
عکسی که مشاهده میکنین یک عکس از طالبان و افغانستان نیست بلکه عکسی از سیستان و بلوچستان هست، روزی که رفته بودم تا برای چشم برادرم یک نوبت چشم پزشکی بگیرم (برادرم دچار بیماری نادری هست که باعث نابینایی چشمهاش به مرور میشه) روی صندلی نشسته بودم و این صحنه رو دیدم و ازش عکس گرفتم، به عنوان یک بچه شهرستانی شما اونقدر خوش شانس هستین که هرگز درکی از این تصویر نداشته باشین و حتی معنای خاصی هم براتون نداشته باشه، به عنوان یک سیستان بلوچستانی من هم خوش شانس هستم که مردم سیستان بلوچستان اونقدر جاهل هستن که هرگز تمایلی به پلتفرمهای متنی مثل ویرگول نشون نمیدن و ترجیه اونها همون اینستاگرام و تیک تاک و امثال اونها هست این باعث میشه من آزادی بیان بیشتری داشته باشم تا صادقانه درباره این استان اظهار نظر کنم، دقت کنین توی اینستاگرام وقتی درباره این مسائل صحبت میکنم با انبوهی از توهین و تهدید روبرو میشم که میگن تو یه سیستانی بیاصالت هستی که میخوای ما بلوچها رو کمارزش کنی، آدرست رو پیدا کردیم میایم بالای سرت و چنین و چنان میکنیم!!!
توی سیستان و بلوچستان اگر یک مرد باشین نمیتونین مثل تهران با شلوارک بیرون برین (واقعا چه غلطا) مرد باید ریش و پشم داشته باشه قدرت و غیرت مرد به میزان پشماش سنجیده میشه هرچقدر پرپشمتر باشی همونقدر یعنی مردونگی بیشتری داری، یه ریش کلفت واسه خودت میذاری و هرجا میری به احترام اینکه از خاندان فلانی و طایفه فلانی هستی مردم برات احترام قائل میشن!! نمیگم بچه قرتیها توی شهرم نیستن چرا اتفاقا غروبها وقتی به سمت بازار مرکزی شهر زابل میری میبینی یک عده تیپ لش زدن و به تقلید از تهرونیها سعی میکنن واسه خودشون ادای بچه باکلاسها رو دربیارن ولی خب دیگه اون چه که شما میبینین یک برش کوچیک از جامعه سيستان بلوچستان هست وگرنه بله من هم میدونم که توی همین سیستان بلوچستان بچه پولدارهایی زندگی میکنن که ۱۰۰ میلیارد و ۲۰۰ میلیارد براشون پول کوچیک به حساب میاد اما آیا یک درصد جامعه سيستان بلوچستان میتونن نماینده ۹۹ درصد مابقی باشن؟
عقاید سیستان و بلوچستان در زندگی روزمره خودش رو نشون میده، اگر شما به عنوان یک مسافر ۱۰ روزه به این استان سفر کنین هرگز متوجه عمق فاجعهای که اینجا رخ میده نخواهید شد اجازه بدین با یک داستان برای شما تعریف کنم
اسمش زهره هست، هم اسم منه، زهره زندگی خیلی سختی داشته و هنوز هم داره، وقتی باهاش آشنا شدم جفتمون ۲۱ ساله بودیم که سر کلاسهای فنی حرفهای با هم آشنا شدیم اینکه اسم جفتمون زهره بود خیلی حس قشنگی داشت برخلاف بچههای امروزی که ننه باباهاشون به طرز تهوع آوری میخوان یک اسم خیلی خیلی خیلی خاص از توی گوگل پیدا کنن و روی بچه بذارن تهش یه اسمی میذارن که حتی تلفظ کردنش هم سخت هست چه برسه به خاطر سپردنش!!!
زهره از یک خانواده تماما بلوچ بود، برخلاف من که دو رگه بودم از سمت پدری بیشتر با بلوچها وصلت داشتیم و از سمت مادری من یک سیستانی اصیل بودم و بیشتر هم با فرهنگ سیستانی بزرگ شده بودم نه فرهنگ بلوچ!! زهره اما تفاوت داشت از همون ابتدا پدر و مادرش جفتشون از خانوادههای بلوچ سختگیر بودن که توی ۱۵،۱۶ سالگی با هم ازدواج کرده بودن و ۷،۸ تا بچه به دنیا آورده بودن و زهره هم یکی از همون بچهها بود
زهره خیلی اذیت میشد خیلی زیاد، حتی بیشتر از من، حق نداشت از خونه بیرون بشه، حق نداشت لباس فارس بپوشه، حق نداشت کافه بره، حق حق حق ... اون فقط کتک نصیبش میشد فحش و نفرین نصیبش میشد، یادمه میخواستیم با هم قرار بذاریم که بریم کافه باید از یک هفته قبلش برنامه میریختیم که چی بگیم چطور بگیم و چیکار بکنیم که کسی بهمون گیر نده، روز و ساعت رو مشخص میکردیم و منتظر میموندیم، من هم بهتر از اون نبودم ولی چون بارها سر این مسائل بحث کرده بودم کمتر بهم گیر میدادن، وقتی زمانش میرسید زهره با لباس بلوچی میومد بیرون و بعد تو حیاط خونه ما مانتو شلوار میپوشید و بعد با هم میرفتیم سمت کافه، پدر و مادر زهره بهش اجازه نمیدادن مانتو شلوار (لباس فارسها) رو بپوشه، اون رو مجبور میکردن که حتما لباس بلوچی به تن کنه این یک اجبار بود براش نه یک انتخاب، برای خیلی از بلوچها همینطوره، اونها مجبورن که حتی تو شهرهای دیگه به فرهنگ خودشون پایبند باشن و لباس بلوچی رو از تن در نیارن برای همین هم هست که اگر برین مشهد نزدیک حرم تا دلتون بخواد میتونین لباس بلوچی ببینین از دور فریاد میزنن چون حق ندارن همرنگ بقیه بشن!! تصور بکنین چیزی که برای شما یک جوک به حساب میاد برای اون دختر یک رویای دور از دسترس بود، اینکه فقط اجازه داشته باشه یک مانتو شلوار بلند (نه تاپ و شلوارکهای امروزی که خانومای تهرونی میپوشن) رو بپوشه، اگر همین الان این رو برای یک دختر تهرانی تعریف کنی چه واکنشی داره؟ واااای خب عرضه داشته باشه جلوی خانوادهاش بایسته و بجنگه!!!
خندهام میگیره، خندهای از سر حرص که دلم میخواد اون دخترها و زنهایی که این حرفها رو میزنن از موهاشون بکشم و توی یک خونه تو این استان اسیرشون کنم و بهشون یک شوهر بلوچ بدم تا بعد ببینم چطوری میخوان بجنگن؟؟ وقتی هر شب مجبور باشی به شوهر بلوچات که غیر از تو ۳ تا زن دیگه هم داره خدمات مفتی ارائه بدی درحالی که اون مرد حتی نمیدونه احترام به بدن زن و حریم زن چی چی هست فقط بلده چیزش رو داخلت بذاره و وقتی کارش تموم شد بدون توجه به اینکه آیا تو لذت بردی؟ آیا تو هم راضی بودی؟ صورتش رو بکنه اون طرف و عین خرس بخوابه و تو به این فکر کنی که کل زندگیت فقط یه تیکه گوشت بیمصرف هستی که لیاقت چیزی به جز سکس رو نداری ... ببینم آیا اون موقع هم میتونین بادی به گلو بندازین و دم از جنگیدن بزنین؟
گاهی وقتها احساس میکنم با "هیتلر" احساس نزدیکی خیلی شدیدی دارم گاهی از خودم و از افکاری که توی سرم میان میترسم شاید دلیلش اینه که در گذر زمان هرچقدر تقلا کردم نتونستم به جایی برسم شاید اگه من هم سختی میکشیدم بعد تلاش میکردم بعد موفق میشدم امروز شبیه همین کائنات پرستها میشدم ولی سرخوردگیهای پی در پی تلاشهای ناموفق که تمامی ندارن همشون آدم رو به نقطهای توی زندگی میرسونه که اگه بهت بگن یه بمب اتمی به خودت وصل کن و برو توی میدون شهر منفجر کن با کمال میل انجامش میدی!!! من نمیگم هیتلر آدم خوبی بوده یا از عملکردش دفاع نمیکنم ولی ما آدمها رو فقط وقتی عملی مثل این انجام میدن میبینیم، من سالهای زیادی زندگی و بیوگرافی قاتلهای سریالی رو خوندم، اونها هم مثل من و هزاران آدم دیگه زندگی خیلی سختی داشتن ولی هیچکس حاضر نشد بهشون کمک کنه هیچکس حاضر نبود برای اونها کاری بکنه چون واقعیت جامعه انسانی همینه، هرکس فقط به فکر خودش هست در نهایت وقتی روح و روان و انسانیت اونها توی خلوت و تنهایی فروپاشید و تبدیل به یک قاتل شدن جامعه فقط اونها رو سرزنش کرد که آدمهای بدی هستن هیچکس به این نگاه نکرد که چطور یک پسر بچه مظلوم و بیگناه در گذر زمان با تجاوزهای جنسی مکرر، با آسیبهای روحی و روانی زیاد از سمت پدر و مادر و با فشارهای ناتمام از سمت جامعه قدم به قدم به فروپاشی کامل میرسه
گاهی احساس میکنم شاید من هم به فروپاشی کامل رسیدم میشه گفت میرسیدم اگر علیرضا افشار نبود، اون تنها طناب زندگی من بود که جلوی سقوط من به درون چاه رو میگرفت ای کاش که نمیفهمیدم هویت واقعیاش چی بود
باز هم میگم خیلی به عقاید خانواده ربط داره برخی خانوادهها شل میگیرن و بچه میتونه در کنار لباس بلوچی، لباس فارس هم بپوشه ولی برخی دیگه اصلا!! برخی خونوادهها خود بچه دوست داره که لباس بلوچی به تن کنه برخی دیگه اصلا!!! ولی کلیات جامعه همچین چیزی هست
بماند که بلوچستانیها و سیستانیها کلا با هم خیلی تو صلح نیستن حتی همون زمانی که با زهره دوست بودم بارها و بارها پسر عموهاش سرش غیرتی میشدن و به پدر زهره میگفتن "به دخترت اجازه نده با زهره ترقویی بگرده، اون دختره لباس فارس میپوشه هر روز تنهایی میره بازار دختر خرابی هست" من از نظر اونها دختر خرابی بودم چون تنهایی به بازار میرفتم
آه ... شما نمیتونین تصور کنین تمام این زخمها چطور روی دل آدم بزرگ میشن گاهی وقتها که به تهران و مشهد میرم با حسادت به دخترهای جوون نگاه میکنم یعنی اونها هم برای یک کافه رفتن اینقدر بدبختی میکشن؟ نگاهشون کن یارو با تاپ و شلوارک اومده بیرون اونوقت من به جرم پوشیدن یک مانتوی بلند تا زیر زانو با لفظ "خراب" صدا میشدم!!
خیلی سخته ... این زندگی لعنتی خیلی سخته!!
شنیدین میگن مسلمانهایی که به اروپا میرن وقتی به اونجا میرسن نمیتونن توی جامعه مقصد حل بشن و همین باعث میشه براشون عقده بشه و شروع به خرابکاری میکنن؟ این دقیقا برای امثال من هم صدق میکنه، منی که برای کوچکترین آزادیها بارها و بارها از زندگی سیلی خوردم حالا میرم تهران و میبینم دخترهای اونجا آزادیهایی رو دارن که من یک صدمش رو هم توی خواب نمیدیدم همین باعث میشه آدم پر از عقده و تنفر بشه خواه ناخواه خودت رو مقایسه میکنی و با خودت میگی اینا دیگه چی میخوان؟ بهترین محصولات، بهترین امکانات آموزشی و رفاهی از هر چیزی برترین و بهترینش حتی اگر کشته شدهها رو نگاه میکردی میدیدی که همشون چقدر بچه پولدار و باشگاه رفته بودن اینا دیگه چی میخوان که سیرمونی ندارن؟ میخوان نفری یه دونه لامبورگینی زیر پاشون بندازن؟ نمیدونم ... دوستام من رو مسخره میکنن و میگن تو اونقدر فقیر موندی که ذهنت کوچیک و دیدگاهت فقیرانه شده زهره!! شاید اونا راست میگن زندگی من خیلی فقیرانه شده انگاری!!!
زمان گذشت و دوستم زهره با هر بدبختی بود برای کمترین آزادیها با خانوادهاش میجنگید تا اینکه فاجعه رخ داد، پدرش سکته کرد و فوت کرد، برای خانواده متعصب بلوچ که حدود ۸ نفر عضو داشت و مرد خانواده تنها نانآور خونه بود این فقط یک مرگ ساده نبود این فروپاشی تمام بنیان اون خانواده بود بچهها هنوز کوچیک بودن و بزرگترین پسر خانواده هم زود ازدواج کرده بود و از خونواده جدا شده بود و خودش ۲ تا زن و ۵ تا بچه داشت و از پس زندگی خودش برنمیآمد چه برسه رسیدگی به خانواده پدریش!!
وقتی از مرگ یک "مرد" حرف میزنیم موضوع صرفا پول نیست، گوشزدی باشه برای خانوم کوچولوهای بیتجربهای که صرف تنفرشون از مردها اثرگذاری اونها توی خونه رو انکار میکنن، وقتی یک مرد بمیره یعنی دیگه دنبال خرید نون خودت باید بری، کپسول گاز تمام شده زابل گازکشی نداره خودت باید بری دنبالش، تلویزیون درست کار نمیکنه تعمیرکار لازم داره خودت باید بری دنبالش، چاه فاضلاب گیر کرده خودت باید دنبالش بگردی و این دنبالش رفتنها همشون روی هم یک بحران جدید به زندگی زنهای این خانوادهها اضافه میکنه زنهایی که توی کل عمرشون حتی اجازه صحبت با یک مرد غریبه رو نداشتن و همیشه در پناه مرد خانواده زندگی کردن حالا با مرگ اون دچار یک فروپاشی کامل میشن زهره هم از این داستان جدا نبود
زهره قرار بود مثل من با خانوادهاش بجنگه و چند تومن پولی ازشون بگیره و دنبال کار بره یک شهر دیگه (تازه اگر بهش اجازه میدادن) ولی حالا با مرگ پدرش همه چیز فروپاشید، حالا اون شده بود نفر اول خونه کسی که باید غصه کتاب و دفتر بچههای کوچیکتر رو میخورد، کسی که باید نگران نون و آب میشد، کسی که باید هر روز پیش من گریه میکرد و به خودکشی فکر میکرد که شاید بتونه از این باتلاق بیرون بیاد و من هم کاری ازم برنمیومد منی که خودم توی باتلاق دارم غرق میشم چطور میتونم اون رو نجات بدم؟ اول باید خودت از غرق شدن نجات پیدا کنی تا بتونی دست یک نفر دیگه رو بگیری
زهره تفاوتهای زیادی با من داشت، زهره سر و زبون من رو نداشت، وقتی با یک مرد روبرو میشد اکثرا کاری ازش برنمیومد بچه پررو نبود که بزنه تو دهن اون مرد مخصوصا مردهای این استان که با چشماشون تورو قورت میدن، با چشماشون بهت تجاوز میکنن نیازی به تجاوز واقعی نیست
وقتی از کنارشون رد میشی میبینی که چطور شهوت توی چشماشون موج میزنه، سر تا پات رو با چشماشون برانداز میکنن و اگر خیابون خلوت باشه حتی دستشون رو لای پاهاشون میکشن و همزمان با دید زدن تو دارن اونجاشون رو هم میمالن!! چه تجربیات سخیفی داری زهره ... هوووف
توی همین روزها بود که یک روز تصمیم گرفتم به خونه زهره برم و ببینمش اون روز کسی خونشون نبود و ما تنها بودیم همین هم برای من بهتر بود زهره با من درد دل میکرد از اینکه چطور بعد از مرگ پدرش هیچکس از اعضای فامیل و دوست و آشنا دیگه سراغی ازشون نگرفته و حتی حاضر نشده بهشون یک کمکی بده همین جملات باعث شد من سوالی رو بپرسم که نظرم رو جلب کرده بود

داخل حیاط ماشین پژوی پدر پارک شده بود ماشینی که مشخص بود ماههاست کسی بهش دست نزده، ازش پرسیدم خب همین ماشین هست زهره، چرا سعی نمیکنین ازش استفاده کنین یا حداقل بفروشینش؟ و اون گفت که ما رسم نداریم همچین کاری بکنیم، وقتی پدر فوت کرده تا مدت طولانی و نامعلومی دست به وسایل اون نمیزنیم و ماشینش هم بعد از مرگش همونطوری که خودش پارک کرده قرار داده شده و کسی بهش دست نمیزنه!!!
تعجب نکردم ... رسم و رسومات پیچیده و عجیب و غریب استان من چیزی نیست که باعث تعجب و شگفتی من بشه توی استانی که یک دختر باید قاعدگی رو در خونه همسرش تجربه کنه این تازه سادهترین اتفاقی هست که میوفته
من و زهره جفتمون طرد شده بودیم، زهره عاشق مردی شده بود که از طایفه دشمن بود و در نهایت بهم نرسیدن و زهره هم بعد از اون نتونست به کسی اجازه بده بهش دست بزنه، من هم توی همین چاه افتاده بودم، عشقی که به یک موجود مجازی داشتم اونقدر توی وجودم رخنه کرده بود که با هر مردی حرف میزدم لا به لای حرفاش دنبال رد و اثری از علیرضا افشار بودم همین هم عذابم میداد
توی این زمان ما ۲۵ سالمون شده بود و سن ما به عنوان دختر مجرد فاجعه بود، ما دیگه دختر مجرد نبودیم ما دختران ترشیده سیستان و بلوچستان به حساب میومدیم زهره بهتر از من این رو میدونست که آینده چقدر براش تاریک هست که بعد از این نهایتا اگر شانس بیاره و بتونه زن یک پیرمرد یا یک مرد چند زنه بشه وگرنه دیگه هیچ شانسی برای عاشق شدن و عاشقی کردن واسه ماها باقی نمونده زهره هم این رو میدونست
سال ۱۴۰۳ برای من سال سختی بود بخاطر دادگاهی که با یک بلاگر اینستاگرامی داشتم بخاطر تمام تهدیدهایی که شبانه روز برام ارسال میشد و فشارهایی که توی خونه تحمل میکردم تا اینکه بعد از یک سال و نیم بیخبری زهره پیام داد
زهره پیام داد و من حرص و تنفرم رو سرش خالی کردم اینکه چرا تمام این مدت حتی یک پیام بهم نداد؟ حتی ازم نپرسید مردهام یا زنده؟ اون من رو رها کرد تا بمیرم!!!
زهره به حرف اومد، ازم عذرخواهی کرد و گفت به روح پدرش که مشکلات زیادی داشته اما خشم من فروکش نمیکرد میخواستم بدونم این دقیقا چه مشکل لعنتی بوده که باعث شده زهره این همه وقت نتونه از من خبر بگیره؟
اون گفت زندان بوده!!!
ساکت شدم!!! پرسیدم زندان؟ چرا؟ گفت به جرم قاچاق مواد مخدر!! شروع کرد به حرف زدن و من فقط بهش گوش میدادم به اینکه چطور از شدت فقر و گرسنگی در نهایت مجبور شده وارد پروسه قاچاق مواد بشه
توی این استان تقریبا کسی نیست که از صنعت پرسود قاچاق مواد مخدر آگاهی نداشته باشه اما این صنعت پرسود برای خود آقایون مسئول که در راس این سیستم قاچاق قرار دارند سودآوری داره، برای کسی که روزانه کیلو کیلو تریاک از مرز افغانستان وارد ایران میکنه نه برای یک دختر ۲۵ ساله بدبخت مثل زهره که با چندرغاز پول فروش ماشین پدریش میخواد یک لقمه نون سر سفره خواهر برادرهاش ببره کسی که به عنوان یک خرده فروش بخواد یک کیلو مواد رو به هزار شکل ترسناک رد بکنه و وارد شهرهای بزرگتر بکنه تا بتونه چندرغاز از رئیس کل بگیره
از شما به عنوان خواننده این مطلب انتظار ندارم به زهره حق بدین، شماها از بیرون نشستهاید و تماشا میکنین و میگین این دختر یک مجرم هست که با قاچاق مواد مخدر به سمت شهرهای بزرگ جوونهای مملکت رو بیچاره میکنه اما من به زهره حق میدم، برای دخترهایی مثل اون که سر و زبون زهره ترقویی رو ندارن، برای کسانی مثل اون که تمام زندگیشون حتی حق صحبت با یک مرد غریبه رو نداشتن و الان توی ۲۵ سالگی حتی بلد نیستن چطوری از خودشون توی جامعه دفاع کنن و یک کسب و کاری بسازن با قرار گرفتن توی این شرایط که پدر به عنوان نان آور خانواده فوت میکنه تنها دو راه باقی میمونه
یا تن فروشی
یا قاچاق مواد
هر کاری به جز این دو تا بیفایده هست!!!
زهره برام تعریف کرد که چطور از طریق یکی از اقوام دورش با شخصی آشنا شده که توی این کار هست و آدمهای مستعد رو به عنوان باربر استخدام میکنه کسانی که خطر اصلی روی دوش اونها قرار داره و باید مواد رو از طرق مختلف یا بخورن یا به خودشون بچسبونن تا بتونن به شهرهای بزرگ برسونن
اوایل همه چیز خوب بود ماهی یک محموله جابجا میکرد و یک پولی توی حسابش در جریان بود میتونست برای خونه گوشت و برنج بخره، خواهر برادرهای کوچیکش رو به مدرسه بفرسته و برای مادرش کمک حال باشه میگفت برای اولین بار احساس مردونگی پیدا میکردم زهره، احساس میکردم لایق ارزش و احترام هستم!!
اما زمانی که دستگیر شد همه چیز نابود شد، میگفت توی ماشین به سمت مشهد بودن قرار بود محموله تو مشهد تحویل فرد دیگری داده بشه اما وسط راه سگهای پلیس شک کردن و بوی مواد رو احساس کردن همین هم باعث شد اونها رو نگه دارن و مواد رو که به بدن زهره چسبیده شده بود پیدا کنن زهره دستگیر شد، پرونده باز شد و در نهایت یک حبس ۵ ساله براش بریدن!!
بهم میگفت وقتی این خبر توی فامیل پیچید اولین کسی که پشتش رو خالی کرد مادر خودش بود، گفت حالا وقتایی که از زندان آزاد میشه مادرش حتی در خونه رو براش باز نمیکنه میگفت حاضر نیست حتی توی خونه راهش بده و گاهی مجبور میشه خونه فامیل بخوابه، میگفت سهم نون و آبش از بقیه اعضای خونه جداست، اگر آب میخواد باید خودش بره آب بخره، اگر غذا میخواد باید خودش بره جداگانه نون و روغن و گوشت بخره دیگه توی اون خونه جایگاهی نداره
حرف قشنگی زد میگفت:
تا وقتی پول خرج میکردم مادرم یک بار نپرسید که این پولها رو از کجا میاری درحالی که خودش هم میدونست من دارم چیکار میکنم ولی چشمش رو میبست ولی حالا که دستگیر شدم پشت من رو خالی کرده و من رو از همه جا طرد کرده تا جلوی فامیل و طایفه بگه آدم خوبه ماجرا هست
چقدر خوب درکش میکردم!! میفهمیدم داره از چه رنجی صحبت میکنه اینکه وقتی باعث غرور و افتخار نباشی حتی همون پدر و مادرت هم تورو دور میاندازن من این غم رو میفهمیدم و حالا توی رنج زهره شریک بودم
بهش گفتم زهره من رو وارد کار کن!! گفتم میخوام باربر بشم، میخوام مواد جابجا کنم، اما اون خیلی جدی گفت نه!!!
گفتم یعنی چی نه؟؟ حالا که با این مسیر آشنا شدی من رو هم واردش کن زهره، مگه من و تو خواهر نیستیم، مگه جفتمون با هم زجر نکشیدیم؟ این همه سال تو شاهد زجر کشیدن من بودی اینطور نیست؟ تو دیدی من چه شبهایی رو صبح کردم زهره این کارو با من نکن بذار وارد بشم اصلا تو خودت رو دخالت نده فقط من رو با رئیس اصلیشون آشنا کن خودم باقی کارو میگیرم
اما جواب زهره یک کلمه بود: نه!!!
گفت تو نمیفهمی زهره، من زجری رو کشیدم که حاضر نیستم اجازه بدم توام تحملش کنی، گفت تو فقط روی خوب ماجرا رو میبینی، اینکه بار رو جابجا کنی و هر بار ۱۰،۲۰ میلیون سود کنی ولی فکر روزی که گیر بیوفتی رو نمیکنی
میگفت زهره، یه جوری توی بازداشتگاه بهت بیاحترامی میکنن یه جوری غرورت رو میشکنن که اگه ده تا مرد بهت تجاوز کنن اینقدر درد نداره، میگفت مجبورم میکردن کامل لخت بشم و درحالی که همشون زن بودن طوری با چشماشون من رو تحقیر میکردن که نمیتونستم تحملش کنم حتی اگه یک لیوان آب ازشون میخواستم با کلی فحش و تحقیر بهم میدادن میگفت شبهایی رو توی زندان صبح کردم که تو حتی فکرش رو هم نمیکنی زهره!!! میگفت حتی باید نگران همسلولیهات باشی زنهایی اونجا هستن که از صد تا مرد ترسناکتر هستن اونقدر شبیه مردها شدن که اگر یک ذره گارد خودت رو پایینتر بگیری به عنوان کنیز و زیر خوابشون ازت استفاده میکنن میگفت تو نمیفهمی زهره محیط زندان خیلی وحشتناکه اینکه از صبح تا شب هیچ کاری به جز زل زدن به دیوار و فکر کردن نداشته باشی، اینکه از همه بترسی و مدام حواست باشه کسی بلایی سرت نیاره اینکه شاهد اعدام شدن بقیه باشی وقتی بند کناری زندانیهای اعدامی رو برای انفرادی میفرستن و هر صبح با صدای اذان صدای حلقآویز شدن یکی از اونها شنیده میشه
حالا زهره داخل زندان هست ... داره دوران محکومیتش رو سپری میکنه میگفت اگر شانس بیاره بتونه از مشهد انتقالی بگیره به سمت زابل براش خیلی بهتر میشه حداقل تو شهر خودش داخل زندان باشه، تنها کسی که ازش حمایت میکنه همون مردی هست که زهره براش کار میکرده یکی دو بار دورادور اون یارو رو دیدم پشت لباس بلوچی مردانه و اون نگاه سلطه طلبانهاش فکر نمیکنم بدون چشم داشت به زهره کمکی بکنه
واقعیت اینه که روم نمیشه همچین چیزی رو از زهره بپرسم، روم نمیشه ازش بپرسم که در ازای کمکی که این آدم بهت میکنه چی ازت میگیره؟ حتی اگه زهره در نهایت به اون مرد خدماتی بده من چی میتونم بگم؟ نه اونقدر قدرت دارم که بگم پیش من زندگی کن و نه هیچی ... فقط میتونم تماشاگر باشم تماشاگر اینکه چطور زندگی زهره پیش چشمای من نابود شد، سال ۱۳۹۸ وقتی توی ۲۱ سالگی با هم آشنا شدیم کی فکرش رو میکرد امروز زهره کوچولوی بینوا توی همچین باتلاقی افتاده باشه؟ کی فکرش رو میکرد دختر آفتاب مهتاب ندیده به همچین نقطهای رسیده باشه؟
همه بهم میگن به تو چه زهره!! به تو چه که بقیه چه مشکلاتی دارن مگه تو مسئول زندگی مردم هستی؟ تو فقط باید به فکر خودت باشی راست هم میگن من احمقم که نتونستم مثل بقیه فقط به فکر مانیکور پدیکور خودم باشم
به جامعه انسانی نگاه میکنم هرچقدر تعداد آدما بیشتر میشه به جای اینکه همدلی و همدردی بین ما افزایش پیدا کنه فقط داریم یک مشت حیوون منفعت طلب میشیم که جز خودمون به هیچکس فکر نمیکنیم
جیگرم کبابه، برای جوونی از دست رفتهی زهره، برای جوونی از دست رفتهی خودم، زهره همیشه بهم میگفت چقدر دوست داشته معلم بشه، دوست داشته کارمند بشه آخه کارمندی تو استان ما یک موفقیت بزرگ به حساب میاد ولی حالا پشت میلههای زندان روزگارش رو سپری میکنه و حتی اگر روزی آزاد بشه دیگه تا ابد آرزوی کارمندی رو به گور میبره
اتفاقات این چنینی تو استان من کم نیستن ... میدونم اون جایی که من به زهره گفتم من رو وارد سیستم قاچاقشون بکنه شاید برای خیلیها عجیب باشه ولی هیچ کدوم شماها تصوری از بیپولی ندارین و راستش آره دیگه یه جورایی حسودیم میشه که خیلی از شماها هرگز تصور نمیکنین بیپولی چقدر چیز مزخرفی هست بیپولی به اون شکل که حتی پول یک بسته اینترنت داخل حسابت نباشه و تو مجبور باشی بین خودکشی و تن فروشی یکی رو انتخاب کنی، بیپولی به اون شکل که ۱۰ ساله توی شهر خودت برای هر آدم لوده و بیسر و پایی کار کردی و نتونستی برای خودت زندگی بسازی چون هیچکس مطلقا هیچکس بدون یک سرمایه اولیه (حتی اگه اون سرمایه فقط ۱۰ میلیون باشه) نمیتونه چیزی بسازه
با علیرضا افشار سر همین چیزها بحث داشتم، همیشه اون سالهای اول یعنی ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ بادی به گلو میانداخت و میگفت من از ۱۴ سالگی کار کردم خانوم، من خودم با تلاش خودم پول جمع کردم و مغازه تعمیراتم رو ساختم، من از پدرم پول نگرفتم اینها رو میگفت و من ته دلم اینطوری بودم که این بچه تهرونی سوسول رو ببین توروخدا تو خونه ننه باباش مفت خورده و خوابیده حالا میاد میگه من از ۱۴ سالگی کار کردم که تو ۲۰ سالگی مغازهام رو ساخته بودم... چه روزهایی بودن!!
امروز دیگه اون علیرضا افشار مغرور که بادی به گلوش میانداخت وجود نداره، علیرضایی که امروز میدیدم یک مرد کاملا خود باخته بود که تمام هویت و موجودیت خودش رو از دست داده بود دائما خودش رو بین حرفاش تحقیر میکرد و میگفت من هیچی جز یه بازنده هیچی ندار نیستم، من به درد هیچ کاری نمیخورم زهره، تو دیوونهای که عاشق من موندی؟ روزی دو بار به خودت یادآوری کن که من هیچی نیستم اونوقت هیچ عشقی باقی نمیمونه!!!
میخواستم پیداش کنم و دستاش رو بگیرم و بگم من هرطوری که شده کنارت میمونم من تا ته این دنیا عاشق این مرد بدبخت و بازنده و هیچی ندار میمونم!!! برای همین هم شوکه شدم، برای همین باورم نمیشه چطور علیرضا افشاری که تصور میکردم یک مرد بیچاره هست که روحیه خودش رو باخته و کاملا توی نیستی و پوچی غرق شده در نهایت مشخص میشه یک شخص دیگه تو منطقه سه تهران هست آخه چطور ممکنه؟
حتی اگر فرض کنیم که اون صرفا نمیخواد پولدار بودنش رو نشون بده اینکه تو توی ۵ سال گذشته سال به سال هویت و وجودیت خودت رو از دست بدی و دائما توی صحبتهات نقش یک مرد بازنده رو بازی کنی این کاری نیست که هرکسی بتونه انجامش بده، اگر فکر میکنین راحته بفرمایید شما امتحان کنین
به مدت ۶ ماه نقش یک مرد افسرده که زنش رو توی تخت خواب با دوست پسرش دیده و بعد زنه مهریهاش رو اجرا گذاشته بازی کنین تا ببینین بعد یک مدت چنان تاثیر مخربی روی روح و روان شما میذاره که نابودتون میکنه درحالی که اصلا زن نداشتین یا خیانتی ندیدین وقتی طولانی مدت این نقش رو بازی کنین و دائما لا به لای حرفاتون جملات منفی بگین کم کم روان شما رو از پا درمیاره، مغز نمیتونه این زندگی دوگانه رو تحمل کنه
بگذریم ... از چی به چی رسیدم!!!
اون چه که من در نوشتههام بیان میکنم مطلقا به این معنا نیست که فقط من سختی میکشم یا هیچکس توی دنیا هیچ سختی نمیکشه و من از همه بدبختترم بلکه هدف اینه که شما نگاهی به تجربه زیست در این استان بندازین چیزهایی که شما تو پیجهای بلاگرهای سیستان بلوچستانی نمیبینین گاهی اوقات احساسات عجیبی توی وجودم رخنه میکنن حس میکنم بیرون از بدنم ایستادم و دارم کل زندگیم رو صفحه به صفحه مرور میکنم و از خودم میپرسم داری چیکار میکنی زهره؟ گفتن این حقایق به بقیه چه تاثیری توی زندگیت میذاره زهره؟ رها کن زهره ... رها کن ...
همیشه آرزو داشتم اونقدر قوی بشم که بتونم به زهره کمک کنم که مجبور نباشه وارد چنین راهی بشه، ولی امروز نمیدونم وضعیت کدوم ما بهتر هست؟ منی که مثل یک تیکه گوه منفعل موندم و هیچ کاری نکردم و بادی به گلو بندازم بگم من به خطا کشیده نشدم یا زهرهای که مجبور شده بخاطر سیر کردن شکم خواهر و برادرش وارد اون کار بشه؟ حداقل اون یک تلاشی برای زندگیش کرده ولی من چی؟ وقتی نمیشه از راه درست پول درآورد دیگه چیکار میشه کرد؟
تاریخ انتشار: ۱۳ آبان ۱۴۰۵ _ ۴۴۹۸ کلمه