
ببینید کی اینجاست! چه سعادتی برای من که آقای دست انداز من رو دنبال کنند!! اما "دست انداز" کیه؟
آیا من ایشون رو میشناسم؟ خیر!!
آیا من ایشون رو دنبال میکنم؟ خیر!!
پس چرا از اینکه شخصی که من نمیشناسمش و دنبالش نمیکنم من رو دیده و حتی پست من درباره علیرضا افشار رو لایک کرده و من رو دنبال کرده اینقدر برای من خوشایند بوده؟ اجازه بدین توضیح بدم، در دنیای امروز که ارزش و اعتبار انسانها ناخودآگاه گره خورده به اعداد و ارقام و اینکه چه تعداد دنبال کننده داشته باشند چه در فضاهای سمی مثل اینستاگرام و تیک تاک و ... و چه در فضاهایی مثل اینجا، اینکه ناگهان ببینید شخصی که حدود ۲۰ برابر شما دنبال کننده داره و تمام توجهها به سمت اون هست نگاهش به سمت صفحه شما چرخیده احساس عجیبی از موفقیت و ترشح دوپامین رو میده حتی با اینکه در واقعیت این یک موفقیت نیست و این رو خودم هم میدونم و به شدت باهاش مخالفم که کسی ذوق کنه از اینکه فلان نفر من رو لایک کرده یا من رو دنبال کرده!!
من هم به شدت مخالفم با اینکه ارزش انسانها به میزان فالوور و لایک و ویو گره بخوره و اعتبار هر انسانی پشت اعداد و ارقام پنهان بشه اما متاسفانه مغز من هم چنین مثل همهی مردم شده که من هم دنبال همینم که پشت اعداد و ارقام پنهان بشم و احساس کنم فرد موفقی شدم که تونستم n نفر دنبال کننده داشته باشم و چقدر موفقتر شدم که شخصی مثل آقای دست انداز با حدود ۵ هزار دنبال کننده حالا توجهش نسبت به صفحه من جلب شده، نه اینکه بخوام ارزش ایشون رو پایین بیارم اما از مغز خودم در تعجبم که چطور ذوق زده شدم وقتی این صحنه رو دیدم با اینکه صدها اکانت دیگه به من افتخار دادن و صفحه من رو دنبال کردن اما باز هم وقتی یک نفر خیلی دنبال کننده بالایی داره و بهم توجه میکنه باعث میشه مغزم احساس کنه به موفقیت بزرگی دست پیدا کرده و از این جهت دلگیرم از خودم که چرا همهی انسانها برای من برابر نیستن؟ چرا یک نفر چون صرفا دنبال کننده بیشتری داره برای من احساس یک فرد موفقتر و سرشناستر رو میده با اینکه ممکنه خیلیها با تعداد دنبال کننده کمتر خیلی شناستر باشن اما چه میشه کرد؟ نه اینکه دست انداز آدم بد یا آدم خوبی باشه بلکه سوال در اینجا "منم" که چرا باید از دیدن دنبال کردن یک نفر ذوق کنم و یک نفر دیگه نه؟ چرا مغز درگیر این چیزها هست؟ چرا اگر یک آقای دکتر با کت و شلوار به من سلام بده احساس میکنم واوو چقدر متشخص و فهمیده ولی اگر یک مرد با لباس پاره پوره و بیخانمان به من سلام بده حتی ممکنه ازش بترسم و احساس کنم میخواد به من آسیبی بزنه؟ چه بسا اون آقای دکتر یک قاتل سریالی باشه و اون مرد بیخانمان یک دوست دلسوز باشه ولی مغز در نگاه اول اون آقای کت شلواری رو لایق احترام و ارزش بیشتری میدونه، آیا این خطای مغز هست یا یک رفتار پلید که در جامعه انسانی نهادینه شده؟ جوابی براش ندارم فقط میدونم خوشحال شدم که یک آدم سرشناس توی این سایت من رو دنبال کرد

وقتی سایت رو باز کردم و توی اعلانها این صحنه رو دیدم جوری دوپامین توی مغزم آزاد شد که انگار یک موفقیت بزرگ بدست آوردم میدونین حسش شبیه چیه؟ شبیه وقتی که تو به عنوان یک نویسنده کوچیک، کتابی نوشتی و یهو میبینی یک نویسندهای که از تو خیلی بزرگتر و تاثیرگذارتر هست نوشتههای تورو خونده و احساسی که بهت دست میده چیزی جز حس موفقیت نیست حتی اگر در واقعیت اصلا به موفقیت خاصی نرسیده باشی
امکان نداره شما وارد سایت ویرگول شده باشین و صفحه دست انداز رو ندیده باشین، همیشه یکی از پستهاش تو بخش پیشنهادهای ویرگول دیده میشه و با اینکه من همیشه به خودم قول میدادم مطالب هیج شخصی رو نخونم اما یه روز اتفاقی وارد صفحهاش شدم و وقتی چشمم به تعداد دنبال کنندههاش افتاد اینطوری بودم که "واوو" فکر نمیکردم توی سایت ویرگول کسی بیشتر از هزار دنبال کننده داشته باشه یعنی برای من نهایتِ نهایت معروف بودن توی این سایت حدود هزار نفر بود و حالا آقای دست انداز چیزی حدود ۳/۸۰۰ دنبال کننده داشت (امروز این رقم ۴/۸۰۰ نفر هست) و دروغ چرا؟ "حسودی" کردم بدجور هم حسودی کردم، با خودم فکر میکردم اینجا جایی هست که دیگه شبیه اینستاگرام و شبکههای اجتماعی دیگه نیست، اینجا دیگه درگیر عدد و رقم نمیشیم، درگیر لایک و فالوور نمیشیم ولی همین اول کاری داشتم درگیرش میشدم تا چندین روز بعد از اون فکرم روی اون عدد مونده بود و انگار که میخواستم مسابقه ببندم میخواستم منم حرفی برای گفتن داشته باشم بیشتر مینوشتم تا بیشتر دیده بشم، زودتر به هزار تای اول برسم اما نشد!!
نه من تونستم به هزار تا دنبال کننده برسم نه مطالبی که من میذاشتم چیزی بود که باب میل همه باشه، دست انداز درباره مشکلات جامعه حرف میزد درباره چیزهایی که همه میتونستن باهاش همذات پنداری کنن و درکش کنن، از مرد و زن گرفته تا اون جوانی که تازه پشت لبش سبز شده همه درباره مشکلات معیشتی و اقتصادی و تبعیض جنسیتی و تفاوتهای این چنینی اتفاق نظر دارند و همین باعث میشه بازخورد بیشتری دریافت کنی و افراد بیشتری تمایل به خوندن داشته باشن اما درباره زندگی شخصی و مستند سازی یه آدم رندوم که هیچکس اون رو نمیشناسه چی؟ کی حوصله داره به بدبختیها و نالههای کسی گوش بده وقتی خودش کلی مشکل داره؟ تو دنیای امروزِ ایران ۹۰ درصد مردم خودشون هزار و یک بدبختی دارن و گوش شنوایی نیست که اونها رو بشنوه پس همین باعث میشه کمتر کسی تمایل داشته باشه حرفهای من رو بخونه و همه اینها روی هم باعث میشد چیزی در وجودم غوطه بخوره، چیزی که من بهش میگم: حسادت
حسادت واژهای هست که عموم مردم اون رو پشت یه واژه قشنگتر به اسم "غبطه خوردن" پنهان میکنند اما من ترجیح میدم با ناخودآگاه و مغزم صادق باشم و هی به خودم دروغ نگم؛ چرا که انسان بیشتر از هر کسی به خودش دروغ میگه، ما برای اینکه با هیولای درونمون و با سیاهیِ درونمون روبرو نشیم مدام خودمون رو مبرا و پاک از هر عیب و نقضی میدونیم یعنی همیشه این دیگران هستن که به ما بدی میکنن ما که بدی نمیکنیم درسته؟ در این موارد هم خیلی میبینم که طرف داره از حسادت جلز ولز میکنه ولی نمیخواد حتی به خودش حقیقت رو بگه که داره از حسودی دق میکنه و میگه "اوه نه من فقط به اونها غبطه میخورم"
غبطه میخوره از اینکه چرا دوستش یه شوهر خوب و مهربون و پولدار پیدا کرده ولی اون با شوهرش بدبخت شده!!
غبطه میخوره از اینکه چرا دوستش خونه خریده ولی اون هنوز مستاجره؟
غبطه میخوره از اینکه چرا فامیلش یه گوشی آخرین مدل هدیه گرفته ولی اون گوشی گرون قیمت نداره؟
غبطه میخوره از اینکه چرا همکارش تونست مهاجرت کنه ولی اون هنوز توی ایران زندگی میکنه!
زنها و حتی مردهایی رو میشناسم که در حسادت خودشون غرق هستن ولی وقتی سعی میکنم اونها رو با هیولای درونشون روبرو کنم اونها آیینه رو پس میزنن و با اصرار میگن "نه!! من که حسادت نمیکنم؛ من فقط غبطه میخورم و میگم خدایا چرا برای من نشد؟" خب دوست گلم این همون مصداق حسادت هست چرا دوست دارین همیشه پشت واژههای قشنگ پنهان بشین؟ چرا قبول کردن اینکه حسود، خبیث یا پلید هستین اینقدر براتون سخته؟ خیلی سخته که با نسخه تاریک خودتون روبرو بشین نه؟ مغز مدام سعی میکنه شما رو قربانی و مظلوم نشون بده و این شما هستین که همیشه مورد ظلم دیگران قرار میگیرین!!
به هرحال اون روز من از صفحهی آقای دست انداز بیرون زدم و بعد از شکست خوردن تو پروژه معروف شدن و محبوب شدن در سطح ویرگول ترجیح دادم چشمم به صفحهاش نیوفته چون هر بار میدیدمش انگار یک زخمی در وجودم سرباز میکرد انگار یک شکست به کلکسیون شکستها و بازنده بودنهای من اضافه میشد انگار یکی توی سرم میگفت دیدی زهره؟ حتی اینجا هم کلی آدم موفقتر و بهتر از تو هستن آخه کی حوصله داره حرفای حوصله سر بر تورو بخونه؟ این احساس زمانی شدت گرفت که خیلی اتفاقی توی پستهای پیشنهادیِ پایین صفحه یکی از مطالب دست انداز بهم پیشنهاد داده شد، مطلبی با این عنوان "جنس مخالف نداریم!" نظرم رو جلب کرد، با اینکه به خودم قول داده بودم توی این سایت ۳ قانون رو اجرا کنم:
۱_نه کسی رو دنبال کن
۲_نه پستی رو بخون
۳_نه برای کسی کامنت بذار
و همیشه هم سعی کردم به این سه قانون پایبند باشم اما این بار چیزی ته دلم رو قلقلک میداد پس روی پست کلیک کردم و واردش شدم، داستان درباره تجربه شخصی خود آقای دست انداز در صف تخم مرغ بود که چطور آقای فروشنده با خانم خوشگل و شیتان پیتان شده خیلی بهتر از باقی افراد رفتار میکرد و اونقدر سبک بیان و نوشتار سلیس و روان بود که انگار خودم توی اون صف ایستادم و دارم این صحنه رو تجربه میکنم همونجا بود که انگار یک پتکی خورد توی سرم، یکی توی سرم گفت دیدی زهره؟ دیدی چقدر بهتر از تو مینویسن بعد تو به خودت میگی که میخوای نویسنده بشی؟ چه نویسندهای دختر جون؟ تو حتی بلد نیستی چنین صحنهای رو تصویر سازی کنی برای مخاطب!! با خودم گفتم اگه تو قرار بود این تجربه رو بنویسی چی میگفتی؟ احتمالا اونقدر حرف اضافه از اینور و اونور میزدی که اصل مطلب فراموش میشد و رشته کلام از دستت در میرفت!! (شاید مثل رفتاری که توی همین مطلب دارم انجام میدم) مشکل مغز من دقیقا همینه، اگر من قرار بود این تجربه رو بنویسم اول میرفتم سراغ تحلیل رفتار فروشنده، من رفتار فروشنده رو از منظر روانشناختی بررسی میکردم اینکه اون با زن زیبارو بهتر رفتار کرده بیشتر یک نوع رفتار غریزی و ناخودآگاه هست تا یک تصمیم عاقلانه و به عمد (حداقل من اینطور تصور میکنم) اگر کلیپهای مربوط به اتاق بازجویی در آمریکا رو دیده و تحلیل اونها رو خونده باشین میفهمین که توی اتاق بازجویی هم دقیقا با یک سری رفتارهای خیلی ساده مثل مشت کردن دست، گره کردن دستها بهم، تیکهای عصبی و رفتارهایی که قاتل به گمان خودش خیلی روی اونها تسلط داره ولی مغز به صورت ناخودآگاه و غریزی یک جایی بروز میده و همین باعث میشه یک کارآگاه خِبره از همون رخنه نفوذ کنه و وارد مغز قاتل بشه و درِ اصلی رو باز کنه (پیشنهاد میکنم کانال یوتیوب محسن رحمانی رو حتما ببینید) در اینجا هم من بیشتر از اینکه این رفتار رو متوجه خود آقای فروشنده بدونم بیشتر یک رفتار غیرارادی برای جلب توجه جنس "ماده" در نظر میگیرم، درست مثل طبیعت وحشی که جامعه انسانی هم دست کمی از اون نداره، توی طبیعت هم موجود نر، برای اینکه بتونه توجهی از سمت ماده بدست بیاره خودش رو به آب و آتیش میزنه و هر سختی رو تحمل میکنه، توی زندگی و تمدن انسانی این موضوع کمی پیچیدهتر از صرفا یک میل غریزی برای تولید مثل هست، توی جوامع انسانی فارغ از رابطه جنسی و تولید مثل، انسانها به جنس مخالف خودشون نیاز دارن (منظور انسانهای سالم و نرمال هست نه دوستانی که عاشق همجنسگرایی هستن و افتخار میکنند که هیچ احتیاجی به جنس مخالف ندارن) به عنوان مثال من وقتی مریض میشم ترجیح میدم پیش یک پزشک آقا برم، وقتی وکیل نیاز دارم ترجیح من یک وکیل آقا هست با اینکه خانمها هم خوب هستن اما من به طور غریزی جذب آقایون میشم، اشتباه نکنید اینجا هدف تولید مثل یا رابطه جنسی نیست بلکه یک نیاز ذهنی در روان انسان هست برای اینکه با جنس مخالف خودش معاشرت داشته باشه مثلا همین مورد که آقای دست انداز من رو دنبال کرده شاید اگر یک خانم بود اینقدر دوپامین ترشح نمیشد در مغز من!! اینکه شما جلب توجه از سمت جنس مخالف بگیرین، اینکه تحسین و تمجید جنس مخالف رو بدست بیارین احساس خیلی خوبی داره اما مثل همیشه یک عده هم هستن که راه رو اشتباه میرن درست مثل جوانهایی که با جنس مخالف خودشون هر چیزی رو امتحان میکنند و بعد خیلی ریلکس میگن "اون فقط دوستمه" متاسفانه اینجا هم آقای فروشنده به جای اینکه سعی کنه از طُرق دیگهای توجه جلب کنه سعی میکنه با پاچه خواری توجه خانم زیبا رو جلب کنه
البته این رو هم بگم من به عنوان یک "دختر زشت" که پوست سبزه و چهرهی پر از جوش و دماغ گنده و صورت ناموزونی داشتم تجربههای بیشماری از این دست داشتم و به وفور دیدم که چطور وقتی برای استخدامی یا کار اقدام میکنم من رو طرد میکنند چطور وقتی جایی میرم که چیزی بخرم نسبت به خانمهای خوشگل با من بد رفتار میکنند و خدا میدونه تو کل این ۱۰ سالی که از ۱۸ سالگی تا امروز؛ توی جامعه کار کردم و به چشم این رفتارها رو دیدم چقدر برام سخت گذشته، چقدر گریه کردم، چقدر جلوی آیینه نشستم و خودزنی کردم، بر پدر و مادرم لعنت فرستادم که اگر میدونستین خودتون زشت و سیاه هستین چرا منه بدبخت رو به این دنیا آوردین که اینقدر تحقیر بشم؟ اگر میدونستین که خسیس هستین و حاضر نیستین پولی خرج کنین چرا من رو زاییدین؟ اصلا اگر خوشگل بودم شاید علیرضا افشار با میل و رغبت بیشتری با من ارتباط داشت اصلا یک پسر تهرانی چرا باید میل داشته باشه با یه دختر زشت و سیاه سوختهی سیستانی ارتباط بگیره؟ اونقدر میزدم توی سرم میزدم توی سرم که آخر سر رسیدم به این نقطه، نقطهی بیحسی که دیگه هیچ کدوم اینها رنجی به رنجهای من اضافه نمیکنه انگار اونقدر سیلی خوردی که دیگه سیلی خوردن برات تبدیل به یک عادت شده و حالا نه خوشحالت میکنه نه ناراحتت میکنه، برای همین هم انگار من دیگه این رو پذیرفتم که زنان خوشگل و زیبا شانس بیشتری نسبت به منِ زشت دارن، اونها توی همه چیز دست بالاتر رو دارن از کاریابی و استخدام گرفته تا پیدا کردن شریک زندگی و تولید مثل، انگار تمام زندگی برای مردان و زنان زیبا چیده شده و ما زشتها و بیپولها صرفا توی این دنیا اومدیم تا زیبارویان به ما نگاه کنن و بگن "اوه خدا رو شکر ما مثل این بدبخت نیستیم" به هر حال ...
توی این مطلب ذکر شده بود که فروشنده آقایی میانسال بود و با خانم بزک کرده رفتار بسیار محترمانهتر داشت، با روی گشاده و خدمات مضاعف کارش رو انجام داد و با زن دوم که بزک کرده نبوده و چادر به سر داشته بسیار سرد و بیحوصله رفتار کرده و فقط جنس را تحویل داده و قیمت را گرفته، در اینجا من اول سراغ فروشنده میرفتم، آقای دست انداز نتیجه گرفته بود که مردمی که از بیعدالتی ناله میکنند خودشان حتی در برخی رفتارهای جزئی مثل همین گشاده رویی و جزئینگریها از همه ظالمترند و عدالت رو رعایت نمیکنند، لپ کلام این بود که جنس مخالف و جنس موافق نداریم انسان باید سعی کند با همهی انسانها به عدالت رفتار کند و صرفا با زن زیبارو بهتر رفتار کردن و با زن زشت یا مرد همجنس بدتر رفتار کردن عدالت نیست (این طرز فکر من هم بود زمانی که میدیدم استاد موسیقی برای آن دخترکی که تازه ترم اول پزشکی قبول شده یک قد میایستد و با لذت او را خانم دکتر خطاب میکند و از منشی میخواهد برای خانم دکتر چای بیاورد و برای منی که همسن بودم با آن خانم دکتر ۱۸ سالهای که هنوز دکتر نشده بود فقط بیحوصله پشت میزش نشسته بود و گفت بیا ترقویی اینجا بشین؛ آن روز برای من خیلی سخت گذشت و تا سالها به آن روز فکر میکردم و حتی گریه میکردم از این بیعدالتی دنیا که چرا من نتوانستم خانم دکتر شوم تا این همه احترام و منزلت پیدا کنم) واقعیت این است که زهرهی امروز دیگر با این مطلب موافق نیست و دیگر شبیه زهرهی ۱۸ ساله فکر نمیکند که همه انسانها با هم برابرند و فارغ از جنسیت و زیبایی و تحصیلات و منزلت اجتماعی همه باید به یک اندازه احترام دریافت کنند، زهرهی امروز باورها و عقایدش تغییر کرده بود و شاید حتی میشه گفت بخشی از این ظلم رو در سیستم پذیرفته بود به عنوان یک حقیقت اجتماعی که راه گریزی ازش وجود نداره، یادم میاد که همون زمان دلم میخواست مطلب آقای دستانداز رو ریپست کنم و دربارهاش نظر شخصی خودم رو بنویسم اما یادم اومد که وقتی همین رفتار رو توی اینستاگرام با یک بلاگر سیستان بلوچستانی به اسم "نعیمه شیرزایی" انجام دادم و ازش انتقاد کردم که چطور نمایش زرق و برق زندگیش داره باعث نابودی زندگی جوونهایی میشه که تحت تاثیر پیج این خانم هستن و دائم با شوهر خودشون بحث میکنن تا اونها هم تبدیل به یک بلاگرِ کاسه بشقابی بشن و بتونن با نمایش خونه و زندگیشون پولدار بشن نتیجه چی شد؟ این خانم با پول و پارتی که داشت از من شکایت کرد و ۱۰ ماهِ کابوس وار رو در طی سال ۱۴۰۳ برای من رقم زد، ۱۰ ماهی که حتی یک روز نتونستم وارد سایت ویرگول بشم و اینجا چیزی بنویسم به قدری فشار روانی روی من زیاد بود که توی اون ۱۰ ماه حتی یک روز هم به علیرضا افشار فکر نکردم، به هرحال نخواستم دوباره یک درامای دیگه توی این سایت برای خودم بوجود بیارم به همین دلیل چشمم رو روی این مطلب بستم با اینکه از درون بسیار شخصیت منتقد و پرسشگری دارم و اتفاقا بسیار تمایل دارم که تولید کنندگان محتوا به هر شکلی چه محتوای متنی توی این سایت و چه محتوای تصویری و ویدئویی توی شبکه های اجتماعی رو زیر ذرهبین قرار بدم و نقدشون کنم اما بیخیالش شدم
آقای دست انداز، دیدن این صحنه که شما صفحه من رو دنبال کردین برای من شادیِ لذت بخشی رو رقم زد احساسی شبیه احساس موفقیت، احساس اینکه یک شخصی که توی حوزه خودش خیلی معروف و شناس هست حالا تویی که این گوشهی دنیا عددی نیستی رو دیده مخصوصا وقتی که مطلب من درباره علیرضا افشار رو خوندین این احساس مضاعف شد برای من؛ چرا که علی بزرگترین دلیل من برای فعالیت توی این صفحه و مستند سازی زندگیم هست و هیچی باارزشتر از این نیست که کسی داستان من رو بخونه
نکتهی خندهدار اینجاست که من خودم منتقد این رفتار هستم اینکه یکی مثل زهره بخواد خوشحال بشه و ذوق مرگ بشه از اینکه یک نفر با تعداد دنبال کنندههای بالا اون رو دنبال کرده، اگر کسی مثل زهره رو ببینم حتی ته دلم شماتت میکنم و میگم این آدم حقیر رو نگاه کن تمام خوشحالیش اینه که یک نفری که صرفا عدد پیجش بالاتر هست اون رو دنبال کرده و همین باعث شده حس موفقیت بهش دست بده اما با اینکه خودم منتقد این رفتارم باز هم نمیتونم احساسم از این خوشحالی رو پنهان کنم و حتی شاید در کنارش عذاب وجدان دارم و خودم رو سرزنش میکنم اما باز هم بخاطر دیدن این لحظه خیلی خوشحال شدم
و بله؛ در سالهای اولیهی حضورم در این سایت خیلی به شما حسادت میکردم اون هم چه حسادتی!! احتمالا دلم میخواست کله شما رو از جا بکنم تا کمتر جلوی چشمم و توی پیشنهادهای پایین صفحهام شما رو ببینم آدم گاهی درک نمیکنه که چطور یک چیز بیارزش مثل تعداد دنبال کننده میتونه اینقدر مهم بشه که باعث حسادت بشه ولی وقتی یک نفر تمام زندگیش رو باخته و تمام هویتش گره خورده به عدد و رقمهایی که هرگز قرار نیست براش موفقیتی به همراه بیاره، این اعداد میتونن هم اون رو به عرش ببرن و هم به فرش بکوبن!! اینکه آیا هنوز هم به شما حسادت میکنم؟ فکر نمیکنم شاید از این نظر که دیگه حتی نسبت به سایت ویرگول هم بیتفاوت شدم و دیگه حتی لذت نوشتن هم برای من کمرنگ شده اما میتونم این رو دوستانه به شما بگم که به احتمال زیاد من تنها کسی نیستم که به شما حسادت میکنه!!
شاید از خودتون بپرسین چرا من ۳ هزار واژه درباره شما نوشتم؟ واقعیت اینه که من بیشتر از اینکه درباره شما نوشته باشم، درباره خودم نوشتم، من در واقع با تحلیل احساسی که نسبت به دیدن اون اعلان پیدا کردم خواستم در خلال شما، احساسات درونی خودم رو موشکافی کنم و برخی از سیاهترین احساسات انسانی رو که همیشه انکار میشن به زبون بیارم
با وجود همهی اینها نمیتونم منکر این بشم که هنوز هم احساس شادمانی عمیقی دارم از اینکه یک نفر که این چنین بزرگ و تاثیرگذار توی این سایت هست صفحهی من رو دنبال کرده، اما اگر روزی خواستین از کارتون پشیمون بشین لطفا راحت باشین من هرگز متوجهش نخواهم شد چون به خودم قول دادم هرگز چک نکنم که چه کسانی من رو دنبال میکنند یا نمیکنند
حالا اما آیا من شما رو دنبال میکنم؟ باید بگم خیر!! نه از جهت کلاس گذاشتن و غرور و خودبینی بلکه از جهت تعهد به قانون ۴ سالهای که از همون روزهای اول حضورم در سایت ویرگول بهش پایبند بودم و هرگز نه کسی رو دنبال کردم و نه براش کامنت گذاشتم، حتی اگر دستم میرسید اعلانها رو هم قفل میکردم تا هرگز نبینم چه کسی من رو دنبال کرده چرا؟ چون میترسم مغزم ناخودآگاه درگیر مقایسه بشه یا بعد از اون هربار که میخوام چیزی بنویسم از شدت و صداقت کلامم کاسته بشه و مدام ذهنم روی این بره که "هیس زهره حواست باشه آقای فلانی توی صفحهات حضور داره پس محترمانهتر بنویس" دقیقا به همین جهت که درگیر این مسائل نشم سعی کردم از رفاقت و دوستی با هر شخصی توی این سایت پرهیز کنم و هیچ راه ارتباطی قرار ندادم مگر اینکه کار خیلی واجبی داشته باشند که توی کامنتها بهش اشاره کنند
در نهایت، انسان گاهی ممکنه متوجه نباشه که یک جملهی کوچیکش، یک دنبال کردن سادهاش، یک پیام، یک نظر، یک رفتار چطور میتونه روی یک نفر دیگه تاثیری عمیقتر از حد انتظار بذاره و دریایی از احساسات مختلف رو در اون فرد بوجود بیاره، چیزی که برای شما یک "دنبال کردن" ساده بود برای من مثل یک موفقیت بزرگ به نظر رسید و باید بگم چه توی این صفحه بمونید و چه دیگه این صفحه رو دنبال نکنید به هرحال برای این احساس خوشحالی که در اون لحظه برای من ایجاد کردین ازتون ممنونم آقای دست انداز!!
انتشار: ۲۳ تیر ۱۴۰۵ _ ۳۶۴۰ کلمه