار خیر هستین تشریف ببرین یک جای دیگه کارهای خیر خودتون رو بفروشین، من نیازی به ترحم کسی ندارم، نیازی به تکلیف و خط مشی هم ندارم، حتی اگر راه من غلط باشه راهی هست که خودم انتخابش کردم کاش شما هم جسارت انتخاب راه و روش خودتون رو داشتین به جای اینکه اینقدر گستاخ باشین!!
چون من مردها رو از روی ماشین و خونه و شغل دولتی نمیسنجم بلکه ذات و افکار و خط مشی زندگی اونها برام مهم هست و اگر یک روانشناس یا علاقمند به روانشناسی باشین اونوقت با کمی صحبت کردن با طرف مقابل و چند تا جمله میتونین اطلاعات زیادی درباره اون شخص بدست بیارین
شماره یک
همونطور که میبینین اصغرآقا در وهله اول یک کارمند نمونه دولتی هستن این رو خودش گفت که کارمند هست و من هم از ترسو بودنش که نمیخواست شمارش یا اسم و فامیلش رو کسی بدونه متوجه شدم، ترسو و مطیع بودن یک صفت رایج بین کارمندان دولتی هست و چیز بدی هم نیست خیلی از دخترها ممکنه عاشق همچین مردی باشن ولی من نیستم!! مرد باید جذبه داشته باشه، باید کاریزما داشته باشه، باید حتی اگه کارگر هست حتی اگه خلاف میکنه سرش رو بگیره بالا و جوری راه بره که زمین زیر پاش بلرزه تصور میکنین چرا وقتی علی بهم گفت وارد نزول و کار خلاف شده من عقب نکشیدم؟ ایرادی نداشت با اینکه رفتارهای علی ترسناک شده بود ولی بازم خیلی خوشم میومد که به جای مردهای دیگه که سریع میترسن اون جسارت حتی انجام کار خلاف رو داشت
شماره دو
چیز دیگری که از حرفهای ایشون میشه فهمید این حقیقت هست که اصغرآقا خودش رو خیلی موفق میدونه اون خودش رو تو نوک قله و من رو ته دره میبینه این رو از کجا میشه فهمید؟ از اونجایی که اصغرآقا به خودش اجازه میده من رو نصیحت کنه و به من راه و روش زندگی یاد بده، این پررویی وقتی میاد که شما خودت رو نسبت به طرف مقابل خیلی بالا و کامل ببینی وگرنه اگر خودت رو هم یک بازنده که قراره ۳۰ سال بردگی دولت رو بکنه بدونی اونوقت میفهمی که تفاوت زیادی با زهره ترقویی نداری
شماره سه
از اون طرف به نظر میرسه اصغرآقا خیلی علاقه داره کنترل چیزی رو در دست داشته باشه طبیعی هم هست توی محیط کار که تو باید بله قربانگو باشی برای همین این اشخاص دنبال چیزی یا جایی میگردن که بتونن عقدههای کنترل داشتن خودشون رو اونجا ارضا کنن و برای همین هم پیشنهاد میده که من باهاش درد دل کنم چون دوست داره احساس یک قهرمان و یک ناجی رو واسه خودش داشته باشه
احتمالا اگر ۱۸ سالم بود خیلی ذوق میکردم😂 اصغرآقا برای قهرمان شدن باید بره دنبال یه دختر کم سن و سال بگرده نه کسی که سرد و گرم روزگار رو چشیده که دیگه خیلی خوب میدونه پشت این پیامها قراره به چه فاجعهای ختم بشه
جالبه که حتی از من طلبکار هم میشد که چرا منو منتظر میذاری؟ چرا من بهت پیام دادم دو روز بعد جواب من رو دادی؟ آدم باید شعور داشته باشه زهره خانوم و شخص رو منتظر نذاره!!! چششششم ببخشید سلطان سلیمان من تمام زندگیم رو کنسل میکنم که زین پس در خدمت مرد ترسویی باشم که حتی جرعت نداره با اسم و فامیلش بهم پیام بده، نمیتونین بفهمین هرچقدر بیشتر دهنش رو باز میکرد بیشتر باعث انزجار من میشد تصور کن خودت رفتی شمارم رو از یک جای نامشخص برداشتی خودت به من پیام دادی خودتم برام تکلیف میچینی قشنگ نیست؟؟؟ بعد حالا طلبکار هم هستی که چرا هر لحظه آنلاین نیستم که سریع جوابت رو بدم، چی شده اصغرآقا نکنه اونقدر شیفته من شدی که دم به دقیقه گوشی رو چک میکنی ببینی من جوابت رو دادم یا نه؟ چی باعث میشه تصور کنین شوهرم یا برادرم هستین و حق تعیین تکلیف دارین؟؟؟
شما فقط خواننده هستین همین و بس!!! نه دونیت کردن نه حمایت مالی و نه هیچ غلط دیگری باعث نمیشه شما نسبت به بقیه در جایگاه بالاتری قرار بگیرین (عصبی نشو زهره)
این اولین باری نیست که یک نفر اینطوری با من رفتار میکنه ولی قول دادم تا جای ممکن آخرین بار باشه و دیگه بعد از این با هیچکس از این پلتفرم دوستی نکنم، هیچ شمارهای، هیچ چیزی از من منتشر نشه و هیچکس راه ارتباطی با من نداشته باشه، توصیههای مسخرتون رو برای زندگی مسخره خودتون به کار ببرین دوستان عزیز من نیازی به نصیحت شنیدن از سمت کسانی که خودشون با من در جرگهی بازندهها هستن ندارم، نکنه واقعا تصور کردین با یه شغل بخور نمیر تفاوت زیادی با من دارین؟ به نظرم یک نگاه مجدد به زندگیتون بندازین شاید فرجی شد!!!

نمونه دیگه از همین اشخاص آقای مهرداد قربانی هست اونم دقیقا از همین در وارد شد با این تفاوت که اینبار من مثل احمقها اجازه دادم توی زندگیم باشه و بارها و بارها باهاش درد دل میکردم بعدها متوجه شدم که این اشخاص صرفا لحظهای که من رو پیدا میکنن تحت هیجان و آدرنالین میخوان به هر نحوی به من نزدیک بشن و بعد که فضولیشون ارضا میشه یک روز برای همیشه میذارن میرن
اشخاصی مثل اینها که از سمت ویرگول به من نزدیک شدن کم نبودن ولی شاید بارزترین اونها آقایی به اسم مهرداد قربانی بود، همه چیز از یک سری کامنت شروع شد که زیر پستها و مطالب من گذاشته شد و درخواست راه ارتباطی کرد، من هم اونقدر احمق هستم که وقتی کسی مستمر برام کامنت میذاره باهاش احساس آشنایی و دوستی پیدا میکنم و تصور میکنم میتونه دوست من باشه!!!
آقای قربانی یکی از اونها بود، با پیامک و اساماسهای تعریف و تمجید از صداقت و شهامت من در نوشتن شروع شد و بعد هر بار که مطلبی پست میکردم آقای قربانی به من پیام میداد و دربارهاش اظهار نظر میکرد
جالب بود که توی اولین کامنتی که ازش دیدم نوشته بود با بخشی از زندگی من احساس همذات پنداری داشته چون خودش هم شرایط سختی رو تجربه کرده اما بلافاصله دو روز بعد اون کامنت رو پاک کرد!! لازمه بگم چقدر متنفرم از افرادی که نظرات خودشون رو پاک میکنن؟
به خودم قول دادم دیگه هیچ کامنتی رو جواب ندم
تصور کنین توی یک مجلس مهمانی هستین و حرفی به زبون میارین اما بعد پشیمون میشین آیا میتونین زمان رو به عقب برگردونین و اون حرف رو پاک کنین؟؟ خیر!!! پس باید توی نظر گذاشتن هم اونقدر قوی باشین که یا اصلا چیزی نگین یا اگر میگین دیگه زیرش نزنین!!
اولین زنگ هشدار اینجا به صدا دراومد، همونجا باید بلاکش میکردم و درش رو میبستم چون مردی که اینقدر ضعیف النفس هست و مدام میترسه که نظراتش چیزی درباره زندگیش رو افشا نکنن که مبادا فردا روز ایگوی این شخص خراب بشه چنین شخصی از نظر من واقعا تهوع آوره!!!
شاید مسخره باشه ولی این برای من خیلی مهمه که شخص توانایی ایستادن روی حرفش رو داشته باشه و وقتی یه چیزی از دهنش بیرون میاد انکارش نکنه درسته نمیشه از روی رفتار مجازی یک شخص اون رو به زندگی واقعیاش نسبت داد ولی وقتی کسی توی دنیای مجازی اینقدر ترسو هست و مدام میخواد حواسش جمع باشه که ایگویی که از خودش ساخته خراب نشه پس تصور کنین توی دنیای واقعی چه فاجعهای هست؟ برای من این یک رد فلگ (خط قرمز) خیلی خیلی بزرگ هست مردی به این شکل هرگز نمیتونه در جرگهی دوستان من قرار بگیره چه برسه ازدواج یا چیز دیگه، یعنی میخوام ببینین من برای اینکه شیفته یک مرد بشم به چیزهایی دقت میکنم که شاید بقیه حتی بهش اهمیت هم نمیدن

به هرحال برای چند هفته آقای قربانی همه جا بود
اگر پیامک جواب نمیدادم تلگرام بود
اگر تلگرام جواب نمیدادم ایمیل بود
تعجب میکردم که طرف حتی از طریق ایمیل حاضر شده برای من ایمیل بزنه و نظر بفرسته!!! تا اینکه یک شب که دلتنگی خیلی بهم فشار آورده بود و داشتم برای علیرضا افشار گریه میکردم (اون زمان هنوز درباره علیرضا افشار اینجا ننوشته بودم) و هیچکس نبود که باهاش حرف بزنم به این آقا پیام دادم و براش کلی ویس با گریه و دلتنگی فرستادم و اون در کمال سردی جواب من رو داد و فردا صبح که بیدار شدم دیدم تمام چتهای تلگرام دو طرفه پاک شدن و بعد از اون اگر پشت گوشت رو دیدی مهرداد قربانی رو هم دیدی (خندههای عصبی خیلی شدید)
نمیتونین تصور کنین شخصی که چتش رو دو طرفه پاک میکنه چقدر حقیر و بیچاره هست از نظر من!!! همچین آدمی توی چشم من بیشتر شبیه یک موش ترسو و رذل جلوه میکنه که حتی نمیخوام دربارش صحبت کنم!! یعنی اگر خیلی محترمانه مثل یک مرد بالغ میگفت زهره خانوم من پشیمون شدم و دیگه نمیخوام باهاتون صحبت کنم من شاید ناراحت میشدم اما میپذیرفتم و به احترامش سکوت میکردم ولی این رفتار؟؟ نمیدونم چطور براتون توضیح بدم چقدر این رفتار چیپ و زننده هست چقدر این رفتار تو رو از جایگاه یک مرد بالغ به جایگاه یک پسر بچه لوس و ننر پایین میاره یعنی تو اونقدر ترسو و بیجربزه هستی که حتی نمیتونی مرد و مردونه حرفت رو بزنی و صرفا با سکوت و دیلیت چت طرف مقابل باید بفهمه؟
این رفتار برای شما شاید فقط یک دیلیت چت ساده هست اما برای من یک زنگ خطر بزرگ هست این یعنی شخص کاملا فاقد رفتار بالغانه و توانایی گفتگو هست و هنوز به اون بلوغ عقلی و فکری نرسیده که بتونه مرد و مردونه درباره موضوعات یا حتی قطع ارتباطش صحبت کنه، همچین مردی توی زندگی زناشویی تصور میکنین چه رفتاری داره؟ بذارین من بهتون بگم، احتمالا قهر میکنه، سکوت میکنه، اخم میکنه ظرف غذا رو محکم میزنه که تو بفهمی یه چیزی شده رفتاری که پیشتر به زنها اختصاص داده میشد ولی مردهای امروزی با کاهش شدید تستسترون بدنشون نسبت به اجدادشون حالا تبدیل به خانوم کوچولوهای گوگولی شدن که هر چیزی سریع به غرورشون برمیخوره
جالبه که اصغرآقا هم تاکید بر این دارن که درباره علیرضا افشار هیچی ننویس!!! من موندم چرا این علیرضا افشار بدبخت خاری توی چشم شما مردهاست که تا ازش میشنوین و حالتون بد میشه؟؟ نکنه جدی جدی اونقدر شیفته من شدین که تصور میکنین من جزو اموال شما هستم و وقتی با شما صحبت میکنم باید تمام وجودم با شما باشه؟؟
با اسم خواهرم خواهرم پیام میدین ولی من احمق نیستم که متوجه شیفتگی شما نشم، بله شاید شیفته قیافه من نشدین ولی شیفته قلم و نوشتههام هستین و صرفا با خوندن چهار تا جمله درباره من تصور میکنین تمام من رو میشناسین درحالی که اصلا اینطور نیست هر چیزی که میبینین قطرهای از یک دریای بزرگ هست که شما هیچی ازش نمیدونین پس این لطف رو در حق من و خودتون بکنین و به من پیام ندین
من نمیدونم حالا که اطلاعاتم رو از روی صفحهام برداشتم چطور به شماره تلفن یا ایمیل من دسترسی پیدا میکنین اما به هر نحوی هست اشتباهه، من نمیخوام با کسی دوستی کنم و نیازی به شنیدن نظرات شما ندارم شما اگر خیلی بلدی لطف کن اول زندگی خودت رو از منجلابی که داخلش هستی نجات بده نمیخواد واسه من نسخه بنویسی!!!
تصور میکنین موفق هستین، تصور میکنین زندگی ساختین خوبه خوشحالم براتون، نمیخوام تصوراتتون رو خراب کنم اما وقتی با همون تصورات که مختص خودتون هست میاین واسه من فیگور میگیرین اونجاست که باید این بادکنک رویایی شما رو بترکونم که بفهمین شما هر چقدر هم بالا بری باز توی همون درهای زندگی میکنی که من دارم توش زندگی میکنم، پسری از یک خونواده متوسط و بخور نمیر که زور زده توی یک شهر دورافتاده برای خودش یک مغازه زده یا شغل دولتی گرفته خب اوکی قشنگه تلاش کردین اما حقیقت عوض نشده، شما هنوز هم ته دره هستین با این تفاوت که یک گردش مالی به زندگیتون اضافه شده و تصور میکنین با وام برداشتن و خونه و ماشین با زور قسط خریدن یعنی خیلی موفق هستین (کاش میتونستم بهتون نشون بدم چقدر تصویر پوچی از خودتون ساختین طفلکیهای بینوا)
این یکی از دلایلی هست که توی یک سال اخیر از دادن راه ارتباطی به هر شخصی خودداری میکنم، دیگه به حد کافی تجربه بدست آوردم که بفهمم تو فضای مجازی دوست پیدا نمیشه، طرف یه لحظه جوگیر شده هیجان و آدرنالین به مغزش فشار آوردن به من پیام داده، با یک پیام دوستی و معاشرت ساخته نمیشه منم دیگه حال و حوصله آشنایی با هیچ احدالناسی رو ندارم پس حرمت خودتون و حرمت من رو حفظ کنین
تاریخ انتشار: ۲۳ آبان ۱۴۰۵ _ ۴۵۳۱ کلمه