ویرگول
ورودثبت نام
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiنویسنده | مستندگر | تولید کننده محتوا | لینک حمایت مالی: https://daramet.com/ZohrehTarghoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
خواندن ۵۹ دقیقه·۱ ماه پیش

دوستی‌هایِ نافرجامِ من

زهره‌ی امروز تنها حاصل تلاش‌های خودش و محیط خانواده‌اش نیست بلکه بخش اعظمی از چیزی که منِ امروز رو شکل داده حاصل کنش و واکنش بین من و آدم‌های دیگه بوده چیزی که توی این مطلب سعی دارم فقط اندکی بهش اشاره کنم اینه که چطور آدم‌ها خواسته یا ناخواسته ممکنه توی زندگی دیگران نقش‌های بزرگی ایفا کنن و چطور آدم‌هایی که از بیرون خیلی محترم و اصیل شمرده میشن در درونشون هیولایی وحشتناک زندگی می‌کنه، توی این بخش از "تجربه‌های زیستی من" قراره به این واقعیت‌ها بپردازیم، زهره دختر پرتلاش و جسور و شجاعی بود که با وجود محیط بسته‌ای که درونش بزرگ شده بود تلاش می‌کرد صدای خودش رو فریاد بزنه و اظهار وجود کنه ولی توی این مسیر زهره با صدها هیولا هم روبرو شد موجوداتی که باعث شدن اون زهره کوچولوی ترسو و معصوم کشته بشه و گرگی در وجود زهره بیدار بشه که امروز هرکس جرعت جسارت بهش رو داشته باشه اون شخص رو بیچاره می‌کنه!! شما روند از بین رفتن اون دختر کوچولوی ترسیده و بی‌گناه رو می‌بینید که چطور تنها آرزویی که توی این دنیا داشت این بود که یک نفر پیدا بشه که درکش کنه و اون رو در آغوش بکشه و بهش عشق بورزه و در کنارش بتونه آدم موفق و تاثیرگذاری باشه، شخصی باشه که با صدها آدم موفق در ارتباط هست و روی طیفی از آدم‌ها اثر می‌ذاره

اسامی استفاده شده در این مطلب واقعی هستن تمام این اشخاص مجازی بودن و من هرگز در واقعیت اونها رو از نزدیک ندیدم اما هر کدومشون به شکلی روی روح و روان من و شکل گیری منِ امروز تاثیر گذاشتن، تعداد این افراد بسیار بیشتر از اینهاست و من فقط تعدادی رو از خوب و بد گلچین کردم هدفم از نوشتن این مطلب این بود که نشون بدم گاهی چطور یک چت ساده، یک معاشرت کوچیک چیزی که تصور می‌کنید اصلا مهم نیست می‌تونه تاثیر یا زخم عمیقی روی روح و روان اون شخص بذاره طوری که بعد از اون نسبت به تمام آدم‌های دیگه هم بدبین باشه چیزی که بچه سوسول‌ها امروزه بهش میگن "قضاوت" ولی من بهش نمیگم قضاوت، اینکه من بر اساس صدها تجربه صحبت و گفتگو با آدم‌های مختلف به یک درک کلی از انسان‌ها رسیدم که می‌تونم برخی از خصوصیات رفتاری اونها رو تشخیص بدم اسمش قضاوت نیست و بیزارم از اینکه یک عده آدم جاهل به این موضوع برچسب قضاوت می‌زنن و میگن "اوه تو داری من رو قضاوت می‌کنی!!!"

عصر اینترنت و ارتباطات آسان

از همون سال ۹۴ و ۹۵ که برای اولین بار صاحب گوشی تلفن شدم و به اینترنت و واتساپ دسترسی پیدا کردم چیزی که توی مغزم شکل گرفت این طرز فکر بود که "حالا ارتباطات از همیشه آسون‌تر شده" روزگاران قدیم اگر تو می‌خواستی با یه آدمی که ازت دوره یا از یک طبقه اجتماعی بالاتر هست ارتباط بگیری اینکار سخت یا حتی غیرممکن بود اما حالا به لطف اینترنت، به لطف فضای مجازی اینکار ممکن و بسیار راحت شده!!

چیزی که در پس ذهن من وجود داشت این طرز فکر بود که حالا با روی کار اومدن اینترنت و فضای مجازی دیگه "طبقات اجتماعی" از میان برداشته شدن چرا که توی اینترنت تو از هر طبقه اجتماعی (مثل کارگر یا فروشنده یا ...) که باشی می‌تونی با بالاترین طبقات اجتماعی (مثل خلبان، مهندس، پزشک و ...) ارتباط بگیری درحالی که تو دنیای واقعی چنین چیزی بسیار سخت‌تر هست و تو از یک طبقه اجتماعی پایین نمی‌تونی با یک نفر که طبقه اجتماعی بالاتری داره دوستی کنی

اشتباه نکنید تو اون روزها دنبال شوهر پولدار نبودم نه!!! نمی‌خواستم یه پسر پولدار پیدا کنم که برام خرج کنه بلکه می‌خواستم خودم یه آدم پولدار بشم با خودم فکر می‌کردم که زهره طرز فکر خاص و متفاوتی داره، وقتی همه دنبال شوهر پولدار هستن زهره دنبال ساختن کانکشن و ارتباطات با آدم‌های موفق و پولدار میره و دور و برش رو پر می‌کنه از آدم‌های موفق و پولداری که دنبال تغییر دنیا هستن و اینطوری هست که میگن اگر با ۴ تا آدم موفق در ارتباط باشی پنجمی‌اش خودتی!!!

تصور می‌کردم با بقیه دخترها فرق دارم، من دنبال شوهر کردن و بچه زاییدن نمیرم من دنبال موفقیت میرم، من با افراد موفق و سطح بالا دوستی می‌کنم و وقتی خودم تبدیل به یک آدم موفق و پولدار شدم میام با اشخاص سطح پایین‌تر دوستی می‌کنم و بهشون کمک می‌کنم تا اونها هم مثل من به موفقیت برسن!!! برای همین هم خیلی خیلی تلاش می‌کردم کانکشن بسازم، سعی می‌کردم توی گروه‌های واتساپ، گروه‌های تلگرام، زیر پست‌های اینستاگرام اگر کسی رو می‌بینم که کامنت مثبتی می‌ذاره و اینطوری به نظر می‌رسه که خیلی فهمیده و کتاب‌خون و باهوش هست خودم می‌رفتم بهش پیام می‌دادم و سعی می‌کردم باهاش دوست بشم نتیجه این شد که در طی چند سال من با هزاران نفر آدم صحبت کردم واقعا به طور جدی با هزاران نفر آدم صحبت کرده بودم و از بین اون‌ها یک تعداد خیلی اندکی در حد انگشتان دست رو که تصور می‌کردم انسان‌های خوب و فرهیخته‌ای هستن گلچین کرده بودم تا باهاشون معاشرت کنم

اما چیزی که زهره نمی‌دونست این بود که حتی توی عصر اینترنت باز هم اختلاف طبقاتی در سطح اینترنت و فضای آنلاین هم مشاهده میشه، مثلا اونی که از طبقه اجتماعی بالاتری هست از پروفایلش، از عکس‌هایی که توی کیش و هتل‌های پنج ستاره پست کرده، از عکسی که کنار لامبورگینی گرفته مشخص هست و اون قطعا نمیاد با زهره‌ای که عکس‌های پیجش یا متن‌های ویرگولش داره فریاد می‌زنه توی یک روستای دور افتاده زندگی می‌کنه رفاقت کنه!! این فقط برای زهره نیست برای همه ماها هست، آدم‌ها اکثرا با افرادی که از خودشون پایین‌تر هستن دوست نمیشن و از طرف مقابل اگر شما شخصی باشی که در سطح پایین‌تر باشی هرچقدر تقلا کنی نمی‌تونی تو چشم اون آدم پولدار بیای!!! بله می‌دونم الان می‌گین من یه دوستی می‌شناسم که میلیاردر خودساخته هست ولی با یکی که بیکار و علاف هست دوست صمیمی شده ولی این‌ها اکثرا در موارد نادر پیش میاد، اگر می‌گین نه؟ خب از همین فردا سعی کنین یه دوستی پیدا کنین که از خودتون صد پله بالاتر باشه ببینین آیا کسی که از شما خیلی خیلی بالاتر هست حاضر میشه با شما رفاقت کنه؟

شاید امروز که ۲۸ سالم شده دیگه پشیزی برام اهمیت نداره که دوستان موفق و پولدار داشته باشم و خودم پولدار بشم حتی خنده‌ام می‌گیره از این طرز فکر و حتی ازش متنفرم، اما توی اون ۱۸ سالگی که تصور می‌کردم می‌تونم با تلاش و پشتکار خودم از زندانی که پدر و مادرم برام ساختن نجات پیدا کنم این خیلی برام مهم بود که تا جای ممکن با افراد برتر و موفق‌تر دوستی کنم توی اون زمان‌ها زهره هنوز به این نگرش نرسیده بود و هنوز هم باور داشت که اینترنت و فضای آنلاین اختلافات طبقاتی رو شکسته و حالا کسی از طبقه پایین‌تر هم می‌تونه با کسی از طبقه بالاتر رفاقت کنه!! تو بازه سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ که با آقای علیرضا افشار توی ارتباط بودم با هیچ مردی حتی هم صحبت هم نمی‌شدم با اینکه خودم در پس ذهنم باور داشتم که انسان می‌تونه هم توی رابطه باشه و هم چیزی به اسم "دوست اجتماعی" داشته باشه اما علی این رو قبول نداشت، علی به حدی حساس بود که حتی اگه یه شب پسر عمه‌هام میومدن خونه و من با اونها بگو بخند داشتم علی دلخور می‌شد، درسته که اون پشت گوشی بود و شاید هیچوقت نمی‌فهمید ولی من دلم نمی‌خواست چیزی رو ازش مخفی کنم برای همین همه چیز رو براش تعریف می‌کردم و با اینکه خیلی خیلی سر این موضوع دعوا داشتیم در نهایت من قید "دوست اجتماعی" داشتن رو زدم چون حس می‌کردم این یک نوع خیانت در حق علی هست تا اینکه سال ۱۴۰۰ وقتی علی من رو ترک کرد من از سر فشار زیادی که بهم وارد شده بود شروع کردم به هم صحبتی و دوستی با مردها و زن‌های مختلف، در واقع با خودم فکر کردم شاید رفتن علی راه رو برای آرزوهای قدیمی من باز کرده اینکه دلم می‌خواست کلی دوست موفق و پولدار دور و برم داشته باشم تا خودم هم تبدیل به یک آدم موفق و پولدار بشم، نه اینکه توی شهر زابل آدم‌های موفق و پولدار نباشن اما سیستان و بلوچستان هنوز هم بر اساس رسم "خاندان و طایفه" می‌چرخه و خیلی مهمه که تو با شخصی که هم طبقه خودت باشه ارتباط بگیری همینم باعث شده خیلی از زن‌ها و مردهای زابلی در حالی که اصطلاحا "هیچ گوه خاصی" نیستن وقتی پیششون می‌شینی شروع می‌کنن به تپق زدن و گنده گویی که آره بابای ما خان بوده و ما از طایفه فلان بودیم من اما همیشه برعکس بودم درحالی که می‌تونستم خودم رو به خاندان و طایفه مادری‌ام بچسبونم اما همیشه می‌گفتم من یه آدم معمولی و کارگرم و همین هم باعث می‌شد چهره واقعی خیلی از این لاشخورها رو ببینم

در واقع می‌تونم بگم من همیشه با این موضوع مشکل داشتم که چرا ارزش من باید بر اساس خاندان، طایفه، اسم فامیلی و امثال اینها تعیین بشه یا اگر اینها رو نداشته باشی در درجه بعدی گوشی آیفون، ناخون و مژه کاشت، موهای کراتین و لباس و ماشین مارک برای تو عزت و احترام میاره حتی اگه از درون پوچ و خالی باشی!!! سعی می‌کردم به خودم بقبولونم که دنیا اینطوری نیست و هر انسانی بسته به تفکراتش ارزش والایی داره و امکان نداره که همه ارزش من به چنین چیزهای پوچی وصل بشه، به خودم می‌گفتم قطعا شهرستانی‌ها درک و شعور بالاتری نسبت به مردم استان من دارن و قطعا اونا این شکلی نیستن این معضل فقط تو استان من هست، برای همینم سعی می‌کردم مدام با آدم‌هایی از شهرهای دیگه دوست بشم و سعی کنم دنیاهای دیگه رو بشناسم و حالا شما قراره داستان آشنایی من با چند تا فرد شهرستانی در قالب "دوست اجتماعی" و اثرات اون رو بشنوید

۱_آقای محمد بابایی

آقای محمد بابایی، یکی از اشخاصی بود که تو سال ۱۳۹۹ درحالی که هنوز با آقای افشار توی رابطه بودم باهاش آشنا شدم دلیلش هم این بود که این آقا دوست من نبود بلکه مشاور تحصیلی من توی اون سال بود، اولین باری که باهاش آشنا شدم در تابستون ۱۳۹۹ بود خیلی خوب یادمه، وسط کرونا بود و منم خونه نشین شده بودم و حتی دیگه برای فروشندگی یا کارهای این چنینی نمی‌تونستم از خونه بزنم بیرون و این فشار خیلی خیلی زیادی برای من آورده بود شبانه روز توی اینستاگرام و تلگرام بی‌هدف گشت می‌زدم تا اینکه بین استوری‌های یک بلاگر به اسم "خانوم و آقای ام" که اسم واقعی‌اش "کوثر داداشپور" هست یک استوری تبلیغاتی از یک مرکز مشاوره کنکور دیدم رفتم باهاشون صحبت کردم و شماره‌ام رو دادم که بهم زنگ بزنن ولی اونا یادشون رفت تا اینکه خرداد ۱۳۹۹ باهام تماس گرفتن و گفتن این سه ماه باقی مونده تا کنکور جمعا ۶۰۰ هزار تومن حق مشاوره می‌گیرن من اون زمان برای یک ماه کار حقوق ۳۰۰ هزار تومنی می‌گرفتم و این پول رو نداشتم تا اینکه "علیرضا افشار" این پول رو بهم داد و من ثبت نام کردم، اونجا به آقای بابایی کانکت شدم، مرد خوب و محترمی به نظر می‌رسید و هفته‌ای یکبار تماس می‌گرفت تا روند رشد تحصیلی منو ثبت کنه، در واقع اون سه ماه برای من معجزه نمی‌کرد من خیلی عقب‌تر از همه بودم و ۴ سال بود که دیگه لای کتابی رو باز نکرده بودم اما درس خوندن توی اون سه ماه دوباره بهم انگیزه داد، هدف داد، باورتون نمی‌شد که چقدر احساس امید و سرزندگی پیدا کرده بودم و حس می‌کردم زندگیم دوباره معنا پیدا کرده علیرضا افشار هم کم توی این موضوع بی‌تاثیر نبود مدام من رو مثل یک پدر تشویق می‌کرد همش می‌گفت "زهره تو خیلی باهوشی، تو موفق میشی، تو می‌تونی" درحالی که تو همون زمان پدر و مادر و برادر خودم بهم سرکوفت می‌زدن و مدام می‌گفتن بابای طفلک میگه "زهره باز پول‌های من رو داره حیف و میل می‌کنه" شما نمی‌تونین تصور کنین توی همچین شرایطی یک انسان چقدر به روحیه گرفتن احتیاج داره و چقدر همین جملات به ظاهر ساده می‌تونه تاثیر عمیق و بزرگی بذاره درست مثل ۲ تا بیمار سرطانی که یکی با جملات امید بخش توان جنگیدن پیدا می‌کنه و اون یکی با تحقیر و سرکوفت زودتر خودش رو می‌بازه و می‌میره!!! شما هرگز نخواهید فهمید که پدر و مادر و برادر من خواسته یا ناخواسته چه ظلم‌هایی در حق من روا داشتن!!

این سه ماه مثل برق و باد گذشت آقای بابایی مثل یه بابای واقعی رفتار می‌کرد پیگیر و حمایتگر به نظر می‌رسید و من برای اینکه اون رو ناامید نکنم از خودم تمام تلاشم رو می‌کردم تا به برنامه‌ها پایبند باشم و بالاخره شهریور شد و کنکور هم با سه ماه درس خوندن نتیجه جالبی نداشت و با آقای بابایی که صحبت کردم گفت باید یکسال مرد و مردونه بشینی روی برنامه‌ی دُرست بخونی و حداقل ۱۵ میلیون بودجه برای کتاب و آزمون و ویدئوهای درسی نیاز هست، نشستم با پدرم صحبت کردم، هیچوقت یادم نمیره اون پوزخند، اون تمسخر، اون حرفاش که گفت تو اگر عرضه داشتی همون سال اول پزشک می‌شدی من پولی برای تو خرج نمی‌کنم!! با کلی گریه به آقای بابایی پیام دادم و شرایطم رو توضیح دادم و گفتم دیگه نمی‌تونم ادامه بدم اما اون گفت یه راهی هست ...

چشمام برق زد، یه راهی هست؟؟ اون راه چیه؟ شروع کردیم به حرف زدن و گفت اون عاشق روابط جنسی خشونت آمیز هست اگر من اجازه بدم پشت گوشی با من "سکس چت" داشته باشه و من رو تحقیر کنه و مثل یه توله سگ باهام رفتار کنه اونوقت می‌تونه مجانی مشاور من باشه!!

شوکه شده بودم این چی داشت می‌گفت؟ گفتم تو به همه دانش آموزهات این پیشنهاد رو میدی؟ گفت نه اونا بچه‌ان سنی ندارن اما تو؟!! درسته گناه من بزرگ شدن بود، من توی اون زمان ۲۲ سالم بود و آقای بابایی ۳۰ سالش بود، توی سال ۹۹ تقریبا ۶ ماه از سال بازه‌ای بود که علی ارتباطش رو باهام قطع کرده بود کمرنگ شده بود انگار اصلا نبود بخاطر نزول‌خور و حوادثی که براش پیش اومده بود هر چند روز باهام حرف می‌زد، نمی‌تونم دروغ بگم می‌دونم گفتنش خیلی خجالت‌آوره اما برای لحظه‌ای بهش فکر کردم واقعا بهش فکر کردم اینکه یکسال برده جنسی یک مرد مریض باشم اما در عوض سال بعد از این زندان نجات پیدا کنم؟ بهای خیلی سنگینی بود اما خب همش پشت گوشی بود دیگه نه؟؟ قرار نبود توی واقعیت باشه اینطور نیست؟ بهش نگاه می‌کردم می‌تونستم حتی از پشت گوشی هم اینو به وضوح حس کنم که محمد بابایی یک مرد سرخورده و حقیر و بیچاره هست که اونقدر توی جامعه سرکوب شده که حالا توی سکس می‌خواد خدایی کنه و صاحب برحق همه چیز باشه، کاملا واضح بود که چقدر بیچاره‌اس و دلم براش می‌سوخت اما بیشتر از اون دلم برای خودم می‌سوخت به این فکر می‌کردم که چند سال قبل زهره خودش رو کجاها می‌دید، فکر می‌کرد قراره موفق بشه قراره پیروز بشه اما حالا یک بدبخت بازنده‌اس که ته حسابش حتی یک میلیون هم نیست و برای یک حق مشاوره باید برده جنسی بشه؟ اگر کسی این داستان رو ۲ سال قبلش برای زهره تعریف می‌کرد حتی توی بدترین کابوس‌هاش هم نمی‌دید، شب‌ها اشک می‌ریختم و گریه می‌کردم، بابایی بهم ۳ روز وقت داده بود که فکر کنم و تصمیم بگیرم ولی در نهایت من نتونستم این کار رو بکنم با اینکه از نظر هویتی کاملا نابود شده بودم و خودم رو فاقد هر نوع ارزشی می‌دیدم و حس می‌کردم واقعا یک تیکه گوشت بی‌ارزش هستم اما باز هم نتونستم چنین خفتی رو قبول کنم، من روح و جسمم رو متعلق به علیرضام می‌دونستم، مدام بهش فکر می‌کردم، به اینکه چطور تمام این سال‌ها علی بی‌منت و بی چشم داشت بهم کمک کرده بود و حتی یک بار از من درخواست نابجا نداشت ولی ببین آدم‌های دیگه توی جامعه چطور گرگ‌هایی هستن همین که فهمیدن من شرایط سختی دارم با وقاحت تمام بهم پیشنهاد رابطه جنسی میدن درحالی که این آقا مثلا "مشاور تحصیلی" من بود و باید یکم شرف و وجدان می‌داشت و به معصومیت یه دختر ۲۲ ساله‌ای که کنج یه شهر کوچیک آفتاب مهتاب ندیده بزرگ شده رحم می‌کرد ولی رحم؟؟ این جماعت یه مشت حیوون درنده هستن که تا فرصتی بهشون بدی تورو تیکه پاره می‌کنن بخاطر امیال حیوانی خودشون، اونجا بود که برای اولین بار فهمیدم علیرضا افشار چه فرشته نگهبانی هست و من خبر نداشتم ... آخ علی ... الهی تمام این مردها فدای یک لحظه‌ی حضورت بشن، الهی همشون تیکه تیکه بشن که صد تاشون روی هم حتی اندازه ناخون چیده تو نمیشن!! الهی زهره پیش مرگت بشه علیرضا جانم!!

اون سال گذشت و من دیگه به آقای بابایی پیام ندادم و اون هم به من پیامی نداد اما آقای "محمد بابایی" تاثیر عمیقی توی زندگی من داشت چرا؟ چون سال ۹۹ بعد از ۲۲ سال زندگی برای اولین بار توی عمرم تونستم برای یکی تعریف کنم که بابام یک قرون پول خرج من نمی‌کنه و همش میگه تو عرضه نکردی دکتر بشی، یادمه بعد اینکه بابایی من رو نادیده گرفت و رفت خیلی سرخورده شدم و قسم خوردم دیگه برای هیچکس داستان زندگیم رو تعریف نکنم!! شاید چون انتظار داشتم وقتی این رو برای بابایی تعریف می‌کنم دلش بسوزه و لااقل اون شرط وحشتناک رو برای کمک به من نذاره دلم می‌خواست یک نفر بیاد و ناجی من بشه، یک نفر دستش رو به سمت من دراز کنه و من رو از این باتلاق بیرون بکشه اما خیلی سخته که با این واقعیت روبرو بشی که تو دنیای امروز هیچکس دلش برای تو نمیسوزه و هرکس دنبال اینه که فقط منافع خودش رو محقق کنه، وقتی دیدم مردی که قرار بود مشاور تحصیلی من باشه با دیدن شرایط زندگیم چنین درخواست بی‌شرمانه‌ای مطرح کرد انگار برای اولین بار یک سیلی محکم از زندگی توی صورتم خورد تازه دیدم چه مردهایی هستن که توی این جامعه پشت شغل‌هاشون، پشت کت شلوارشون، پشت ظاهر و جذبه خودشون پنهان میشن اما در درون اونها یک مشت حیوون زندگی می‌کنه که با انواع فانتزی‌های مریض گونه سعی در ارضای روح و روان بیمار خودشون دارن!!

زمان گذشت و من دیگه با آقای محمد بابایی ارتباطی نداشتم اما اون همچنان به عنوان اولین کسی که واقعیت زندگیم رو بهش اعتراف کردم توی قلبم باقی موند، عجیب بود نه؟ اینکه من حتی برای علیرضا افشار، برای مردی که عاشقش بودم واقعیت زندگیم رو افشا نکرده بودم و دائم جلوش نقاب می‌زدم و سعی می‌کردم جوری تظاهر کنم انگار پدر و مادرم بهترین خونواده دنیا هستن اما چرا؟ چون می‌ترسیدم، می‌ترسیدم همونطور که محمد بابایی وقتی زندگیم رو فهمید یک روی شیطانی از خودش نشون داد شاید علی هم وقتی بفهمه هیولای درونش برای سواستفاده از من بیدار بشه یا شاید من رو برای همیشه ترک کنه و دیگه نخواد با همچین دختری ارتباط بگیره!! شما نمی‌تونین درک کنین که وقتی توی استیصال گیر کردی و شرایط اسفناکی داری نمی‌تونی تنها باریکه‌ی امیدی که برات باقی مونده رو خاموش کنی، علی تنها باریکه‌ی نور امید زندگی من بود و من نمی‌خواستم از دستش بدم بدون علی می‌مردم همونطور که واقعا هم بعد از رفتنش مُردم!!

۲ سال بعد از آخرین مکالمه بین ما، در سال ۱۴۰۱ من دوباره به آقای بابایی پیام دادم و این طومار ویس‌ها رو براش فرستادم، می‌تونم بگم شروع اعتراف کردن زندگیم و انداختن نقاب از چهره‌ام توی همین سال ۱۴۰۱ اتفاق افتاد زمانی که با رفتن علیرضا افشار برای همیشه از زندگیم مصادف شد و من به درجه‌ای از فروپاشی روانی رسیدم که انگار صد نفر همزمان به من تجاوز کردن واقعا جدی میگم دقیقا چنین احساسی داشتم در نتیجه به نقطه‌ای رسیدم که من اون رو "آزادی واقعی و رها شدن از بند و زنجیر" می‌نامم، چیزی که به باور من ۹۹ درصد شماها هرگز بهش نرسیدین و نخواهید رسید، شماها همتون به نوعی نقابی بر چهره دارین و هرکس یک چیزی رو از دیگران مخفی می‌کنه یکی اسرار خانواده‌اش، یکی اسرار خودش، یکی رازهای زندگیش و یا حتی اطلاعات حساس مثل دیدگاه‌ها و نظرات خودتون رو مخفی می‌کنین تا مثلا روی "کارمند" شدن شماها تاثیر منفی نذاره این چیزها خیلی جای بحث داره اینکه ما انسان‌ها برای اینکه توی جامعه اطراف خودمون پذیرفته بشیم مدام خودسانسوری می‌کنیم و سعی می‌کنیم کاری نکنیم که به وجهه و اعتباری که از خودمون ساختیم آسیبی برسه مبادا دیگران از ما بیزار بشن یا فاصله بگیرن یا موقعیت‌های شغلی و اجتماعی خودمون رو از دست بدیم اما توی این مطلب نمی‌خوام درباره این چیزها صحبت کنم!! بنابراین همه شما به نوعی درگیر یک غل و زنجیر هستین اما من با فروپاشیدن روانم رها شدم آزاد شدم من به نقطه‌ای رسیدم که تونستم همه چیز رو از زیر نقاب بیرون بیارم و دیگه ترسی از گفتنش نداشته باشم برای همین هم این برای من خیلی باارزش و مهم هست، در واقع رفتن علی من رو به نقطه‌ای در زندگی رسوند که دیگه ترسی از هیچی نداشتم، تمام ترس‌های من یعنی ترس رها شدن و طرد شدن و ترک شدن توسط علیرضا افشار حالا واقعی شده بودن و دیگه هیچی حتی مرگ اعضای خانواده‌ام نمی‌تونست من رو از چیزی که هستم بیشتر آزار بده برای همین هم تونستم آزادانه و بدون ترس از قضاوت درباره زندگیم صحبت کنم

خلاصه من به آقای بابایی پیام دادم و شروع کردم به ویس فرستادن و تمام زندگی و مشکلاتم تا اون لحظه رو توی این ویس‌هایی که می‌بینین براش تعریف کردم، اگر به پیام‌هاش دقت کنین متوجه می‌شین که من چطور از دیدگاه ضعف وارد شدم، من کاملا خودم رو باخته بودم و مثل یک کالبد توخالی شده بودم، اونقدر احساس حقارت و بی‌ارزشی می‌کردم که فقط همین که این شخص حاضر شده ده پونزده تا ویس من رو تا آخر گوش بده حس می‌کردم حالا یک چیزی بهش مدیون هستم چون من که ارزشی ندارم من یه تیکه زباله بی‌ارزش هستم که نه خونوادش اون رو می‌خوان و نه حتی مردی که عاشقش بود اون رو قبول کرد پس اینکه یک نفر حاضر شده صدای منه بی‌ارزش رو بشنوه یعنی خیلی لطف بزرگی کرده، این‌ها جملات و دیدگاه‌هایی بود که در اون زمان توی سرم می‌چرخید و هنوز هم نمی‌تونم بگم کامل رفع شده و هنوز هم انگار رد و اثری از اون زخم‌های قدیمی روی روح و روان من باقی مونده، ببینین چطور بین پیام‌هام دائم ازش عذرخواهی می‌کنم و فقط برای اینکه ویس‌هام رو گوش داده ازش تشکر می‌کنم چون احساس می‌کردم اون که نیازی به من نداره این منم که یک تیکه آشغال بی‌ارزش هستم

می‌دونم الان با خودتون می‌گین وای زهره جون عزت نفس داشته باش، فلان کارو بکن، بیسار کار رو بکن، اما خواهش می‌کنم دست نگه دارید، زهره‌ی امروز دیگه نیازی به شنیدن نصیحت از سمت کسی نداره، منی که به این درجه از جسارت و شهامت رسیدم که عیب و ایرادهای رفتاری خودم رو به صورت پابلیک منتشر می‌کنم قطعا نیازی به نصیحت شنیدن ندارم خودم می‌دونم چی خوبه و چی بده و هر چیزی که میگم مربوط به ۴،۵ سال پیش بوده، اما چیزی که شما نمی‌دونین اینه:

تصور کنین پدر و مادرتون شما رو طرد کردن و هیچ پولی بیشتر از ۲۰۰ یا ۳۰۰ هزار تومن برای شما هزینه نمی‌کنن و همون هم با اکراه هزینه می‌کنن، از طرف دیگه شما هیچ دوست، هیچ پارتنر یا حمایتگر عاطفی و مالی ندارین و عملا تنها یه گوشه دور افتادین توی یک شهر کوچیک که حتی روی نقشه هم پیداش نیست و تنها آدمی که به شما کمک می‌کرد حالا مدت‌هاست شما رو ترک کرده و شما جز یک شماره تلفن و یک داستانی که هیچکس باورش نمی‌کنه هیچ اثباتی بر وجود اون مرد ندارین، یک پیج اینستاگرام یا صفحه ویرگول دارین که توش آدما براتون کلی پیام امید بخش و کلیشه‌ای می‌فرستن که میگن "وای زهره جون قوی باش، وای زهره جون انرژی مثبت باش، مثبت فکر کن حتما می‌تونی حتما عوض میشه" ولی وقتی شما ته حسابتون شپش زده و حتی یک قرون پول ندارین که ریش و سیبیل خودتون رو بزنین چطوری قراره امیدوار باشین که زندگیتون قراره تغییر کنه؟ وقتی پول ته حسابت نباشه و هیچ پشتوانه مالی نداشته باشی انسان دیوونه میشه حالا تصور کنین در کنارش هیچ خانواده‌ای هم نداشته باشی که حاضر باشن برات خرج کنن یا توی مشکلات زندگی کنارت باشن اونوقت این دیوونگی صد برابر بدتر میشه، نه کسی رو داری که بهش تکیه کنی به عنوان یک خانواده، نه پشتوانه مالی داری و نه حتی شغلی که بتونی باهاش پولی جمع کنی، تمام مشاغلی که امتحان کردی همشون یه مشت حمالی بودن برای یک قرون دو هزار بی‌ارزش که تهش هیچی نمی‌مونه که حتی بتونی یه رستوران بری یه وعده غذای دلخواهت رو بخوری چه برسه به اینکه بخوای زندگیت رو تغییر بدی، حالا تصور کنین توی چنین شرایطی یکی بیاد برات جملات عنگیزشی و امیدوار کننده بفرسته اونوقت دلتون نمی‌خواد فکش رو پایین بیارین؟ جملات امیدبخش خیلی قشنگه اما وقتی که طرف یک بستری از حداقل‌های زندگی رو داره حالا یه وقت‌هایی ناامید میشه ما یکم بهش امیدواری میدیم نه اینکه تو صفر یا حتی زیر صفر باشی بعد طرف میاد میگه وای عزیزم انرژی مثبت باش، خب آخه ... چی بگم بهتون؟ وقتی زندگی توی سیستان بلوچستان رو تجربه نکردین و حتی نمی‌دونین این فضا چقدر بیمارگونه و متعصب هست هرچقدر هم براتون توضیح بدم بی‌فایده‌ هست، برگردیم سر داستان بابایی!!

شاید بپرسین که زهره مگه این آدم همون مریض جنسی که رابطه ارباب و بردگی می‌خواست نبود؟ چرا بود!! پس چطور بهش پیام دادی و دوباره باهاش ارتباط گرفتی؟ سوال عجیبی هست چون من واقعا هیچ جوابی براش ندارم اما تصور می‌کنم تنها دلیلی که باعث شد دوباره به آقای بابایی پیام بدم این بود که اون از قبل بخشی از مشکلات زندگی من رو می‌دونست درحالی که تا اون سال ۱۴۰۱ هیچکس ازشون خبر نداشت و همین آشنایی محدود باعث شده بود من بتونم راحت‌تر جلوی اون نقابم رو بندازم و با اینکه می‌دونستم محمد بابایی یک مریض جنسی هست و قطعا درخواست‌هایی از من داره اما من اونقدر خودم رو باخته بودم و توخالی شده بودم که هیچی حس نمی‌کردم توی اون روزها آشنا شدن با آدم‌های جدید برام یک کابوس بود، هر بار که با کسی آشنا می‌شدم و طرف مثلا می‌گفت "زهره تو زشتی خوشم نمیاد، زهره سنت بالاست خوشم نمیاد، زهره تو پیر شدی خوشم نمیاد" با اینکه همشون آدم‌های غریبه بودن اما اینکه مدام از سمت آدم‌های مختلفی که سعی می‌کردم باهاشون دوست بشم یا هم صحبت بشم طرد می‌شدم من رو به مرز فروپاشی می‌رسوند برای همین دوباره پناه بردم به سمت آدمی که یکم از قبل می‌شناختمش!

آقای بابایی بعد از گوش دادن به ویس‌های من که درباره کلیات زندگیم و اینکه پدرم بهم هزینه‌ای نمیده و نمی‌دونم چیکار بکنم بهم گفت صبر کنم اون برام یک راه حل داره، راه حل آقای بابایی چی بود؟ اون که خودش یک مهاجر شهرستانی به حساب میومد توی تهران و سعی می‌کرد با مشاوره دادن به دانش آموز‌ها تو موسسات مختلف برای خودش درآمد کسب کنه و تهش خودش مرکز مشاوره بزنه راه حلش برای من این بود که رمز اکانت "مکتب خونه" خودش رو بهم داد و چند تا دوره ادمینی اینستاگرام و امثال اینها که خودش خریده بود رو برام گذاشت تا ببینم، اون خبر نداشت که من قبلا خودم تو این زمینه به صورت تجربی کار کرده بودم و منم اونقدر اعتماد به نفسم پایین بود که اصلا جایی این رو بروز نمی‌دادم و اصلا از خودم تعریف نمی‌کردم که بخوام با غرور بگم که من خودم تمام این‌ها رو بلد هستم، بماند که توی اون شرایط بی‌پولی و بدبختی در حالی که علیرضا افشار هم من رو ترک کرده بود من حوصله و توان درس خوندن نداشتم و هیچ امیدی هم به کسب درآمد نداشتم چون همونطور که همیشه گفتم و بازم میگم هیچ شغلی، مطلقا هیچ شغلی وجود نداره که شما بدون پول و سرمایه و از صفر مطلق بتونی توش شروع کنی و پول جمع کنی حتی همون ادمینی هم یک سری تجهیزات خوب می‌خواد که دوستان پکیج فروش مثل امثال نبات حسن‌نژاد و شیما یوسفوند بهش اشاره نمی‌کنن، من ازش تشکر کردم و همه چیز تمام شد و بعدش دوباره بحث به همون نقطه‌ای رسید که ازش می‌ترسیدم، آره من حتی ازش می‌ترسیدم چیزی که امروز خنده‌ام میگیره که کجای یک مرد بازنده و حقیر که می‌خواد قدرت نداشته‌اش رو توی تخت خواب بازیابی کنه ترسناک هست؟ اما آره، دوباره بحث سکس چت و رابطه جنسی زوری و خشن و ارباب و بردگی باز شد، این سال‌های اخیر متوجه شدم که فانتزی‌های این چنینی به طرز قابل توجهی بین مردان بازنده سرزمینم گسترش پیدا کرده، من مردانی رو می‌شناسم که همسر و بچه دارن و حتی خانومش خیلی هم به شوهر جونش افتخار می‌کنه که یک شوهر قهرمان داره اما زیر این پوسته یک بیمار جنسی مشتاق به تجاوز خوابیده!! و اتفاقا یکی از ترس‌های من برای ازدواج همین بود اگر من با یک بیمار جنسی ازدواج کنم و متوجه نشم چی؟ محمد بابایی این بار حتی یک قدم فراتر رفت و گفت "چرا نمیای تهران حضوری ببینمت من اینجا یه خونه مجردی دارم و می‌تونیم هرکاری دلمون خواست بکنیم" تو تمام اون لحظه‌ها که داشتم این پیام‌ها رو می‌خوندم فقط یک چیز جلوی چشمم بود: علی علی علی

آخ علی ... علی تو کی بودی؟ چی بودی؟ علی چرا تو هیچوقت من رو آزار ندادی؟ چرا هیچوقت در ازای پول‌های بی‌زبونی که خرج من می‌کردی ازم درخواست‌های عجیب و غریب نداشتی؟ علی من دارم ميميرم بیا نجاتم بده توروخدا ... یهو اشکام ریخت، اشک؟ چرا گریه می‌کنی زهره؟ چرا اینقدر احساس تنهایی می‌کنی؟ مثل یه دختر بچه که توی یه جنگل تاریک بین صدها گرگ درنده رها شده و تنها پناه زندگیش رو از دست داده همینقدر احساس تنهایی می‌کردم گاهی وقت‌ها به خودکشی فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم بذار برم تهران، خودم رو تقدیم بابایی کنم و بعد خودکشی کنم من که به هرحال قراره بمیرم اونم که فانتزی تجاوز و رابطه ارباب بردگی داره چه فرقی داره چقدر من رو تحقیر کنه، مگه من ارزشی دارم؟ گاهی فکر می‌کردم شاید این مجازات خداست برای من به جرم اینکه من علی رو رنج دادم و باهاش صادق نبودم، چرا این موضوع که با خونوادم مشکل دارم رو رک و راست به علی نگفتم؟ چرا ازش مخفی کردم؟ می‌خواستم به چی برسم؟ نمی‌دونم

محمد بابایی رفت و بعد از سال ۱۴۰۱ دیگه هرگز باهاش صحبتی نداشتم و نخواهم داشت مردی که برای اولین بار توی زندگیم جلوی اون که مثلا مشاور تحصیلی من بود نقابم رو انداختم و تصور می‌کردم قراره کمکم کنه نه اینکه خار و خفیفم کنه، شاید من هرگز این آدم رو ندیدم اما زخمی که این آدم به روح من زد تا ابد باقی موند و دیگه هرگز هرگز اجازه نمیدم کسی به خودش چنین جسارتی بده و چنین من رو تحقیر کنه

۲_آقا رضا

آه تباهی ... تباهی، جاهلیت، روسیاهی، آقا رضا (خنده‌های تلخ) آقا رضا یکی از بدترین کیس‌هایی بود که باهاش آشنا شدم، تصور می‌کنین محمد بابایی بدترینش بود؟ پس اجازه بدین این یکی رو براتون تعریف کنم، خنده‌دارترین موضوعش اینه که حاضر نبود فامیلی خودش رو بگه و منم اون زمان کم‌رو و خجالتی بودم و بلد نبودم به شخص مقابل فشار بیارم وگرنه اگر دنیای امروز و زهره امروز بود کسی که حاضر نباشه فامیلی خودش رو راست و حسینی بگه همون لحظه برای من تمامه، اما اون روزها اینطوری نبودم، می‌ترسیدم آدم‌ها منو طرد کنن، نمی‌خواستم طرد بشم، می‌خواستم مودب و متین و دوست داشتنی باشم، می‌خواستم مقبول باشم، بنابراین توی کل ۶ ماهی که با این آدم نکبت صحبت می‌کردم فقط می‌دونم اسمش "آقا رضا" هست بعدها فهمیدم دلیل این مخفی‌ کاری‌هاش چی بود که دیگه دیر شده بود و راه بازگشتی نداشت

چرا دارم این‌ها رو اینجا توی ویرگول می‌نویسم؟ اگر علیرضا افشار این‌ها رو بخونه حتما با خودش میگه ببین زهره چه دختر هرزه و کثیفی بوده که با صدها مرد و زن مختلف حرف می‌زده اما فقط خدا گواه هست که ته دل من جز معاشرت با آدم‌ها و پیدا کردن یک راه خروج از این سگدونی که داخلش گیر افتادم چیز دیگه‌ای نبود، با خودم فکر می‌کردم اگر سعی کنم با زن‌ها و مردهای موفق آشنا بشم شاید یکی فقط یکی از اون‌ها کسی باشه که توانایی‌های من رو ببینه و بگه زهره پاشو بیا تهران من یه مدت کمکت می‌کنم تا تو جاگیر بشی ولی افسوس ... هیچکس توی دنیا مجانی برای کسی کاری انجام نمیده سال‌ها به هر دری زدم که یک راه خروج پیدا کنم ولی افسوس که هیچ راهی نبود و تنها مرد شریفی که توی زندگیم دیدم که حاضر بود مفت و مجانی بهم کمک کنه علیرضای عزیزم بود که من قدرش رو ندونستم و حالا دارم تقاص پس میدم

به هرحال با آقا رضای قصه‌ی ما توی تلگرام آشنا شدم، اون زمان‌ها هوش مصنوعی برای درد دل کردن نبود و من صحبت کردن و آشنایی با آدم‌های واقعی رو ترجیح می‌دادم به این امید که یک جایی در دنیای واقعی اونها رو ببینم در نتیجه یک سری ربات‌های دوست یابی توی تلگرام بود که با هدف پیدا کردن دوست و هم صحبتی دو تا آدم ناشناس رو بهم متصل می‌کرد من توی اونها ثبت نام می‌کردم و از بین صدها آدم مریض جنسی که آلت به دست توی اون سایت‌ها گشت می‌زدن اما یک سری بودن که سالم‌تر و عاقل‌تر به نظر می‌رسیدن و من اونها رو گلچین می‌کردم تا باهاشون مکالمه تشکیل بدم با این هدف که هم معاشرت بکنم، هم گستره‌ی آدم‌های دور و برم رو بیشتر کنم و هم شاید یک نفر یک راه حلی پیش پای من بذاره

با آقا رضا تو همون سال ۱۴۰۱ اونجا آشنا شدم و حدود ۶ ماه با هم گفتگو داشتیم، فرد محترم و اصیلی به نظر می‌رسید و یک اعتماد به نفس و جذبه خاصی داشت برخلاف من که کاملا فروپاشیده و از هم گسیخته بودم آقا رضا بسیار پرجذبه و کاریزماتیک به نظر می‌رسید برخلاف آقای بابایی که اوایل آشنایی مرد مهربون و پیگیری به نظر می‌رسید اما این اعتماد به نفس و کاریزما رو نداشت ولی آقا رضا مشخص بود که از خانواده پولداری اومده، می‌دونین پولدارها یک جور خاصی رفتار می‌کنن و حرف می‌زنن، برخلاف ما فقیرها یا قشر متوسط و بخور نمیر که باید همیشه دنبال حقشون بدوئن و همیشه با چنگ و دندون حق خودشون رو بگیرن بچه پولدارها همیشه با آرامش و تمانینه صحبت می‌کنن، هیچوقت دهنشون به حرف زشت باز نمیشه و همیشه آدم حسابی جلوه می‌کنن آقا رضا هم این شکلی بود، یک صدای بم و مردونه‌ی زیبایی داشت که آدم رو به وجد می‌آورد به ویس‌هاش گوش بده و از حرف زدنش مشخص بود دنیا دیده‌اس، اما چطوری مشخص بود؟ باور کنین نمی‌دونم چطوری بهتون توضیحش بدم، یک غرور عجیبی توی رفتارش بود انگار همه التماسِ بودن باهاش رو می‌کنن ولی اون مثلا افتخار میده با زهره حرف می‌زنه می‌دونین چی میگم؟ آه خدای من چقدر سخته توضیح دادنش ... هوووف یادآوری‌اش من رو عصبی می‌کنه چون چند باری توی زندگیم با همچین اشخاصی معاشرت داشتم ولی اونقدر آدم توسری‌خوری بودم که اجازه می‌دادم امثال این آدم‌های بازنده بیان خودشون رو جلوی من موفق و پولدار نشون بدن و من چون می‌خواستم مودب و متین باشم هرگز توی برجک این آدما نمی‌زدم که بگم "چی داری زر زر می‌کنی مردک؟ فکر می‌کنی نمی‌فهمم که نصف حرفات تپق و دروغ مفته؟"

اجازه بدین اسکرین‌ شات‌ها به جای من صحبت کنن، شاید از خودتون بپرسین که زهره تو این اسکرین‌ شات‌های ۴ سال پیش رو از کجا آوردی؟ باید بگم همونطور که می‌دونین سال ۱۴۰۱ سالی بود که من به طور جدی شروع کردم به صحبت کردن درباره زندگی خودم، اون زمان هنوز به جسارت امروز نرسیده بودم که توی پیج اینستاگرامم یا صفحه ویرگولم به صورت علنی درباره‌اش صحبت کنم بلکه صرفا با چند تا دوست مجازی و آشناهای دور و نزدیک کمی حرف می‌زدم و اونقدر این درد دل کردن‌ها برای من کار شاخ و بزرگی به حساب میومد که از تک تک ویس‌هایی که برای این آدم‌ها (مثل آقای بابایی یا این آقا) فرستاده بودم اسکرین رکورد گرفته بودم و تک تک ویس‌هام رو ضبط کرده بودم چون اون زمان به نظر خودم این کار خیلی بزرگ بود و برای من تغییر بسیار بزرگی بود که ناگهان اون زهره ساکت و آروم و توسری خور تبدیل شده به کسی که داره درباره مشکلات زندگیش صحبت می‌کنه اما حالا با نگاه کردن به اون اسکرین شات‌ها و اسکرین رکوردها دارم ابعاد تازه‌ای از شخصیت خودم توی اون روزها رو می‌بینم اینکه چطور خودم رو جلوی یک الدنگ بی‌سر و پا خار و خفیف می‌کردم و تصور می‌کردم چون این آقا یک تریدر پولدار هست (تازه با فرض اینکه دروغ نگفته باشه) پس از من خیلی بالاتر هست و من در مقابلش هیچی نیستم، به خیال خودم می‌خواستم خاکی و متواضع و فروتن باشم ولی ببین چیشد عوضش هر بی سر و پایی به خودش اجازه داد من رو تحقیر کنه!!!

به هرحال اجازه بدین داستان رو براتون بگم، بعد از اینکه توی اون ربات هم صحبتی و درد دل با هم آشنا شدیم طبیعتا شماره رد و بدل کردیم و بعد توی واتساپ و تلگرام با هم صحبت می‌کردیم!! آقا رضا هیچوقت مستقیم از کار و بارش حرف نزد اما چیزی که از لا به لای حرفاش متوجه شدم این بود که ادعا داشت تو بازارهای مالی فعالیت می‌کنه و تریدر هست و یک شرکت هم داره (حالا شرکت چی؟ خدا داند) اون زمان‌ها آدم ترسو و خجالتی بودم و حتی پشت گوشی هم خجالتی بودنم تابلو بود مثلا هیچوقت جرعت نکردم ازش بپرسم "آقای فلانی فامیلی‌ات چیه؟ آقای فلانی شغلت چیه؟" مدام با خودم فکر می‌کردم که نکنه به طرف مقابل حس بدی بدم؟ نکنه اگر این سوال رو ازش بپرسم فکر کنه من چشمم دنبال پول و دارایی‌اش هست یا فکر کنه من صرفا بخاطر پول باهاش حرف می‌زنم و بهش احترام می‌ذارم؟ نه من نمی‌خوام همچین دختری به نظر برسم می‌خوام با همه انسان‌ها چه شاغل چه بیکار به یک شکل و احترام رفتار کنم تا آدما بدونن که هنوزم هستن کسانی که برای دیگران فارغ از پول و شغل و موقعیت اجتماعیشون ارزش قائلن، در واقع سعی می‌کردم اون ارزشی رو که جامعه به خودم نمی‌داد رو من به دیگران بدم ولی جالبه که هیچوقت امثال این انگل‌ها نفهمیدن که من چقدر براشون ارزش قائل بودم

مدام وقتی باهاش حرف می‌زدم سعی می‌کردم زیاد صحبت نکنم و وقت باارزش آقای پولدار رو نگیرم، هدفم این بود که فقط در حد یه سلام علیک مودبانه باهاش در ارتباط باشم صرف اینکه فقط چند تا دوست و مخاطب موفق توی مخاطبینم داشته باشم تا شاید منم سری توی سرها باشم، منم با آدمای موفق نشست و برخاست کنم و منم چیزی ازشون یاد بگیرم فقط خدا شاهده که هدفم چیزی جز این نبود اما هیچی اونطوری که تصور می‌کردم پیش نرفت!!

امروز وقتی به اسکرین شات بالا نگاه می‌کنم از خودم می‌پرسم چرا یک مرد غریبه باید برام بنویسه "ای جون دلم، مرسی عزیزدلم" چرا باید چنین صمیمیتی توی پیام‌هاش برای من باشه؟ منی که از کودکی از پدرم محبتی دریافت نکردم و حتی رابطه‌ عاطفی که در بزرگسالی واردش شدم باز هم یک رابطه سرد بود چون آقای افشار اصلا آدمی نبود که اهل محبت‌های کلامی باشه می‌گفت محبت من رو از روی نگرانی‌هام بفهم، اگه نگرانت میشم که هوا تاریک میشه بیرون نمونی یعنی دوستت دارم، اگه نگرانت میشم که پول داشته باشی با تاکسی برگردی یعنی دوستت دارم، الحق که واقعا توی این موارد خیلی اهمیت می‌داد ولی من هم نیاز به توجه کلامی داشتم من عقده محبت داشتم و دلم می‌خواست یکی بهم محبت کنه و توی سال ۱۴۰۱ که با این آقا رضا حرف می‌زدم علیرضا افشار خیلی وقت بود که از زندگی من رفته بود و من دیگه تعهدی نسبت به کسی نداشتم و با خودم فکر می‌کردم عیبی نداره اگر این آقا اینطوری باهام حرف می‌زنه از طرف دیگه هم می‌ترسیدم جلوش وایسم و بگم اینطوری حرف نزن، می‌ترسیدم که شاید از حرفم ناراحت بشه و بگه این دختره زیادی عقب مونده هست و لایق حرف زدن با من نیست و باید برم، انگار می‌ترسیدم درست مثل علیرضا افشار اون هم من رو طرد کنه توی اون برهه زمانی به قدری شکسته بودم که فکر اینکه یک نفر دیگه حتی در قالب یک دوست بخواد ترکم کنه منو از پا در می‌آورد

آقا رضا آدم امن و مطمئنی به نظر می‌رسید به این شکل که بر خلاف خیلی از پسرها و مردها لاس نمی‌زد و از همون شروع گفتگو بحث رو به سمت مسائل جنسی نمی‌برد این دقیقا همون ویژگی اخلاقی بود که آقای علیرضا افشار (که الهی من قربونش برم الهی همه این مردها فدای یک لحظه‌ی حضورش بشن) هم اون رو داشت و یکی از معیارهایی هست که من توی انتخاب دوست‌های اجتماعی اگر از جنس مخالف باشن حتما بهش دقت می‌کنم، در واقع تمام کسانی که آقا هستن و دوست من هستن باید از هر نوع گفتگو درباره مسائل جنسی اجتناب کنن وگرنه نمی‌تونن تو دایره دوستان من قرار بگیرن این اولین و اصلی ترین قانون من هست، البته قانون‌های دیگری هم دارم مثل اینکه اون آقا به عنوان دوست اجتماعی حق نداره من رو با الفاظ صمیمانه مثل "عزیزم، فدات بشم، قربونت برم یا دورت بگردم" خطاب کنه این قانونی بود که بعد از تجربه تلخی که با این آقا داشتم بهش رسیدم و فهمیدم که نباید اجازه بدم در قالب روشنفکری کسی من رو با الفاظ صمیمانه خطاب قرار بده، اما توی ۴ سال پیش این رو چیز بدی نمی‌دونستم تازه فکر می‌کردم چون من یه بچه شهرستانی از یه شهر کوچیک و متعصب توی سیستان و بلوچستان هستم برای من آزاردهنده به نظر می‌رسه وگرنه بچه تهرانی‌ها براشون خیلی هم عادی هست و همدیگه رو با همین الفاظ صمیمانه خطاب قرار میدن و براشون چیز بدی هم نیست و خب من هم می‌خواستم روشنفکر باشم، منم می‌خواستم از برچسب دهاتی بودن بیرون بیام و شبیه شهرستانی‌ها بشم برای همین مدام سعی می‌کردم رفتارهای اونها رو یاد بگیرم و تقلید کنم اما امروز؟ امروز به چیزی دست پیدا کردم که باور دارم کمتر کسی بهش می‌رسه و اون "پذیرش" هست، پذیرشِ چیزی که هستم، اگر من یه بچه دهاتی زشت باشم پس این واقعیتِ زندگی منه و قابل تغییر نیست و باید به جای تقلا کردن برای اینکه سرشت خودم رو پاک کنم باهاش روبرو بشم و بپذیرمش، البته که فکر نکنین پذیرفتن به این سادگی رقم می‌خوره آدم‌هایی که امروز شبیه زهره‌ی سابق هستن صرفا با جملات من نمی‌تونن به پذیرش برسن خیلی‌هاشون حتی تا آخر عمرشون پشت همون نقاب می‌مونن و سعی می‌کنن با خریدن آیفون یا لباس‌های مارک‌دار گذشته تاریک خودشون رو کمرنگ کنن و برای خودشون یک هویت جعلی بسازن و خودشون رو از طبقه و جامعه‌ای نشون بدن که متعلق بهش نیستن بنابراین باور دارم کاری که من امروز دارم انجامش میدم کار بزرگی هست از این جهت که آدم‌های زیادی توی دنیا اونقدر قوی نیستن که بتونن زندگی خودشون رو آزادانه بیان کنن اما برگردیم سر بحث آقا رضا!!

امروز با خودم میگم چی باعث شده بود که زهره جلوی این مرد اینقدر ضعیف رفتار کنه و به محض اینکه ازش عکس می‌خواد بی چون و چرا براش بفرسته؟ آیا اون حاضر بود درباره مسائل خصوصی خودش صحبت کنه؟ کسی که حتی حاضر نشد اسم فامیلی‌اش رو بگه یا درباره خودش حرفی بزنه چطور بهش اجازه دادی اینقدر گستاخ بشه و به خودش چنین جسارتی رو بده؟ اونقدر از زشت بودن فراری بودی؟ می‌ترسیدی شاید بعد از دیدن عکست دیگه نخواد باهات حرف بزنه برای همین هم ترجیح دادی همون اول کار سریع عکست رو براش بفرستی تا اگر پشیمون شد همون ابتدا پشیمونیش رو نشون بده و بذاره بره تا کمتر اذیت بشی؟

بهم گفت جذابم!! چه جمله مسخره‌ای، علی هیچوقت بهم نگفته بود جذابم یا قشنگم ولی بارها بهم می‌گفت زهره وقتی سر ساختمون خسته میشم و دلم می‌گیره به عکس تو نگاه می‌کنم و با خودم میگم علی تو برای دل این دختر داری تلاش می‌کنی برای آینده‌ای که با زهره قراره بسازی ... دوباره اشک‌ها روی صفحه گوشی می‌ریزه تازه ۶ ماه گذشته از رفتن علی و حالا من دارم با مردی حرف می‌زنم که تمام اون محبت و توجهی که علی بهم نداشت رو داره بهم میده حتی با وجود اینکه فقط دوست هستیم پس چرا من از این توجه و محبت لذت نمی‌برم؟ چرا دلم برای همون علی سرد مزاج و بداخلاق خودم تنگ شده؟ دلم می‌خواد پیام بده و بگه زهره هوا تاریک شده بیرون نمونی، زود برگرد خونه، بهم پیام بده و بگه زهره میشه بیرون میری لاک نزنی؟ فقط توی خونه لاک بزن باشه؟ بعد که خواستی بری بیرون پاکش کن دوست ندارم کسی دیگه ببینه، چقدر باهاش سر این موضوع دعوا کردم و گفتم اون یه مرد متعصب و عقب مونده هست ولی حالا؟ جیگرم داره می‌سوزه دلم تنگ شده برای علیرضایی که بهم می‌گفت زهره موهات رو رنگ زدی از زیر شال نریز بیرون من دلم ميخواد موهای زنم رو فقط خودم ببینم الان کجاست که ببینه زهره حتی یک تار موهاش هم بیرون نیست دلم تنگ شده برای اینکه بهم گیر بده دلم تنگ شده برای اینکه حس کنم برای علی مهمم، فکر می‌کردم علی یه زندان برام ساخته شبیه زندان پدر و مادرم جایی که ازش راه فرار نداشتم و ندارم ولی علی اونطوری نبود من اشتباه می‌کردم من علی رو بخاطر زخم‌هایی که از کودکی خودم داشتم قضاوت کردم ولی حالا مثل سگ پشیمونم دلم می‌خواد برگرده هنوز هم همین رو می‌خوام حتی بعد از ۵ سال هیچی از احساسی که نسبت بهش داشتم کم نشده من هنوزم عاشقانه دوسش دارم

عکسم رو برای این الدنگ فرستادم و بعد اینکه دیدم هنوز هم حاضره باهام صحبت کنه و ازم فراری نشده شروع کردم به گفتن داستان زندگیم انگار یک حفره‌ای توی وجودم شکل گرفته بود که پر نمی‌شد با اینکه یک ماه قبلش برای آقای بابایی داستان زندگیم رو اعتراف کردم ولی بازم چیزی از دردم کم نشده بود برای همین دوباره نشستم برای آقا رضا هم ویس پر کردم و فرستادم و زندگیم رو از اول تا آخر براش توضیح دادم و این‌ پیام‌هایی که در ادامه می‌بینین چیزهایی هست که بعد از شنیدن داستان زندگیم برام فرستاده

به هرحال آقا رضا یک چیزی داشت که توی اون زمان برای من خیلی خیلی مهم بود اون بهم گوش می‌داد!!! تو دنیای امروز دیگه کمتر کسی حاضر میشه به درد و رنج یک شخص دیگه حتی اگر دوست و فامیل و آشنا باشه گوش بده، مردم اونقدر خودخواه و متکبر شدن که دیگه حاضر نیستن برای یک آدم غریبه کاری رو رایگان انجام بدن اصلا یکی از دلایلی که درباره زندگیم توی این سایت می‌نویسم همینه، اونقدر هیچکس حاضر نشده بهم گوش بده یا بعدش ازم درخواست‌های نابجا داشته که ترجیح دادم دیگه دنبال یک نفر که بهم گوش بده نگردم بلکه به جاش داستانم رو به صورت پابلیک و برای همه بنویسم و هرکس که خواست می‌تونه اونها رو بخونه و داستان من رو با پوست و گوشت و استخون احساس کنه این خیلی بهتر از اینه که من بخوام این شیوه شکست خورده رو دوباره تکرار کنم و برای آدم‌هایی مثل آقای بابایی یا آقا رضا یا هر زن و مرد دیگه ای در قالب دوست اجتماعی درد دل کنم کسانی که ۲ روز توی زندگیم هستن و روز سوم طوری ناپدید میشن انگار از اول وجود نداشتن

در اون زمان هنوز به این نتیجه نرسیده بودم، علی تازه ترکم کرده بود و من داشتم تمام سال‌های زندگیم رو حداقل از سال ۱۳۹۵ که وارد جامعه شدم تا اون روز مرور می‌کردم و مدام با خودم فکر می‌کردم نکنه من جایی کم کاری کردم؟ نکنه من به حد کافی تلاش نکردم؟ نکنه دوستام راست میگن و من واقعا خودم بی‌عرضه و ناکافی هستم و دارم تقصیرها رو گردن والدین می‌اندازم؟ برای همینم گویی برای دردهام دنبال شاهد می‌گشتم، با آدم‌های مختلف دوست می‌شدم اگر احساس می‌کردم افراد عاقل و دنیا دیده‌ای هستن مثل این آقا شروع می‌کردم به تعریف کردن داستان زندگیم و با خودم می‌گفتم شاید اونها چیزی رو ببینن که من ندیدم، البته که این وسط کلی جملات عنگیزشی هم برای من می‌فرستادن مثل همین جملاتی که در بالا مشاهده می‌کنین که واقعا دیگه حالت تهوع می‌گیرم از دیدن و شنیدن این جملات اونقدر که در تمام این سال‌ها برام فرستاده شده و دیگه دلم نمی‌خواد این‌ها رو بشنوم چون به طرز واضحی این‌ها فقط یه سری جملات قشنگ و نمایشی هستن و هیچ کاربردی تو زندگی واقعی من ندارن و رنجی که من میکشم رو کمتر نمی‌کنن که هیچ حتی بیشتر هم می‌کنن

مثلا این جملات رو ببین واقعا امروز چنین جملاتی بهم احساس حالت تهوع میدن، اینکه یک سری آدم که سعی می‌کنن مثلا خیلی انرژی مثبت و کول و خفن باشن برام جملات این چنینی می‌فرستن که آره زهره تو حتما موفق می‌شی، تو می‌ترکونی وای عالیه فلانه، شاید برای آدم‌های نرمال این جملات خیلی قشنگه شاید برای من چون در طول سال‌ها هزاران بار این جملات بی‌فایده و بی‌تاثیر رو شنیدم اینقدر برام کسالت بار شده یا شاید هم چون بارها از زبون آدم‌هایی اینا رو شنیدم که در نهایت بهم آسیب زدن باعث شده هر بار یکی از این تعریف‌ها ازم می‌کنه احساس کنم حتما قراره در آینده یه بلایی سرم بیاره نمی‌دونم اما رفتارهای عجیب و غریب آقا رضا تازه از اینجا شروع شد

صحبت درباره سکس

یادمه یکبار داشتم باهاش صحبت می‌کردم که بهم گفت مهمون اومده براش، گفت توی دفترش تو شرکت هست و مهمون‌هاش اومدن اونجا و دارن براش آشپزی می‌کنن و من گفتم یعنی توی شرکتت آشپزخونه داری؟ اون گفت بعضی شب‌ها اونجا می‌خوابه برای همین یک اتاق کوچیک و یک آشپزخونه توی دفترش قرار داده و بعد از حدود نیم ساعت صحبت کردن یهو برگشت گفت که دوستاش رفتن توی اتاق دارن سکس می‌کنن و صدای رابطشون اونجا پیچیده!!!

منو میگی؟

گفتم یعنی چی آخه؟

یعنی تو یک زن و یک مرد رو به عنوان دوستات دعوت کردی، اونا برات آشپزی کردن باهات شام خوردن بعد توی دفتر تو، توی محل کارت اونا پا شدن رفتن اتاق شروع کردن به سکس و صدای آه و ناله اونها تو فضا پیچیده و تو خیلی ریلکس نشستی داری تعریفش می‌کنی؟ گفتم خب نمی‌خوای بهشون چیزی بگی؟ گفت نه مگه چه عیبی داره؟ بذار حالشو ببرن!!!

حالشو ببرن؟ اون لحظه با خودم گفتم یعنی تهرانی‌ها و شهرستانی‌ها اینطوری هستن؟ یعنی اینطور چیزها برای اونها یک چیز عادی و نرمال هست؟ اینکه صدای رابطه دوستاشون رو بشنون یا رابطه دوستاشون رو ببینن یا جلوی چشم اونا پاشن برن اتاق بغلی کارشون رو بکنن این طبیعیه؟ نکنه علیرضا افشار برای همین من رو ترک کرد؟ شاید چون من مثل این تهرانی‌ها باکلاس نبودم و اینقدر راحت درباره سکس و رابطه زناشویی راحت حرف نمی‌زدم یعنی ممکنه؟ ممکنه علی با خودش گفته باشه که این دختره خیلی امل و دهاتی هست برای همین نمی‌خوامش؟ ولی آخه علیِ من هیچوقت مثل این‌ها نبود هیچوقت خودش درباره این مسائل حرف نمی‌زد همیشه می‌گفت بذار حلال همدیگه بشیم ‌... نه نه نه مغزم روی صدها احتمال مختلف می‌چرخید اما باز هم سکوت کردم و فقط اون شب از این آقا رضا خداحافظی کردم چون احساس کردم اگر بیشتر بمونم ممکنه بحث به جاهای دیگه‌ای کشیده بشه

چیزی که هنوزم برای من عجیبه اینه که فقط آقا رضا نبود که این مدل رفتار رو از خودش نشون داد در طی سال‌هایی که با مردهای مختلف از شهرهای بزرگ صحبت می‌کردم چندین بار این اتفاق رخ داده که یک سری مردهایی که در ظاهر خیلی متشخص و جنتلمن به نظر می‌رسیدن و توی کلام و صحبت هم خیلی مودبانه رفتار می‌کردن یهو می‌گفتن عه امشب اومدیم خونه دوستمون که حالا با دوست دخترش یا زنش داره تو اتاق بغلی سکس می‌کنه و ما هم داریم صداش رو می‌شنویم، خب این یعنی چی؟ یعنی این یک مدل از روشنفکری هست که میزبان شما به این درجه از بیشعوری برسه که نتونه خشتک شلوارش رو یک شب کنترل کنه و جلوی شما دست پارتنرش رو بگیره و ببره توی اتاق بگه بیا فلانی حسابی آخ و اوخ کن که امشب دوستم اینجاست اونم یک صفایی ببره و با صدای تو یک جقی بزنه، هدف اینه؟؟ هوووف واقعا عصبی شدم دوباره ... اون زمان‌ها از بروز عقایدم می‌ترسیدم، وقتی امثال این آقایون این حرف‌ها رو بهم می‌زدن من نمی‌گفتم این چه مسخره بازی هست که راه انداختین؟ می‌ترسیدم بهم برچسب امل بودن بزنن و منو طرد کنن می‌ترسیدم اگر بگم چنین رفتاری از نظر من خیلی زشت و زننده هست اونها دیگه حاضر نباشن با من معاشرت کنن، امروز وقتی بهش فکر می‌کنم از خودم متنفر میشم اینکه چطور اجازه می‌دادم یک شخصی به خودش اجازه بده اینطوری با من صحبت کنه؟ حتی همین چند هفته پیش که دنبال آگهی کار توی تهران بودم دوباره با یک آقایی تلفنی صحبت کردم از پشت گوشی که در قالب دوست شدن و معاشرت کردن شروع کرد به صحبت درباره سکس چت و رابطه لزبین و می‌گفت این‌ها خیلی طبیعی هستن و یک چیز نرمال و عادی هست اما اینبار با تمام قدرت جلوش وایسادم و گفتم آقای فلانی من هیچ اعتقادی به این داستان‌ها ندارم، اوکی شما بهشون اعتقاد داری و به نظر شما کار قشنگی هست اما برای من کاملا زننده هست و من نمی‌خوام دربارش صحبت کنم، با وجود این از خودم راضی نیستم چون حس می‌کنم باید خیلی محکم‌تر توی دهن اون شخص می‌کوبیدم تا جرعت نکنه دوباره چنین خزعبلاتی رو سرهم کنه ولی به لطف اینکه سال‌ها قبل با اراذلی مثل آقا رضا صحبت کردم امروز خیلی خوب می‌فهمم که این مدل روشنفکری‌ها در پایان قراره به کجا برسه

غرور و تکبر بیش از حد

یکی دیگه از رفتارهایی که من توی این کیس آدم‌ها زیاد می‌بینم تپق زدن‌های تموم نشدنی اونهاست، مثلا تو داری درباره زندگی خودت حرف می‌زنی یهو اینا اینطوری هستن که عه گفتی از ۱۸ سالگی رفتی سرکار؟ خب منم از ۱۴ سالگی خودم رفتم سرکار با اینکه پدرم پولدار بود و نیازی به کار نداشتم ولی خودم دلم می‌خواست مستقل بشم و یاد بگیرم!! یا مثلا تو تعریف می‌کنی که توی ۱۹ سالگی سعی کردی یک کتاب چاپ کنی و اون اینطوریه که عه؟ منم دوم راهنمایی اولین کتابم رو می‌خواستم چاپ کنم!! خب بابا خفه شو دو دقیقه، خیلی خب فهمیدیم تو خیلی نابغه‌ای، تو جزو نوابغ به حساب میای دو دقیقه لال بگیر نمی‌خواد چپ و راست از موفقیت‌هات برای من ردیف بکنی، فکرش رو بکنین وقتی باهاش حرف می‌زدم با یک اعتماد به سقفی می‌گفت من به هرکسی آموزش ترید نمی‌دم کسی بخواد پیش من یاد بگیره باید حداقل ۱۰ هزار دلار برای هر یک ساعت آموزش من پرداخت کنه😂😂😂 زاررررت زالو صفت

آخ زهره ... آخ زهره‌ی احمق ... اون زمان‌ها چقدر احمق بودی توی دهن همچین انگل‌هایی نمی‌زدی چون می‌خواستی یه آدم محترم باشی و نمی‌خواستی به کسی اهانت کنی یا دستاوردهاش رو زیر سوال ببری ولی مسئله همین جاست اینطور زالوها هرگز سمت آدمایی که قوی هستن نمیرن چون جلوی اونها نمی‌تونن اینطوری با اعتماد به نفس از گوزیدن‌هاشون تعریف کنن شکار اینطور اشخاص چه مرد چه زن فقط افرادی هستن که خودشون رو توی زندگی باختن و همینم باعث میشه امثال این آقایون یا خانم‌ها کنار کسی که از خودشون پایین‌تر هست احساس برتری و قدرت طلبی خودشون رو ارضا کنن همونطور که این آقا داشت کنار زهره‌ای که خودش و روحیه‌اش رو باخته بود خودشو ارضا می‌کرد و خودش رو یک آدم موفق و پولدار جلوه می‌داد من نمیگم پولدار و موفق نبود حتما که از من خیلی بالاتر بود اما نه در حد چیزی که سعی می‌کرد زیر پوستی به من یا هرکس دیگه ای نشون بده، امروزه اگر کسی بشینه جلوی من اینطوری از دستاوردهاش تعریف کنه که آی من تو ۱۳ سالگی کتاب نوشتم و آی من برای هر ساعت مشاوره و آموزشم ۱۰ هزار دلار می‌گیرم یکی می‌خوابونم توی گوشش و بلاکش می‌کنم همش هم به لطف انگل‌هایی مثل همین آقا هست که باعث شده چشمم نسبت به شناخت این انگل‌ها بازتر بشه

اگر این پیام‌ها رو دارم اینجا می‌ذارم صرفا برای اینه که بخشی از زندگی خودم و تجربه ای که کسب کردم رو مستند کنم پس فکر نکنین این‌ها برای من خیلی افتخار آمیز هستن برعکس، امروز حتی از دیدن این پیام‌ها شرمم می‌گیره باورم نمیشه چطور اجازه می‌دادم یک مرد غریبه توی پیام‌هاش بهم محبت کلامی داشته باشه؟ تصور می‌کردم این حتما یک فرهنگ اصیل بین مردم تهران و شهرهای بزرگ هست و چیزی هست که من درکی ازش ندارم و برای اینکه دهاتی و عقب مونده تلقی نشم سعی می‌کردم بپذیرمش اما امروز که بهش نگاه می‌کنم با خودم میگم آخه چطور اجازه دادی یک نفر باهات احساس صمیمیت پیدا کنه و اینطوری خطابت کنه؟ درسته که این چیز خاصی نیست ولی اتفاقا تمام اتفاقات بدتر از همین چیز خاصی نبودن‌ها ناشی میشه این آقا هیچوقت از حد و حدودش فراتر نمی‌رفت هیچوقت وارد مسائل خصوصی من نمی‌شد فقط در حد همین کلمات محبت آمیز صمیمانه برخورد می‌کرد و من هم فکر می‌کردم این عادی هست ولی نخیر دوستان من، اگر شما هم امروز دوست آقایی در اطراف خودتون دارین که به خودش اجازه میده شما رو با الفاظ صمیمانه خطاب قرار بده لطفا خودتون رو با این جملات گول نزنین که تصور کنین این یک چیز عادی هست

همونطور که بالاتر هم گفتم من داشتم درباره زندگیم با این آقا صحبت می‌کردم برخلاف آقای محمد بابایی که صحبت طولانی باهاش نداشتم چون همون اول کار که درباره زندگیم بهش گفتم اون گفت رابطه جنسی می‌خواد و همونجا تمام شد، اما با این آقا چیزی حدود ۶ ماه ارتباط داشتم، ارتباطی که روزانه و هفتگی نبود شاید هر ۱۰ روز ۲۰ روز یکبار فرصت می‌شد و حال همدیگه رو می‌پرسیدیم و همین هم باعث شده بود اعتمادم نسبت بهش جلب بشه اینکه هر روز و پشت سر هم حرف نمی‌زدیم، اینکه وقتی حرف می‌زد درباره مسائل جنسی صحبت نمی‌کرد و از لا به لای حرفاش اون رو آدم بالغ و فهمیده‌ای تصور می‌کردم برای همینم شروع کردم به گفتن داستان زندگیم در قالب چندین ویس و همینطور سال به سال پیش رفتم تا رسیدم به کی؟ به علیرضا افشار عزیزم!!! انگار می‌خواستم یک نفر هم که شده عشق و علاقه من نسبت به علیرضا افشار رو بشنوه و بهم حق بده، یک نفر پیدا بشه که بهم بگه حق با من بوده و من مشکلی نداشتم

و البته که من در اون زمان خودم رو یک قربانی می‌دیدم، با اینکه ویس‌هام رو امروز گوش ندادم چون خیلی برای من آزاردهنده هست گوش دادن مجدد بهشون ولی این رو یادمه که من توی اون روزها خودم رو قربانی می‌دیدم و اینطوری بودم که من سال‌ها به پای این مرد باقی موندم با بی‌پولی، با بی‌مهری با کمبود توجه و محبتش سازش کردم اما در نهایت این آدم چی‌کار کرد؟ من رو ترک کرد و جواب سال‌ها وفاداری من رو با طرد کردنم داد، و این آقا رضای قصه‌ی ما هم برگشت گفت که بله اون دائم داشته بهت آسیب می‌زده اون به روح و روان تو آسیب زده و این از تجاوز هم بدتر بوده اگر بهت تجاوز می‌کرده قطعا دردش برای تو کمتر بوده که خب این حرفش شاید درست باشه، من اونقدر عاشق علی بودم و هنوزم هستم که حتی اگر بهم تجاوز بکنه باز هم چیزی از عشق و احساسم نسبت به اون کم نمیشه تجاوز از سمت مردی که با تک تک سلول‌های بدنم عاشقش هستم خیلی قابل تحمل‌تر از رفتاری هست که امروز علی با من داره و کاملا مثل یک روح، من رو نادیده می‌گیره، من عاشق علی هستم و هر دردی از سمت علی به من برسه یک نعمت برای من محسوب میشه

اما در ادامه این آقا به نطق خودش ادامه میده و میگه:

  • کسی که نه باهات سکس داشته، نه تورو دیده، نه قربون صدقه‌ات می‌رفته خب این چطور دوست پسری محسوب می‌شده؟

اون زمان این حرف رو خیلی می‌شنیدم دائما آدم‌های مختلف این رو بهم می‌گفتن و احساس من رو تحقیر می‌کردن و می‌گفتن این اسمش عشق نیست تو صرفا یک توهمی از عشق رو تجربه کردی، تو اگر تو دنیای واقعی ببینیش قطعا حالت ازش بهم میخوره، نگاه نکنید به امروز که اینقدر مصمم و پرقدرت ایستادم و اگر کسی جرعت کنه احساس من نسبت به علی رو زیر سوال ببره بدجور فکش رو پایین میارم توی اون زمان خیلی سست و بی‌هویت شده بودم و مدام با خودم فکر می‌کردم نکنه بقیه درست میگن و من اشتباه می‌کنم؟ نکنه بعدا پشیمون بشم و بگم این چه غلطی بود من کردم؟ شاید باید همینجا رهاش کنم و واقعا هم از سال‌های ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ تمام تلاش خودم رو کردم که علی رو پشت سر بذارم اما جنگ ۱۲ روزه‌ی پارسال امیدی رو در من زنده کرد که حالا داره من رو هل میده به سمت تهران تا برم و عشق ابدی خودم رو پیدا کنم

مسائل خصوصی من

اون شبی که با این آقا حرف می‌زدم چند شب قبلش به علی پیام داده بودم و التماسش کردم که من رو ترک نکنه، تمام مشکلات زندگیم رو که در طول سال‌ها ازش مخفی کرده بودم برای علی تعریف کردم و قسم خوردم واقعی‌ترین باشم براش فقط من رو ترک نکنه اما علی بهم گوش نداد و رفت و اونقدر این موضوع بهم فشار آورد که اون لحظه نیاز داشتم با یک نفر حرف بزنم تا فقط جون خودم رو نگیرم و خودکشی نکنم و اون شخص هم همین آقا بود، اما به طرز جالبی وقتی با مردهایی که مثلا دوست اجتماعی من هستن درباره علیرضا افشار صحبت می‌کنم یهو احساس می‌کنم گارد می‌گیرن و می‌خوان بهم ثابت کنن که من اشتباه می‌کنم می‌خوان ثابت کنن که باید علی رو فراموش کنم و اونها راه درست رو بلدن!! جالبه واقعا!!!

این آقا هم مثلا وارد فاز روانشناسی شده بود و می‌خواست رفتارهای من رو تحلیل بکنه اما چیزی که لا به لای خزعبلات روانشناسی‌اش برای من خودنمایی می‌کرد این بود که رنگ پوست من رو که سبزه هستم به داغ بودن توی رابطه جنسی ربط داده بود درحالی که اصلا موضوع بحث ما این نبود من داشتم از دلتنگی زیادم برای علیرضا افشار می‌گفتم و این هیچ ربطی به رابطه جنسی نداشت، دلتنگی با مقوله جنسی یک چیز متفاوت هست ولی خب این رو می‌دونم که توی روانشناسی امثال فروید و اینها به این اشاره می‌کنن که فشار نیاز جنسی هم در قالب رفتارهای متفاوت خودش رو بروز میده و این آقا که مثلا می‌خواست بگه خیلی بلده و خیلی می‌دونه یهو از یک بحث دیگه پیچید توی این موضوع و یک سوال پرسید با این مضمون که آیا خودارضایی می‌کنم یا نه؟

شاید براتون جالب باشه که بگم این آقایون نسبت پولدار نما که مثلا می‌خوان بگن از طبقه اجتماعی بالاشهر تهران هستن همشون دقیقا از همین سوالات احمقانه می‌پرسن، این آقا اولین کسی نبود که این رو می‌پرسید در طی دوران‌ مختلف زندگیم با دو یا سه تا مرد آشنا شده بودم که همشون از این مدل رفتارها داشتن که می‌خواستن بگن وای زهره جون سکس یک چیز کاملا طبیعی هست و صحبت کردن راجع به سکس یک چیز عادی و نرمال هست توی خارج همه درباره سکس خودشون خیلی راحت صحبت می‌کنن پس تو چرا حرف نمی‌زنی؟ وای نکنه تو از اون دسته آدم‌های امل و عقب افتاده هستی؟؟ هوووف

امروز اگر کسی جرعت کنه برام الفاظ صمیمانه به کار ببره یا بخواد درباره مسائل خصوصی مثل این باهام صحبت کنه تیکه پاره‌اش می‌کنم چون اونقدر با مردها و زن‌های مختلف حرف زدم که بوی کثافت رو از ۲۰۰ کیلومتری تشخیص میدم یادمه یه دوستی داشتم دختری ۱۷ ساله به اسم حنانه که من باهاش حرف می‌زدم چون می‌خواست با دوست پسرش فرار کنه و من ماه‌ها اونو دلداری می‌دادم تا مانع این کارش بشم یه روز برام اسکرین شات فرستاد از چتی که با مشاور کنکورش داشت که یک آقای ۲۲ ساله بود که به این خانم گفته بود "شبت بخیر ماه من!!" من بهش گفتم حنانه جان یک مشاور کنکور نباید اینقدر صمیمی برخورد کنه یعنی چی که بهت گفته ماه من؟ ولی اون گارد گرفت و گفت من زیادی عقب مونده هستم و گیر میدم و مشاورش منظوری نداشته به هرحال من دیگه دخالتی نکردم اما اگر شما هم چنین تجربه هایی داشتین از منی که با هزاران زن و مرد حرف زدم به شما نصیحت کسی که به خودش اجازه میده باهاتون صمیمیت برقرار کنه حتی اگر در حد یک عزیزم ساده باشه اون شخص قطعا در آینده یک غلطی خواهد کرد

آقای متاهل؟

شوک اصلی اما برای من اینجا بود، بعد از گذشت ۵ ماه تازه متوجه شدم این آقا متاهل هست چرا زودتر نفهمیده بودم؟ چرا برام سوال نشد که این آقا دیر به دیر پیام میده یا هربار پیام میده فقط نیم ساعت یک ساعت می‌تونه حرف بزنه من فکر می‌کردم چون رئیس یک شرکت هست و سرش خیلی شلوغه اینطوری رفتار می‌کنه

اما جسارتش رو ببین، میگه کسی که باهام آشنا میشه دیگه من رو ول نمی‌کنه فهمیدی چیشد؟؟ داره با غرور از خودش تعریف می‌کنه که من اونقدر خفنم که زنم می‌دونه بهتر از من رو پیدا نمی‌کنه ای کاش زنش صفحه من رو ببینه و این شوهر به درد نخورش رو بشناسه و ازش طلاق بگیره آخ این دلقک بی مصرف که پشت واژه‌هایی مثل رئیس شرکت و آقای تریدر پنهان شده چه عنی هست که نخوای ولش کنی زن حسابی؟ تف کن این تفاله زشت کچل بی مصرف رو ... اه حالم بهم می‌خوره حتی از دیدن صورت عنش!!! وای وای خاک بر سرت کنن زهره به اسم معاشرت و روشنفکری اجازه دادی این مرد بی‌خاصیت از پشت گوشی باهات لاس بزنه؟ کاش امثال شماها فدای یک تار موی علیرضام می‌شدین که تو کل سال‌هایی که شبانه روز باهاش حرف می‌زدم و دائم از احوالات هم باخبر بودیم حتی یکبار به خودش این جسارت رو نداد که از چهارچوب و خط قرمز‌های من عبور کنه

زهره احمق با خودش فکر می‌کرد این مرد مطلقه هست فکر می‌کرد داره با یه آدم مجرد حرف می‌زنه چون خط قرمز زهره توی معاشرت با مردها همیشه همینه، مرد متاهل هرگز نمی‌تونه دوست عادی باشه، مردهای مجرد چون هنوز چیزی رو تجربه نکردن قدرت کنترل و خود نگهداری بالاتری دارن نسبت به مردهای متاهل ولی حالا ببین چه گوهی خوردی زهره ۵ ماه تمام با یه مرد متاهل حرف زدی؟

توی اون یک ماه پایانی که متوجه شدم این اراذل متاهل هست و یک بچه یک سال و نیمه هم داره خیلی از چیزها برای من روشن شد، متوجه شدم این آقا ۱۴ ساله ازدواج کرده و زنش یک خانم مذهبی هست که در واقع اون سکسی بودن و لوند بودنی که مد نظر این میمون هست رو نداره به همین خاطر این آقا در تمام طول این سال‌ها دنبال عشقبازی و دوست دختر بازی با اشخاص مختلف بوده درحالی که منه احمق تصور می‌کردم دارم با یک مرد مجرد حرف می‌زنم که خاطراتش از دوست دخترهای سابقش رو میگه ولی نگو این آقا تمام اون دوست دخترها رو وقتی داشته که متاهل هم بوده و در کمال وقاحت باافتخار این رو می‌گفت که همیشه این دخترها بودن که پا پیش می‌ذاشتن تا باهاش دوست بشن و وقتی موقع جدایی می‌رسیده اونها خودشون رو به در و دیوار می‌کوبیدن چون دوری از چنین مرد کامل و بی عیب و نقصی براشون غیرممکن بوده!!! (متنفرم از مردی که این حجم از غرور و توهم خودبزرگ بینی رو داره)

حتی توی پیام‌های بالا هم می‌تونین این رو ببین که ایشون ادعا داره که همین الانش هم کلی پیشنهاد از سمت دخترهای مختلف داره که در حسرت یک ساعت خوابیدن با این تحفه هستن ولی ایشون بعد از ۱۴ سال زندگی بالاخره تصمیم گرفته بخاطر دختر یک سال و نیمه‌اش هم که شده از اون زندگی حیوانی بیرون بیاد و مثل آدم زندگی کنه مردک لجنزار، عوقم می‌گیره از همچین مردهایی، خاک بر سرت کنن زهره با این انتخاب کردنت، مثلا می‌خواستی تو دایره دوستات چهار تا آدم حسابی باشن هرچی اراذل هست به خودت جذب می‌کنی

نگاهش کن توروخدا، زهره احمق رو ببین، اون حیوون که با خنده داره تعریف می‌کنه که این خط کاریش و خط شیطونیش هست و زهره‌ای که عین احمق‌ها میگه "توروخدا قول میدی هیچوقت حرمت بین ما شکسته نشه؟" آره زارت قول میده بهت احمق کودن!! درست یک ماه بعد از این اتفاق یک شب ساعت ۴ صبح بود که بهم پیام داد و گفت حالش خیلی بده، چرا حالش بده؟ چون دوست دختر سابقش از استرالیا بهش زنگ زده و گفته رضا هیچکس تو استرالیا جای تورو برام نمی‌گیره من حتی کارهای اقامتت رو هم ردیف کردم تو فقط پاشو بیا که پیشم باشی چون هیچکس برای من مثل تو نمیشه ولی این آقا رضای طفلکی اینقدر فداکار و از خود گذشته هست که ترجیح داده بمونه پای زندگیش ولی الان حالش خیلی بده و نیاز داره یکم آروم بشه پس زهره؟ میشه تو یه کاریش بکنی؟

یهو سرم سوت کشید ... این حرومزاده چطور جرعت می‌کنه؟ داره به من پیشنهاد سکس چت میده؟ چطور می‌تونه؟ گفتم چی داری میگی زده به سرت؟ گفت اینقدر شلوغش نکن همش از پشت گوشیه حالا چی میشه مگه؟ بعدشم زهره خانوم شما تصور کردی من به هر کسی پیشنهاد میدم؟ من فقط در این لحظه به شما گفتم چون باهات احساس نزدیکی دارم وگرنه هزار تا دختر هستن که التماس می‌کنن من اونا رو انتخاب کنم ولی من ترجیح دادم به تو پیام بدم!!

در نهایت من و این آقا رضا بعد از اون شب دیگه با هم صحبت نکردیم جز اینکه حدود یک هفته بعدش دوباره بهش پیام دادم و چون روی دلم بدجوری بزرگ شده بود بهش گفتم رفتارش توی اون شب و پیشنهادش خیلی زننده بوده ولی اون در کمال وقاحت برگشت گفت این یک چیز نرمال هست و چیز بدی نیست که آدم نیازش رو برطرف کنه و برگشت گفت زهره خانوم فکر نمی‌کردم اینقدر آدم عقب مونده و متعصبی باشی و در نهایت این آخرین صحبت‌های من با این مردک لندهور بود

تصور می‌کنم بعد از سال ۱۴۰۱ و تجربه‌های تلخی که توی اون سال از معاشرت با این دو نفر بدست آوردم من رو به نقطه‌ای رسوند که بعد از اون هرکس سعی می‌کرد پشت الفاظ مودبانه و باوقار مثل این آقایون پنهان بشه و پشت پرده لاس بزنه باعث می‌شد سریع وحشی بشم و با نهایت بددهنی و عصبانیت بهش حمله کنم شاید چون "بددهنی" تنها سلاح من دربرابر این جماعت بود و تنها چیزی بود که خشم من رو نسبت به خودم کمتر می‌کرد چون حتی امروز بعد از ۵ سال من باز هم از دست خودم خشمگین و عصبانی هستم، عصبانی‌ام که چرا هیچوقت اونطور که لایقش بودن تو دهن محمد بابایی و آقا رضا نزدم؟ عصبانی‌ام از خودم که چطور ۵ ماه تمام با این مرد حرف زدم و یکبار برام سوال نشد که چرا یک مرد باید با من صمیمی برخورد کنه یا چرا باید به خودش اجازه بده درباره سکس اینقدر راحت حرف بزنه؟

بله من هنوزم خشمگینم، من هنوزم عصبانی‌ام هم از دست خودم و هم از دست اونها و این خشم اونقدری هست که حتی بعد از نوشتن ۱۲ هزار کلمه باز هم کمی ازش فروکش نکرده

چرا این چیزها رو اینجا می‌نویسم؟ من در واقع با نشون دادن بخش‌های تاریک زندگیم دارم آبروی خودم رو می‌برم اینطور نیست؟ اما هدف من اینه که نشون بدم هیچ انسانی مطلقا پاک و منزه نیست همه آدم‌ها کلی کارهای خجالت آور توی زندگی خودشون انجام میدن که از دیگران مخفی می‌کنن و با اینکه مطمئنم هرکس اینها رو بخونه من رو مقصر می‌دونه اما باز هم حاضر شدم پی این کارو به تنم بزنم و درباره خطاهام شجاعانه صحبت کنم، اگر علی یک روز این‌ها رو ببینه از من متنفر میشه و تف توی صورتم می‌اندازه حق هم داره ولی با وجود همه اینها دلم می‌خواد اون جنبه‌های تاریکی که آدم‌های دیگه از خودشون مخفی می‌کنن رو من جسورانه بیان کنم به این امید که دیگران ببینن همه آدم‌ها توی زندگیشون اشتباهاتی دارن، اشتباهاتی که می‌تونه خیلی کوچیک باشه در حد حرف زدن با یک آدم نادرست از پشت گوشی تا اشتباهاتی که می‌تونه حتی به جاهای باریک‌تری برسه

امیدوارم یک روز برسه که واقعا بتونم با انسان‌های درست و سالم آشنا بشم و از این خاطرات تلخ عبور کنم

تاریخ انتشار: ۱۴ مهر ۱۴۰۵ _ ۱۱۷۸۰ کلمه

رابطه جنسیاعتماد نفسانرژی مثبتزن مردمعاشرت
۰
۰
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
نویسنده | مستندگر | تولید کننده محتوا | لینک حمایت مالی: https://daramet.com/ZohrehTarghoei
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید