
در این مطلب از واژگان انگلیسی زیادی استفاده شده، متاسفانه با وجود ارادت قلبی عمیقی که به زبان فارسی دارم نتونستم معادل درستی برای اینها پیدا کنم و برای اینکه زودتر بنویسم ترجیح دادم همون واژگان انگلیسی رو به کار ببرم
راستش خیلی وقته که میخوام درباره این خانم صحبت کنم ولی مدام امروز و فردا میکردم و توی این ۲ ماه گذشته بخاطر اتفاقات مختلفی که تو زندگی شخصی خودم افتاد این چیزها به حاشیه رفتن، حالا دوباره با روی کار اومدن انتقادات جدیدی که نسبت به کنسرتهای این خانم شکل گرفته فکر میکنم زمان مناسبی هست که درباره میا پلیز و تاثیر اون صحبت کنم، همچنین میخوام در خلال این موضوع به مسئله مهمی در فضای مجازی اشاره کنم، اینکه میدونم خیلی از شماها ممکنه آرزو داشته باشین یک بلاگر یا یوتیوبر موفق و بزرگ بشین ولی گوشههای تاریکی توی سوشال مدیا وجود دارن که تنها در چنین زمانهایی خودشون رو بروز میدن و شما ممکنه بهشون دقت نکنین پس من اینجام تا بهتون نشون بدم بنابراین این مقاله یه جورایی میتونه جنبه مشاورهای برای اشخاصی که میخوان پیج اینستاگرام یا کانال یوتیوب بزنن هم داشته باشه
چیزی که در ابتدای کار باید بهش توجه کنین اینه که شما وقتی تازه کار هستین و در فضای مجازی شناخته شده نیستین واقعا آزادی عمل بیشتری دارین، شما آزادین هر طوری دلتون میخواد تولید محتوا کنین گاهی غمگین بسازین، گاهی دلقک باشین یا هر محتوای مسخرهای رو آزمون و خطا کنین و این آزادی عمل به شما داده میشه اما زمانی که ۵ سال ۱۰ سال میگذره و مردم شما رو با یک سبک تولید محتوا میشناسن اینکه یهو بیاین یک ساید مخالفش رو نشون بدین و جنبههایی از خودتون رو جلوی دوربین به نمایش بذارین که ۱۸۰ درجه مخالف کاراکتر قبلی شماست اونجا هست که مخاطب از شما بیزار میشه چون ذهن انسان یک کاراکتر آشنا رو ترجیح میده به یک چیز ناآشنا، جدای از اون این معضل فقط توی سوشال مدیا نیست توی زندگی واقعی هم همینه، تا وقتی نوجوون هستین شما میتونین یک روز تیپ لش بزنین، یک روز چادری بشین یا یک روز استایل اداری بزنین ولی هرچقدر سن شما بالاتر میره مردم شما رو به یک سری فاکتورهای مشخص میشناسن و اگر ناگهان خلاف اون کالبد قبلی خودتون عمل بکنین مخاطب از رفتار شما شوکه میشه حالا اگر تو دنیای واقعی باشین این تغییر برای شما تبعات خاصی نخواهد داشت جز اینکه چند تا فامیل پشت سر شما صحبت بکنن اما در دنیای دیجیتال وقتی شما یک هویت بصری خلق کردین و چیزی رو به مدت ده سال به مخاطب فروختین حالا بیاین خلافش رو ارائه بدین این باعث رنجش مخاطب میشه و ریزش مخاطب یعنی کاهش درآمد و بهم خوردن برند تجاری شما، بنابراین توی سوشال مدیا، چهره شما، اسم شما و هویت شما تبدیل به یک برند شخصی میشه و اگر فردا بخواین اون رو بکوبین و از نو یک برند جدید خلق بکنین این یعنی نابودی کل جامعه مخاطبی که در طی ۱۰ سال خلق کردین و این یعنی نابودی کل درآمد و هویت و هر چیزی که تا امروز براش زحمت کشیدین، اینجاست که یک مشاوره تخصصی نیاز دارین تا بفهمین چطوری و چه زمانی و چگونه این تغییرات رو یواش یواش اجرایی کنین تا به برند اصلی شما آسیب نزنه
خانم میا پیلز یک پرسونایی از خودش درست کرده بود که این پرسونا نماد یک دختر گوگولی و خجالتی و سر به هواست که محتوای گوگولی درست میکنه و توی کانادا کنار دست پارتنر خودش به خوبی و خوشی زندگی میکنن تا اینجای کار کاملا اوکی هست ولی بعد از ۱۰ سال پروموت کردن چنین برندی، ناگهان میا پلیز توی موسیقیهاش شخصیت کاملا متفاوتی رو ارائه میده، سبک راک و متال اکثرا صدای خیلی قویتری میخواد درحالی که صدای میا خیلی ملو و آروم هست و اصلا مناسب این سبک نیست از طرف دیگه خوانندهها تو این سبک اکثرا از دردهای سنگین مثل خیانت، مواد مخدر، افسردگی شدید، خودآزاری و چیزهایی از این قبیل صحبت میکنن این درحالی هست که میا پلیز واقعا از خونواده مرفه و نسبتا بیدردی میاد و تمام اون مشکلاتی هم داره در اون سطح شدید نیستن که اون بتونه توی کالبد یک شخص رنج کشیده که در اسارت افسردگی و میل به خودکشی هست و داره برای بیرون اومدن از این فضا تلاش میکنه بشینه، واقعا توی این کالبد جا نمیشه این خانم و همین هم باعث بیرونزدگی شخصیت اون میشه، کسی که تا دیروز یک شخصیت کیوت و نرم و گوگولی بوده حالا تبدیل شده به یک دختر وحشی و سرکش که فریاد سر میده و از دردهاش ناله میکنه این دو تا قالب با هم نمیخونن و متاسفم که این رو میگم دوستان ولی شما نمیتونین همزمان هر چیزی که دوست دارین باشین، نمیتونین هم بازیگر باشین، هم خواننده باشین، هم یوتیوبر باشین، هم پزشکی بخونین هم همه چی با هم!!!! چنین چیزی اصلا شدنی نیست

مثالهای بیشماری رو میتونم براتون بیارم از خوانندههایی که سعی کردن در کنار خوانندگی به یک حرفه دیگه هم مشغول بشن مثل "پوتک و سارن" ولی بعد یک مدت دیگه حرفه اصلی خودشون به حاشیه رفت چون شما با یک دست نمیتونی ۱۰ تا هندونه با هم برداری!!! یک زمانی پوتک تو سالهای ۲۰۲۰ درباره آهنگهای اعتراضی و سیاسی خودش شناخته میشد و حالا در کنارش یک کانال یوتیوب هم داشت که باعث میشد با مخاطب احساس نزدیکی بیشتری ایجاد کنه، برای مخاطبِ اون زمان این خیلی حس جدیدی بود که خوانندهای که تا قبل از این سالی یکبار آهنگ میداد بیرون حالا هر روز داره ویدئو میده بیرون و از زن و بچه خودش رونمایی میکنه و کلیپهای باحال میسازه ولی کم کم شوخیهای زننده، پستهای بیش از حد اروتیک، گاهی محتوای طنز و ریاکت، گاهی محتوای اجتماعی و سیاسی و هر چند وقت یک چیز مختلف امتحان کردن باعث شد این شخص بعد از یک مدت هویتی که از خودش و اسم خودش ساخته بود رو کاملا از دست بده، اجازه بدین توی این بحث یکی مثل "یاس" رو براتون مثال بزنم، آیا شما وقتی اسم یاس میاد یاد چیزی به جز موسیقی میوفتین؟ تصور کنین یک روز یاس بیاد جلوی دوربین و چنین محتوای سخیفی مثل کلیپهای پوتک بسازه آیا در اون زمان همچنان ارزش اسم برند یاس همونقدری که امروز بالاست باقی میمونه؟ ممکنه یاس دوست داشته باشه بازیگر موفقی بشه یا فوتبالیست موفقی بشه ولی واقعیت اینه که زندگی به شما فرصتهای بیشماری نمیده شما چند تا کارت محدود داری که در نهایت باید یکیش رو بازی کنی، شاید یاس دیگه خوانندگی رو دوست نداشته باشه ولی به هویت و کاراکتری که از خودش و برند خودش و اسم خودش ساخته احترام میذاره و نمیاد جلوی دوربین دلقک بازی دربیاره، حالا تصور کنین اگر یاس و پوتک روی دو کفه ترازو باشن وزن کدوم سنگین تره؟ اصلا امروزه طوری شده که وقتی پوتک میاد بحثهای جدی میکنه یک عده زیر پستش مینویسن اصلا نمیتونن بپذیرن که پوتک اینجا داره جدی حرف میزنه چون به قدری دلقک بازی و مسخره بازی درآورده که دیگه کسی اون رو با حرفهای جدی نمیشناسه
این موضوع درباره خانم سارن هم صدق میکرد تو سال ۲۰۲۱ یا همین حدودها وقتی ایران رو ترک کرد و به ترکیه رفت سریع با اکیپ نیکا فلاحی و نگین فضلی که چند تا بلاگر پارکی بودن تیم شد و توی تیک تاک و یوتیوب شروع کرد به کلیپ گذاشتن و ولاگ پر کردن و وقتی بهش هشدار دادن که به برند خودش داره آسیب میزنه طرفداران افراطی گفتن نخیر هر انسانی آزاده هرچی دوست داره امتحان کنه اما در نهایت چی شد؟ به اسم برند خودش آسیب زد، بله شما آزاد هستین هرچی دوست دارین امتحان کنین ولی وقتی شما یک خواننده هستین و یک برند تجاری با اسم و هویت خودتون خلق کردین باید به برند خودتون احترام بذارین و در قامت همون اسم و هویتی که خلق کردین ظاهر بشین، باید خیلی مواظب باشین که چی میگین و چطوری میگین هرکار شما میتونه به برند و هویت شما لطمه وارد کنه همونطور که چند سال بعدش خانم سارن با نگین فضلی دچار مشکل شدن و نگین فضلی شروع کرد به کلیپ گذاشتن درباره فلان رفتار زشت و زننده خانم سارن و حاشیههای این چنینی عملا ارزش اعتبار برند یک نفر رو خدشهدار میکنه و هرچند مردم ذهن فراموشکاری دارن و همه چیز سریع فراموش میشه اما اثرش همیشه توی رزومه شما باقی میمونه
بنابراین وقتی شما یک کاراکتر و یک هویت از خودتون در اینترنت خلق میکنین اینکه بعد ده سال از اون دختر سافت و گوگولی و کیوت یهو یه دختر وحشی و خشن و سرکش بزنه بیرون چیزی نیست که مخاطب باهاش حال بکنه مخاطب یهو میا پلیز رو میبینه درحالی که دیگه میا پلیز نیست و معلوم نیست این آدم کیه؟ انگار میا رفته و یک انسان جدید به جای اون برگشته
وقتی به موزیک ویدئوهای میا پلیز نگاه میکنم به طور واضحی احساس میکنم این دختر داره عقدهها و رویاهای دوران نوجوونی خودش رو زندگی میکنه، من هم وقتی نوجوون بودم آهنگهای راک و متال از گروههای مثل اوانسنس گوش میدادم مثل آهنگ معروف "Bring me back to life" که درباره تلاش برای مقابله با افسردگی هست، من چشمام رو میبستم و اینها رو گوش میدادم و خودم رو توی یک نبرد حماسی تصور میکردم یا مثلا وقتی آهنگ From از خانم میا پلیز رو گوش دادم و موزیک ویدئو رو دیدم کاملا برام واضح بود که این دختر ۳۴ ساله انگار توی رویاهای بچگانه یک دختر ۱۴ ساله گیر کرده، دختری رها و آزاد که توی یک دنیای خیالی گیر افتاده و توی همون دنیا بدون آزار به کسی داره زندگیش رو میکنه ولی ... واقعیت تلخ زندگی همینجاست که زندگی به شما فرصت نمیده توی ۳۴ سالگی آرزوهای دختر کوچولوی درونتون رو زندگی کنین، بله شاید برای دل خودتون بتونین بخونین و حالا یکی دو تا موزیک ویدئو هم پر کنین ولی نهایتا در حد چند بار امتحان کردن یک حوزه هست نه اینکه بخواین در اون ورود کنین و ادعای خوانندگی داشته باشین
به هرحال بحران ۳۰ سالگی و روبرو شدن با کارهای نکرده و رویاهایی که دوست داشتی زندگیشون کنی قطعا برای این خانوم وجود دارن، اینکه شما بعد از ۳۰ سالگی مدام برمیگردی به دوران نوجوونی خودت و با خودت میگی دوست داشتم یک بند موسیقی داشته باشم یا فلان کارو بکنم ولی نشد و همه اینها تبدیل به حسرت و بحران میشه به خودی خود ضربه بزرگی هست ولی واقعیت اینه که زندگی همینقدر تلخ هست و قرار نیست حتی اگر پول و بستر و امکاناتش رو داشته باشین بتونین تمام آرزوهای خودتون رو زندگی کنین، الان من کسانی رو میبینم که فن کومان و میا پلیز بودن ولی بعد از این کنسرت و اتفاقات اخیر میگن اصلا نمیتونن کومان رو ببینن و احساس میکنن دیگه این آدما رو نمیشناسن خب این خودش بزرگترین ضربه رو به برند کومان و میا پلیز میزنه و چه بسا ایشون در موسیقی نتونه به جایی برسه بلکه بعد یه مدت ویوهای کومان و برنامههای دیگشون هم ریزش بکنه و کلا هم برند قبلی رو از دست بدن و هم توی پروژه موسیقی شکست بخورن، چیزی شبیه به اتفاقی که امروز برای "سوگنگ و فرشاد سایلنت" رخ داده، این آدما یک زمانی تو سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۲ خدایی میکردن توی یوتیوب، کلیپهای ری اکت به دانش آموزها و چیزهای دیگه میلیونی ویو میگرفت و کلی پول براشون میآورد ولی حالا بعد ۵،۶ سال به جایی رسیدن که به زور از هر کلیپی ۱۰۰ هزار ویو میگیرن و این نشون میده که برندی که اونها ساختن بعد یک مدت با ریزش شدید مواجه شد و دیگه مخاطب نتونست با اونها همذات پنداری بکنه یا اونها رو بخشی از خونواده خودش بدونه و این اتفاقی هست که میتونه برای میا پلیز هم رخ بده اگر مدیریت برند درستی نداشته باشه
شما وقتی پیج اینستاگرام یا چنل یوتیوب میزنین با خودتون تصور میکنین که خب اولش شروع کنین این چنل رو رشد بدین بزرگش کنین بعد که پولدار شدین میتونین هرکاری که دوست دارین با پولهاتون بکنین و تازه برین دنبال آرزوهاتون و اونها رو زندگی کنین ولی واقعیت اینه که پیج اینستاگرام یا چنل یوتیوب فرقی نداره تمام اینها بخشی از یک تجارت یا بیزینس به حساب میان و وقتی شما یک بیزینسی میزنی و یک هویت برند خلق میکنی نمیتونی فرداش بیای یک کاراکتر متفاوت از خودت نشون بدی، تصور کنین زهره ترقویی رو امروز به چی میشناسین؟ به رنجهایی که کشیده، دردهایی که تحمل کرده و چیزهایی که میتونه بدون ترس از قضاوت شدن دربارهاش صحبت کنه، زهره ترقویی "مستند" میکنه زندگی و تجربههای تلخ و شیرینی که داشته حالا همین زهره ترقویی فردا روز که پولدار شد یهو بیاد تبدیل بشه به یک دختر گوگولی و نازنازی که پر از انرژیهای مثبت و کائنات و هر مسخره بازی دیگهای هست، فکر میکنین اون زمان هم میتونین این صفحه رو دنبال کنین؟ قطعا اون چیزی که بخاطرش زهره رو دنبال کردین دیگه وجود نداره بنابراین شما هم ترجیح میدی بذاری بری، اون هویتی که از خودتون توی فضای مجازی خلق میکنین تا سالها قراره باهاتون موندگار بشه برای همین هم هست که بارها به افراد کم سن و نوجوون میگم لطفا پیج نزنین، توی تیک تاک پره از دختر پسرهایی که هیچ سنی ندارن و شروع میکنن صدها کلیپ پر از رذالت از خودشون آپلود کردن و من واقعا نمیدونم چرا بزرگترهای اینها یک ذره نظارت روی بچههاشون ندارن، دختره پست گذاشته که "پدرم با ۵ تا جنده تو رابطه هست" این درحالی هست که سن دختره فقط ۱۲ ساله، لعنتی چیکار دارین میکنین؟ بعد فکر میکنین مثلا کسی رفته که بهش کمک بکنه؟ تک تک کاربرای اون پلتفرم یا نوجوونهای همسن خودش هستن یا افراد سن بالایی که مبتلا به پدوفیلی هستن و دنبال کیس شکار میگردن و تصور کنین توی چنین پلتفرمی بچه شما تنهاست بدون نظارت هیچ والد بزرگتری چون اون والد اصلا درکی از سواد رسانهای نداره که بدونه باید جلوی چی رو بگیره!!
دوباره برمیگردیم به برندینگ میا، تو سالهای قبل مثلا سالهای ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ یا حتی کمی بعدش چیزی که توی اینستاگرام و پلتفرمهای دیگه دیده میشد کمالگرایی مطلق بود، یعنی اشخاص شکستها و ضعفهای خودشون رو به نمایش نمیذاشتن چون کسی دنبال دردها نمیرفت مردم سفرهای لاکچری، تفریحات گرون، رستورانهای شیک و امثال اینها رو با هم به اشتراک میذارن تو همون عصر و دورهای که امثال پویان مختاری و نیلی افشار حسابی روی بورس بودن و صنعت بلاگری همچنان محبوب بود و بلاگرها حسابی پول پارو میکردن با تبلیغات گسترده و نشون دادن قابهای خوشبختی خودشون به دیگران، میا پلیز هم تو همون دوران رشد پیدا کرد و از اونجایی که از خونواده مرفه و پولداری بود و پولدارها کلا عادت دارن از حاشیه به دور باشن ایشون هم دقیقا همین پروسه رو تکرار کردن، شما هیچوقت رد و اثری از درگیری این خانم با یک یوتیوبر یا بلاگر دیگه نمیبینین، هیچوقت با کسی درگیر نشده، جواب کسی رو نداده یا اصطلاحا وارد حاشیه نشده!!
تمام مدت این خانم یک قاب کامل از خوشبختی از خودش نشون داده، دختری که رتبه ۲ کنکور هست، طراحی صنعتی خونده، موسیقی و پیانو میزنه، خوانندگی میکنه، یوتیوبری میکنه، مهاجرت کرده، با خانوادهاش رابطه خوبی داره، پارتنر سالمی داره، دیگه آدم چی میخواد از زندگی؟
این کامل بودن بیش از حد دقیقا همین جاها هست که لطمه میزنه به برند شما، وقتی شما بیش از حد کامل و بیعیب و نقص باشی به محض اینکه کوچکترین ضعف یا لغزشی نشون بدی اونوقت دیگه مخاطب این رو تحمل نمیکنه چون ذهنی که به یک میای کامل و بیعیب و نقص عادت کرده نمیتونه یک میای ضعیف تو حوزه موسیقی رو بپذیره که حالا تازه داره تلاش میکنه که یک خواننده راک و متال بشه!! حالا تو این مسیر دو تا بازخورد متفاوت از مخاطب دیده میشه، یکی مخاطب تعصبی که میگه نخیر ... میا همیشه کامل و بیعیب و نقص هست و اگر صداش بد بوده تقصیر صدابردار هست تقصیر فلان مسئول هست، اصلا خود آهنگ مدلش اینه که صدای خواننده ضعیف باشه، این یکی از مسخرهترین توجیههایی بود که طرفداران تعصبی تو سال گذشته که اولین آهنگ منتشر شد ارائه میدادن و شروع میکردن به آسمون ریسمون بافتن که نخیر شما بلد نیستین و سواد متالی و راکی ندارین و اصلا تیپیکال این آهنگها همینه که صدای خواننده باید ضعیف باشه و شنیده نشه، گروه دوم از مخاطبها کسانی بودن که راست و حسینی از میا خانم میخواستن دیگه نخونه و برگرده سر همون کاری که واقعا توش مهارت داره یعنی تولید محتوا واسه یوتیوب!!
حالا اینجا دوباره تقابل عقاید آزادی بیان و زندگی شخصی خودشه به ما ربطی نداره رو میبینین، یک عده میگن این زندگی خودشه دوست داره بخونه، دوست داره آرزوهای بچگیش رو زندگی کنه این به ما ربطی نداره دوست داری گوش بده دوست نداری رد شو برو، عده دیگه میگن که اگر ما واقعا در جامعه آزادی زندگی میکنیم و هرکس حق بیان نظرات خودش رو داره پس این نباید آسیبی به این خانم بزنه چون ما داریم نظر شخصی خودمون رو میگیم!!!
میدونین که چقدر دلم میخواد بهتون نشون بدم جملاتی مثل آزادی بیان چیزی بیشتر از یک سری جملات شعاری مسخره نیستن چون دقیقا توی همین بزنگاهها هست که متوجه میشین انسانها چطور معنا و مفهوم عبارات رو به نفع خودشون تغییر میدن اون جایی که قراره از رئیس جمهوری انتقاد بشه اسمش آزادی بیان هست، اما وقتی به میا خانم میرسه اسمش میشه زندگی شخصی خودشه و ما نباید دخالت کنیم و بگیم چی براش خوبه و چی بده، درسته شاید بگین مقایسه رئیس جمهور یک کشور با یک یوتیوبر درست نیست ولی واقعیت اینه که جفتشون یک سری مسئولیتهایی دارن شما وقتی یک یوتیوبر میشی و یک جامعه آماری بزرگ رو دور خودت جمع میکنی دیگه یک سری مسئولیتها در برابر بینندگان خودت داری و نمیتونی بگی این زندگی شخصی خودمه دوست داشتم امتحانش کنم، اوکی دوست داشتی طعم خواننده بودن رو بچشی یکبار، دو بار، سه بار بسه دیگه اما وقتی تو یوتیوب رو رها میکنی و میچسبی به خوانندگی درحالی که اگر همین یوتیوب و بینندگانش نبودن هیچکس صدای تورو نمیشناخت این به مخاطب حس این رو میده که سرش کلاه رفته یعنی تو سال ها تلاش کردی یک جامعه هدف دور خودت جمع کنی و وقتی اون جامعه رو گردهم آوردی حالا داری اونها رو به سمت هدفهای خودت مثل خوانندگی، بازیگری یا هرچیز دیگه سوق میدی و اینجاست که مخاطب حس میکنه بهش خیانت شده
برگردیم سر برندینگ میا پیلز، امروزه وقتی با آدمهای مختلف مشاوره برای تولید محتوای اینستاگرام برمیدارم بارها و بارها بهشون میگم که آقای عزیز، خانم عزیز این اینستاگرام دیگه اون پلتفرم ۵ سال پیش یا ۱۰ سال پیش نیست اینکه صرفا شما یک قاب کامل و بیعیب و نقص به مخاطب نشون بدی اون رو خوشحال نمیکنه مخاطب میخواد رنجهای تورو بشنوه، دردهای تورو ببینه و حس کنه بخشی از وجودش با تو گره میخوره و باهات همذات پنداری میکنه وقتی تو بیای یک قاب کامل نشون بدی بالاخره این قاب یک جایی ترک برمیداره و اونجاست که تمام این قصر خوشبختی که ساختی روی سرت آوار میشه، جدای از اون که همه ما می دونیم هیچ رابطهای بدون مشکل نیست و هیچ خونوادهای بدون تروما و مشکلات نیستن پس اگر میا پلیز طوری نشون میده که رابطهاش با خونوادش عالی و بینقص هست و با پارتنر خنگ و سر به هوای خودش هیچ مشکلی نداره این قاب یکم زیادی اگزجره شده هست و همین هم باعث میشه بعد یه مدت ناخودآگاه انسانها ازش دلزده بشن و حس کنن که این دیگه واقعی نیست و چیزی نیست که ما بتونیم باهاش ارتباط برقرار کنیم درحالی که هدف میا خانوم اینه که طبق همون الگوهای تکراری اینستاگرام قدیم، سعی میکنه بیحاشیه باشه و مسائل خصوصی رو وارد صفحهاش نکنه ولی مسئله همین جاست که اگر تو واقعا با فالوورهای خودت یک خانواده هستی پس باید شجاعت نشون دادن زخم ها و تروماهای خودت رو هم داشته باشی
اینجا اتفاقا همون جایی هست که باعث میشه من هم از میا پلیز یا هرکسی که شبیه ایشون هست بیزار بشم، آدمهایی که جسارت نشون دادن زخمها و تروماهای خودشون رو ندارن و صرفا پشت الفاظ و موفقیتهای خودشون پنهان میشن از نظر من ضعیفترین انسانها هستن نه بیحاشیهترین انسانها!! کسانی که جرعت و جسارت بیان رنجهاشون رو ندارن و توی اون محیط ذهنی بسته بزرگ شدن که همه رو دشمن خودشون ببینن و تصور کنن هرکسی اگر رازهاشون رو بدونه قراره فردا تخت پادشاهی رو از زیر پاهاشون بکشه وای خدای من ... چنین اشخاصی هرگز نمیتونن دوست یا نزدیک من باشن!!!
یکی از تکنیکهایی که توی تولید محتوا چه در اینستاگرام و چه در یوتیوب توی تک تک کانالها میبینم و یک جورایی میشه گفت حالم رو بهم میزنه همین گسلایت کردن مخاطب هست، در واقع گسلایتینگ یعنی دستکاری روانی ذهن مخاطب، شما در گذر زمان باید با مخاطب خودت یک ارتباط خاص بسازی ارتباطی که خصوصا با مخاطبین کم سن و سالی که از خونه و خونواده فراری هستن و دنبال یک گوشه واسه فرار ذهنشون از واقعیت میگردن بهترین گزینه هست با گفتن جملاتی مثل اینکه:
شما خونواده من هستین
شما عشقای من هستین
شما همه چیز من هستین
یا جملاتی از این قبیل که دو تا از بارزترینهاش امثال نیما تکیدو و کومان هستن که نیما تکیدو واقعا اگزجره و شدید داره این کارو انجام میده ولی از اونجایی که مخاطب این کانالها بچههایی هستن که هزار و یک ترومای روانی دارن و از سمت خونواده توجه نمیگیرن برای همین تصور اینکه فکر کنن نیما تکیدو خیلی بهشون اهمیت میده یا اصلا براش ذرهای اهمیت داره که شما به عنوان مثلا "خونوادهاش" توی چه حالی هستین باعث میشه این افراد بتونن سختیهای زندگیشون رو تحمل کنن ولی خب ناراحت کننده هست که فرد نیاز به چنین دروغهایی داشته باشه برای تحمل زندگی سخت و پر از فلاکت خودش واقعا ناراحت میشم، من ترجیح میدم دخترم به جای این چیزها به هنر، موسیقی یا هر چیزی که خودش خلق میکنه پناه ببره، تماشای هزاران کلیپ مسخره برای شما هیچ آوردهای نخواهد داشت جز اینکه ذهن خودتون رو با انبوهی از اطلاعاتی که هیچ کاربردی برای شما ندارن پر میکنین که اصطلاحا بهش میگن "بمباران اطلاعاتی" حتی اگر لا به لای اونا کلیپهای مثبت و علمی هم ببینین باز نسبت به اطلاعات بیهودهای که وارد مغزتون میشه باعث میشه عملا مغز شما توان تحلیل و پردازش اطلاعات رو از دست بده اونقدر که شبانه روز مشغول تماشا هستین
اگر کسی دوست داشت من میتونم یکی دو تا دوره هنری که خریدم رو توی تلگرام براش بفرستم فقط برای اینکه شروع کنه، هنر معجزه میکنه لطفا ازش غافل نشین
وقتی شما یک بیزینسی رو خلق میکنی و اون کسب و کار و بیزینس از یک سطح مشخصی بزرگتر میشه بعد از اون شما به کسانی نیاز دارین که راهنمای شما در این حوزه باشن و اصطلاحا بیزینس شما رو مدیریت بکنن و به شما بگن چه کاری بهتره انجام بشه و چه کاری به برند شما لطمه وارد میکنه، توی بیزینس منیجمنت، بخش مارکتینگ و دیجیتال مارکتینگ هم زیر مجموعهای از همین حوزه هست که شما باید به بازاریابی دیجیتال در حوزه خودت هم دقت کنی، مثلا تصور کنین شما وقتی اسم "نتفلیکس" میاد اون رو به فیلم و سریال میشناسین و وقتی اسم "پورن هاب" میاد اون رو به سایتی مخصوص فیلمهای بزرگسالان میشناسین، حالا اگر از فردا نتفلیکس تصمیم بگیره توی پلتفرم خودش فیلمهای بزرگسالان هم تولید کنه یا برعکس پورن هاب تصمیم بگیره فیلم و سریال بسازه آیا میتونه توی اون زمینه موفق بشه؟ قطعا خیر!!! چرا؟ چون شما این پلتفرم رو ساختی و براش یک هویت خلق کردی نمیتونی فردا از خواب بیدار بشی و یک تصمیمی بگیری که عملا کل هویت مجموعهات رو زیر سوال میبره
این مسئله توی سوشال مدیا و اینستاگرام و یوتیوب خیلی خیلی جدیتر هست چون توی این فضاها شما در ۹۹ درصد موارد با چهره خودتون باید جلوی دوربین بیاین و یک پرسونال برند و یک برند شخصی بسازین، خیلی میبینم که سعی میکنن این رو تبلیغ کنن که بدون چهره هم میشه فعالیت کرد ولی واقعا نمیشه دوستان، بدون چهره شما نهایتا در حد یک پیج هزار یا دو هزارتایی میمونین حتی اگر هزار سال بگذره، تنها راه پیشرفت کردن اینه که جلوی دوربین بیاین و بخشی از هویت و چهره خودتون رو با اسم برند و آنلاین شاپ خودتون گره بزنین حالا تصور کنین شما یک هویتی رو ساختی یک سال بعد تصمیم بگیری یک کار کاملا متفاوت انجام بدی خب طبیعیه که مخاطبها به شدت ریزش میکنن و عملا اون برندی که ساختی نابود میشه، وقتی یک بیزینس میسازی باید حواست جمع باشه که برند تورو به یک چیزی میشناسن تو نمیتونی از این شاخه به اون شاخه بپری و مدام چیزهای مختلف رو آزمون و خطا کنی
این دو تا گزاره با هم خیلی فرق دارن، امروز اگر مردم دارن آهنگهای این دختر رو گوش میدن بخاطر این نیست که آهنگش خوبه یا صداش خوبه، بخاطر اینه که اینها آهنگهای یوتیوبر محبوبشون میا پلیز عزیز هست!! حتی یکی از کارشناسهای متخصص بازاریابی حرف جالبی میزد میگفت وقتی میگیم آهنگهای "میا پلیز" و نمیگیم آهنگهای "اِیمیا" که اسم هنری بند موسیقیشون هست این خودش تا ته مطلب رو میرسونه که مخاطب تو رو با موسیقیات نمیشناسه تو رو با کلیپهای یوتیوبت میشناسه و اینکه تو بیای ده سال توی یوتیوب مخاطب جمع بکنی و بعد که حسابی توجه و پول از جانب این مخاطبها بدست آوردی بری و اونها رو توی بخش موسیقی خرج بکنی و عملا یوتیوب رو که مخاطب به دلیل اون دنبال کننده تو شده کنار بذاری این باعث میشه مخاطب حس کنه بهش خیانت شده، طوری که مثلا فردا تیلور سوئیفت تصمیم بگیره خوانندگی رو بذاره کنار و بره دنبال آرزوی بچگیش که بازیگری بوده اونوقت مخاطب و برند سازیش و سالها تلاش چی میشه؟ میا پلیز یک صدای فرشته گونه لطیف داره که باید روی اون بشینه یک دختر لطیف و ملو که حالا یک سری افسردگیهایی هم داره نه این دختر متال و راک که درد رو با وجودش فریاد میزنه این نیست
یکی دیگه از چیزهایی که ذهن من رو به خودش درگیر کرده اینه که حتی بندهای موسیقی بزرگ هم سر هر موزیک نمیان موزیک ویدئو درست کنن، طرف شاید یک آلبوم کامل با ۱۰ تا آهنگ بده بیرون و برای یکی از آهنگهاش موزیک ویدئو هم درست کنه ولی خانم میا پلیز تقریبا برای تمام آهنگهاش موزیک ویدئو میسازه و همین شک من رو به یقین تبدیل میکنه که این خانم هم درست مثل نوجوونی من آهنگ گوش میداده و خودش رو توی یک دنیای خیالی توی موزیک ویدئوها تصور میکرده همونطور که نوجوونهای امروزی رو میبینم که آهنگهای فانک گوش میدن و خودشون رو توی ادیتهای فانکی تصور میکنن، دلیل این اصرار بر اینکه اینقدر موزیک ویدئو بسازه اینطور به نظر میاد که بیشتر از خود موسیقی گویی توجه خانم به موزیک ویدئوها هست و بیشتر دوست داره موزیک ویدئو بده بیرون و در کنارش حالا خوانندگی هم داشته باشه
یا مثلا یکی دیگه از چیزهایی که من خیلی دربارش فکر میکنم اینه که هر بار موزیک ویدئو میسازه بلافاصله توی یکی از چنلهاش میاد کلیپ پشت صحنه هم میسازه و میده بیرون خب چه دلیلی داره؟ حتی بندهای بزرگ یا فیلم و سریالهای بزرگ که همشون پشت صحنه رو مستند میکنن باز نمیان برای همه فیلمها یک کلیپ پشت صحنه بیرون بدن، چه لزومی داره که شما بیای پشت صحنه بسازی و بعد سکانس به سکانس درباره مفهوم و احساسی که قصد داری با اون سکانس به مخاطب خودت منتقل کنی حرف بزنی؟ موسیقی و موزیک ویدئوها درست مثل فیلم و سریالها هستن، کارگردان فیلم رو میسازه ولی باز درباره هدف و مفهوم اصلی اون سکانس یا صحنه مستقیم به مخاطب چیزی نمیگه و اجازه میده هر مخاطبی برداشت خودش رو از اون صحنه داشته باشه مثل فیلم "شاتر آیلند" که هنوز هم درباره صحنه پایانی فیلم بحث و گفتگو هست بنابراين اینکه شما لقمه آماده بجویی و بذاری دهن مخاطب بیشتر شبیه ارضای نیاز خودت هست تو یک افق دید داری و مطلقا میخوای همون مفهوم و کانسپت ذهنی خودت رو به مخاطب القا کنی نه اینکه اجازه بدی موسیقی تو در روح و جان مخاطب جریان پیدا کنه و هرکس برداشت شخصی خودش رو داشته باشه
یکی از واژگانی که من بهش آلرژی دارم همین واژه "بیحاشیه" هست من همیشه میگم امکان نداره شما بخوای وارد فضای مجازی بشی و هیچ حاشیهای نداشته باشی، حاشیه همیشه هست و خواهد بود چون بالاخره شما میای تو فضای مجازی با چند نفر که اونها هم پیجی دارن یا کانالی دارن چشم تو چشم میشی، هم صحبت میشی حتی همکاری میکنی، یک سری اتفاقات پیش میاد، یک سری صحبتهایی شکل میگیره و شما مجبوری در برابر اونها توضیح بدی و از همینجا چیزی که مردم عادی بهش میگن حاشیه شروع میشه ولی این دوستان در تمام این ۱۰ سال اینطوری بودن که "حاشیه"؟ خیر!!
درسته من قبول دارم یک سری اشخاص به عمد با دعوا درست کردن و به پر و پای بقیه پیچیدن بالا میان ولی نه از اونور بوم باید بیوفتیم و نه از اینور بوم، نه اون شکلی خوبه که طرف مثل سگ پاچه بگیر به پر و پای همه بپیچه و نه این شکلی خوبه که این خانم و آقا در طول تمام این سالها هیچ توضیحی به مخاطب خودشون نمیدن و هیچ حرفی نمیزنن به اسم اینکه ما وارد دراما و حاشیه نمیشیم!!!
من همیشه به دوستانی که میخوان وارد فضای مجازی بشن این رو میگم که چیزی به اسم حاشیه، یک بخش جدا نشدنی از زندگی اشخاص مجازی هست شما امکان نداره بتونین مطلقا بدون حاشیه فعالیت کنین
اگر بخواین مثل این خانوم و آقا کاملا پاک و سفید توی مجازی فعالیت کنین بعد یک مدت با خشم شدیدی روبرو میشین، موضوع از جایی شروع شد که یک بیوگرافی درباره بند موسیقی اِیمیا توی یک سایت موسیقی خارجی درج شده بود که گفته بود اینها از کشور خودشون ایران تبعید شدن به کانادا به جرم فعالیت موسیقی!!

این موضوع مخاطبین رو واقعا درگیر و خشمگین کرده بود چون این گزاره غلط هست، توی ایران اگر بخوان شما رو به جایی تبعید کنن به کانادا تبعید نمیکنن به یک روستای بدون آب و برق کنج سیستان بلوچستان تبعید میکنن پس اگر پا شدی رفتی کانادا چون پولدار و مرفه بودی دوست من!! اینکه حالا واسه خارجیها فیگور غربت بگیری و بگی وای من تو کشور خودم تبعید شدم چون خواننده خیلی خوبی بودم خشم مخاطب رو برانگیخته میکنه در چنین شرایطی بهترین کار اینه که یک بیانیه بدین یا جلوی دوربین بشینین و درباره حاشیه پیش اومده صحبت کنین ولی حدس بزنین خانوم و آقای بیحاشیه چیکار کردن؟ هیچ واکنشی نسبت به این موضوع نشون ندادن!!! بنابراین چیزی به اسم بیحاشیه بودن وجود نداره وقتی شما درباره همه چیز سکوت کنی و هیچ توضیحی ارائه ندی و شبیه یک ربات فقط هر هفته کلیپهات رو پر کنی و درآمدت رو نقد کنی از یک جایی به بعد مخاطبی که منتظر توضیح یا جواب شما هست پر میشه از خشمهای سرکوب شده که بالاخره یک جایی به حق یا به ناحق میزنه بیرون و خودش رو نشون میده برای همین هم هست که من همیشه توصیه میکنم اگر از این خانوادههای گوگولی و اصطلاحا بیحاشیه هستین فضای سوشال مدیا برای شما نیست چون اینجا کفش آهنی برای جنگیدن میخواد
نمیدونم کی اولین بار این جمله زیبا رو روایت کرده که موسیقی سلیقهای هست هر کسی دوست داره گوش بده و هر کسی هم دوست نداره گوش نده، این توجیه بین مخاطبین تعصبی میا پلیز بسیار رایج هست از همون یک سال و نیم پیش که اولین آهنگش رو داد بیرون تا امروز دائم داره تکرار میشه ولی چیزی که این دوستان نمیدونن اینه که موسیقی سلیقهای نیست دوست قشنگ من!!! موسیقی یک چهارچوب و اصول خاصی داره و حنجره خواننده باید توانایی تولید اون نوت موسیقی رو در غالب کلماتی که از دهنش بیرون میاد داشته باشه، اگر فقط یک جلسه به کلاسهای آواز و سلفژ یا کلاس موسیقی برین متوجه خواهید شد که موسیقی بسیار سختتر از تصور شماست ولی معضل امروز جامعه ایران همینه که هرکس صرف اینکه یک ذره خوشتیپ هست و ظاهر درستی داره یک میکروفون دست خودش گرفته و خواننده شده نمونه بارزش آقای "حامیم" که مشخصا اصلا توانایی خوانندگی نداره ولی به لطف یک سری ترک استودیویی که با اتوتیون لایو صداش رو از فالش بودن درآوردن باعث شده به خودش و طرفدارانش توهم خواننده موفق بودن بدن!!
من هیچ سوادی در موسیقی ندارم (ای کاش که داشتم) اما به لطف دو منتقد برتر در حوزه موسیقی که حدود ۵،۶ سال هست توی کانال یوتیوب خودشون دارن سعی میکنن با این به اصطلاح خوانندگان ناشی بجنگند و به مردم آگاهی بدن متوجه شدم که اکثر خوانندههای ایران تو دوران امروز ما از طریق کامپیوتر و برنامههای اصلاح صدا مثل "اتوتیون" صدای خودشون رو از فالش بودن در میارن و صدا رو تیون میکنن همین باعث میشه طرف توی آهنگهای استودیویی صدای خیلی خوبی داشته باشه ولی وقتی نوبت به اجرای زنده میرسه کاملا فالش و افتضاح میخونه این به لطف اتوتیون هست وگرنه چنین خوانندگانی در همون وهله اول حتی شناخته نمیشدن
درباره این معضل که اشخاص توی یک نقش گیر میکنن خواستم بدونین این فقط مشکل یوتیوبرها نیست برای همه اشخاصی که در جلوی دوربین ظاهر میشن این بخش و این مشکلات وجود داره و اگر یک مشاور یا راهنمای درست وجود نداشته باشه که بهشون راهنمایی بده ممکنه اونقدر توی این زندان فرو برن که راهی به جز خودکشی براشون وجود نداشته باشه نمونه بارزش بازیگرانی هستن که پس از بازی کردن در یک نقش دیگه نتونستن هیچ نقشی رو بعد از اون پیاده کنن چون تو ذهن مخاطب فقط همون یک نقش حک شده بود و همین به کل کریر اون بازیگر لطمه وارد میکنه
سیدی سینگ یکی از نمونههای بارز حال حاضر دنیا هست، ایشون پس از بازی در سریال "چیزهای عجیب" به شهرت بالایی رسید ولی حالا یک زن بالغ ۲۴ ساله شده و هنوز هم مردم اون رو در غالب همون دختر کوچولوی ۱۵ ساله میشناسن و برای اینکه خودش رو از این نقش بیرون بکشه و دچار این بحران نشه که توی یک نقش گیر بکنه داره سعی میکنه تبلیغات بزرگسالانه بازی کنه، بیشتر بدن خودش رو نمایش بده و از کالبد کودکی در بیاد تا مبادا توی نقش کودکیاش گیر بیوفته و دیگه نتونه نقشهای بهتری بگیره اینجاست که شما متوجه میشین دنیای بازیگرها چقدر ترسناک و پر استرس هست، تصور کنین هزاران پیشنهاد کار بهتون داده میشه و شما فقط یکی یا نهایت دو تا رو میتونی انتخاب کنی و اونم باید با آگاهی خیلی زیاد حواست باشه نقشهایی رو انتخاب کنی که تکرار مکررات نباشن و تورو توی نقشهای گذشتهات گیر نندازن، مثلا خانم سیدی سینگ قراره به مدت ۱۰ سال آینده در نقش "جین گری" در دنیای مارول بازی کنه و برای اینکه توی این نقش گیر نیوفته قراره همزمان توی یک فیلم دیگه بازی کنه که دقیقا کاراکتری مخالف جین گری داره یعنی توی اون فیلم نقش یه زن شیطون و زیرک رو بازی میکنه که با مردهای سن بالا دوست میشه و ازشون پول میچاپه، تمام این انتخابها با هدفمندی و اینکه این خانم توی چرخه مرگ (همون چرخه کاراکتر تکراری) گیر نیوفته انجام میشه
تمام اینها بخشهای کوچکی از چیزهایی هستن که شما به عنوان یک تولید کننده محتوا در سطح سوشال مدیا باید بهش توجه کنین
تاریخ انتشار: ۲۷ مهر ۱۴۰۵ _