
نمیخواستم درباره این موضوع صحبت کنم ولی به لطف وکیل دردسرسازی که گرفتم، آقای رجبی و خانوم بیمارش که دیروز ۷ آبان ۱۴۰۵ یک تجربه وحشتناک رو برای من رقم زدن، تصمیم گرفتم در ادامه موضوع به این مطلب هم اشاره کنم، لازمه بدونید اگر یک روزی پست قبلی پاک شد، من به یک وکیل پول دادم تا آمار علیرضا افشار رو برای من دربیاره و همسر این آقای وکیل مثل یک مجنون دیوانه شروع به تهمت زدن به من کرد که من به شوهرش نظر دارم و با بهانه علیرضا افشار و عشق ۸ ساله به یک آدم مجازی هدفم فقط نزدیک شدن به شوهرش بوده!! (بار اولم نیست با این مدل زنها روبرو میشم کلا این زنها تعدادشون کم نیست و متاسفانه خیلی هم زیاد هستن برای همین هم در کمال آرامش این موضوع رو مستند کردم)
لازمه بگم، از وقتی پست رو نوشتم و منتشر کردم برای شما خیلی احساس بهتری دارم و واقعا احساس میکنم دلم قرص و محکم شد که حداقل یک تریبونی دارم تا صدای خودم رو به گوش دیگران برسونم به همین جهت احساس میکنم شاید یک درصد، فقط یک درصد بیان این غم هم بخشی از رنجی که بر من وارد میکنه رو کمتر کنه
اما بازم باورم نمیشه که دارم چنین چیزی رو مینویسم، انگار دنیا به آخر رسیده، قلبم از تپش ایستاده، میدونم الان تک تک اون کاربران ویرگولی که مدام بهم پیام میدادن و میگفتن:
زهره خانوم درباره علیرضا افشار چیزی ننویس
الان با خوشحالی ته دلشون میگن دیدی گفتم؟؟ دیدی گفتم ننویس!! ولی خیالتون راحت دوستان، من حتی شکست هم بخورم شکستم رو مینویسم ولی ای کاش ... ای کاش این شکست اینطوری نبود، باور نمیکنین من چی میگم، حس میکنم یکی با یک خنجر بزرگ کمرم رو شکسته، وقتی راه میرم حس میکنم کمرم خم میشه قوز میکنم انگار توی ۱۰ روز چنان بار سنگینی روی دوشم انداختن که قد ده سال یک دفعه پیر شدم، موهای سفیدم رو توی آیینه میبینم، چین و چروکهای گوشه چشمم، خستگی چشمام، نور امید به زندگی که از چشمام پر کشید و رفت
دلم میخواد باهاش روبرو بشم و ازش بپرسم:
چرا؟؟؟
چرا این کارو با من کردی؟؟ چرا بهم دروغ گفتی؟ حتی روم نمیشه اینجا بیان کنم اون دروغ چی بود فقط میتونم در همین حد بگم که کل چیزی که از علیرضا افشار تصور میکردم دروغ بود، ولی آخه چرا؟؟
شبها تا صبح بیدارم، خاطرات رو مرور میکنم، از خودم میپرسم چرا؟ چرا یک بار، فقط یک بار جایی رو پیدا نمیکنم که علیرضا افشار بهم آسیب زده باشه، آخه خدا نشناس، تو که منو گول میزدی و داشتی بهم دروغ میگفتی خب هدفت چی بود؟ ای الهی که به زمین گرم بخوری ... من شبها تا صبح اشک میریختم برای مظلومیتت، برای اینکه میگفتی پدر و مادرت تورو از خونه بیرون کردن و توی پارک میخوابی، تو چطور بهم دروغ گفتی؟؟؟ چطور من رو بازی دادی؟؟
موهام رو چنگ میزنم، خدایا بگو دروغه
خاطرات، خاطرات داره هجوم میاره به مغزم
سیلی از جملهها، حرفها، خندهها ... نه نه نه
نه این یه کابوسه، من حتما از این کابوس بیدار میشم
آخه چرا علی جان؟ چرا مادر؟؟ چرا دورت بگردم، تو چی میخواستی؟؟ ترحم میخواستی؟ محبت مادرانه میخواستی؟ پول میخواستی؟ رابطه میخواستی؟ هرچی میخواستی من بهت میدادم قربونت برم ولی چرا بهم دروغ گفتی؟
من هزار بار ازت پرسیدم، گفتم اگر علیرضا افشار نیستی بهم بگو، اگر دزدی، قاتلی، متجاوزی، خلافکاری، ساقی موادی یعنی بدترینه بدترینها، بخدا قسم حتی اگر بهم میگفتی یک متجاوز هستی که هر روز به دخترهای مردم تجاوز میکنی باز من دستت رو محکم میگرفتم و میگفتم عیبی نداره، تو به من آسیبی نزدی پس من تا ته دنیا کنارت میمونم
چرا بهم دروغ گفتی مادر؟؟ ببین حتی دلم نمیاد نفرینت کنم، اونقدر قلبم شکسته که انگار فهمیدم بچهی پدر و مادرم نیستم، تو یک عشق مجازی نبودی، تو پشت گوشی نبودی، تو توی خون و گوشت و جون من بودی، تو تمام هویت و ستون فقرات زندگیم بودی من با تو زندگیم رو شناختم، من با تو خودم رو شناختم، اگر جایی میخواستم پام رو کج بذارم، میخواستم مشروب بخورم یا پارتی برم یا کار ناپسندی بکنم هربار به تو فکر میکردم و عقب میکشیدم، علی چرا مادر؟؟ چرا؟؟ چرا به زهره دروغ گفتی؟؟ ببین چطور عین بچه یتیم بیپناهی شدم که نمیفهمم به کی باید پناه ببرم دست کی رو باید بگیرم؟ دیگه چه کسی برام مونده توی زندگیم؟
علیرضا جانم بقیه بهانهاند، تو قدمهای منی به سمت خدا
یادت میاد وقتی این جمله رو روی بیوی تلگرامم زدم چقدر خوشحال شدی؟ تا یک هفته با ذوق و شوق بهش نگاه میکردی که من تورو با افتخار به بقیه دوستام معرفی میکردم من غرور رو توی رفتارت میدیدم که چقدر ذوق کرده بودی که زهره تورو اینطوری معرفی میکنه و ازت خجالت نمیکشه حالا ببین لای دفترهام، لای خاطراتم، لای مستندهام، دیگه جایی نمونده که نگاه نکنم و رد و اثری از تو نبینم، من چطوری تورو از زندگیم حذف کنم؟ چطوری این کارو بکنم؟
من پدر نداشتم پدرم تو بودی، برادر نداشتم برادرم تو بودی، پشتیبان نداشتم پناهم تو بودی، تو که همه اینها رو میدونستی علی چرا این کارو با من کردی؟ چرا بیپناهم کردی؟ رک و راست میگفتی تا میرفتم
تموم این سالها از شهریور ۱۴۰۱ تا اسفند ۱۴۰۴ که بعد از سالها تونستم باهات حرف بزنم حتی لحظهای نبود که بدون فکر کردن به تو سپری بشه، شبها میخوابیدم و با خودم میگفتم بمیری زهره، بمیری که تو لای پتوی گرم و نرم خوابیدی و علی معلوم نیست کسی باشه که حال دلش رو بپرسه یا نه؟
یادته بهم چی میگفتی؟
میگفتی زهره مادربزرگم عاشق اسم "مصطفی" بود میگفتی همیشه آرزو داشت من اسمم مصطفی باشه ولی زور مادرم زیاد بود و اسمم رو علیرضا گذاشتن، حالا میبینم حتی اسمت علیرضا نیست، خاک بر سر من کنن ... تو با اون همه ذوق و شوق از اسمت میگفتی یعنی همشون دروغ بود؟ میگفتی مادربزرگت همش میگفته برای مصطفی زن بگیریم، میگفتی برای مادربزرگت پرستار گرفته بودین روزهای آخر عمرش راحتتر بگذره پرستاره به مادربزرگت گفته علی آقا اونقدر بداخلاقه با صد من عسل نمیشه خوردش!! یادته علی جانم؟ تو اینا رو واسم میگفتی و من تو دلم غش میرفتم برای بداخلاقیهات، دلم میخواست تو چشم تمام دنیا بداخلاق باشی فقط برای من مهربون باشی، فقط زهره مهربونیهات رو ببینه
دلم میخواست هروقت کسی مارو از بیرون میبینه بگه اوووه طفلک این زن بیچاره کنار این مرد تخس و بداخلاق چطوری دووم آورده؟ منم توی دلم قنج برم برای اینکه علیِ مهربون رو فقط من دیدم، اونا ندیدنش، اونها پسر کوچولوی مهربونی که عین بچهها عاشق محبت دیدن بودن رو ندیده بودن علی ...
علی هنوز باورم نمیشه اسمت علی نیست، هنوز باورم نمیشه فامیلیات دروغه، اسمت دروغه من اسم و فامیل تورو روی سینهام حکاکی کردم، روی قلبم حکاکی کردم من تورو توی بند بند وجودم ثبت کردم، تو مثل خون تو رگهای من میجوشی علی چطور ممکنه همه اونها دروغ باشه؟؟
آخ علی ... ببین حتی اون وکیل بیشرف رجبی هم برمیگرده من رو طعنه میزنه و میگه تو ده سال هست لنگ یک آلت هستی!! این جماعت حیوون و پول پرست چه میفهمن که من لنگ آلت نبودم، من لنگ وجود تو بودم لنگ اون آرامشی که تو بهم میدادی امنیتی که بهم میدادی
یادته شبها از سرکار برمیگشتی میگفتی زهره دستامو دور تنت حلقه میکنم بغلت میکنم؟ اون بغل هیچوقت واقعی نبود فقط چند تا واژه بود که کنار هم یک جمله رو میساختن ولی به اون خدای احد و واحد قسم من بغلت رو احساس میکردم، وقتی این جمله رو میگفتی من گردش خون زیر پوستم رو حس میکردم، وقتی میگفتی زهره گردنت رو میبوسم من تپشهای قلبم رو حس میکردم، آتیشی که به جونم میوفتاد از تصور اینکه تو لبهات رو روی گردنم میذاری
یادت میاد اولین باری که قرار بود از قالب خواهر برادری خارج بشیم؟؟ قرار بود بعد از یک سال و نیم از آشناییمون بالاخره ما هم چند تا واژه صمیمانهتر بگیم، من خیلی شرمم میشد حس میکردم تموم وجودم گر گرفته با اینکه همه چیز توی یک صفحه چت بود، با اینکه اصلا قرار نبود کار زشت و ناپسندی انجام بدیم، دختر پسرهای مردم عکسهای لخت و برهنه میفرستادن اینکه ما فقط درباره بوسیدن حرف بزنیم اونقدرها هم بد نبود مگه نه؟؟
میگفتی زهره جان، من نمیخوام حرمت تو شکسته بشه، نمیخوام احساس بد بگیری، نمیخوام حس کنی من ازت برای امیال جنسی خودم سواستفاده میکنم، گفتی زهره جان اجازه میدی برای اولین بار ببوسمت؟ قرار نبود هیج بوسه واقعی رخ بده قرار بود فقط بعد از این توی چت صمیمیتر بشیم ولی تو حتی برای همین صمیمیت از من اجازه میگرفتی و بارها ازم میپرسیدی که زهره جان اگر جایی حالت بد شد یا احساس کردی دوست نداری ادامه بدی بهم بگو!!!
اشکهام دارن میریزن!!! دوباره داره یادم میاد و اشکهام سرازیر میشه تو این حرفها رو میزدی و من پشت هر جمله هزار بار عاشقت میشدم یعنی همشون دروغ بود؟ حرمت نگه داشتن دروغ بود؟ نمیخوام حس بد بگیری دروغ بود؟ من با قربون صدقه و جملات عاشقانهات عاشقت نشدم علی، من با همین جملات عاشقت شدم، اینکه هربار نیاز جنسیات بهت غالب میشد تو منافع من رو بر امیال خودت ارجعیت میدادی
یادته اون شبی که شهوت بهت غالب شده بود؟ اومدی بهم گفتی زهره امشب اگر کنارم بودی باهات چه کارها که نمیکردم!!!
من ترسیدم، نمیدونم چرا ترسیدم، احمقم، چون یه احمق ندید بدید بودم که بلد نبودم برای مردی که عاشقش هستم لوندی کنم من سریع عقب کشیدم و شب بخیر گفتم، فرداش از خواب بیدار شدی، بهم گفتی زهره ببخشید اگر حالت بد شده قول میدم دیگه تکرار نشه!!
زهره برات مررررد علی، زهره برای وجودت هزار بار مرد و زنده شد، میخواستم یه روز برم دست پدر و مادرت رو ببوسم، بگم خدایا شما چی تحویل این جامعه دادین؟؟؟ الله اکبر چطور چنین مرد بی نظیری رو تربیت کردین؟؟؟ ای بیانصافها چرا فقط یک دونه زاییدین؟؟ شما که اینقدر خوب تربیت میکردین یه ۷،۸ تا پسر می آوردین تا دخترهای بیشتری خوشبخت بشن چرا این ظلم رو به ما روا داشتین؟؟
ولی حالا؟؟؟ علی اصلا پدر و مادری وجود دارن؟ علی تو کی هستی؟؟؟ یعنی تو ۸ سال برای من یک روایت قلابی ساختی که چیکار بکنی؟؟ من چی بودم؟ یک پروژه دستکاری ذهنی؟ یک موش آزمایشگاهی؟؟ علی اشکهام بند نمیاد ...
نه این اسم، اسم خودت هست
نه این فامیل، فامیل خودت هست
نه حتی عکسهایی که فرستادی عکس خودت نیستن
حتی نمیدونم اینها عکس کدوم بینوایی هست که واسم فرستادی، فقط امیدوارم شاید طرف عکسهاش رو ببینه و بتونم از طریق اون بفهمم که تو کی هستی واقعا!!!
علی اون وکیل بیشرف آدرسی که ازت توی ثنا ثبت شده رو بهم داده، منطقه ۳ تهران، پاسداران بالاتر از میدان احتشامی!!
علی تو منطقه سه تهران زندگی میکنی؟؟ علی چرا این همه سال نقش یک مرد فقیر و بیپول رو بازی کردی که زیر فشار بدهی داره تلف میشه؟؟ من که ازت پول نخواستم بیانصاف یعنی توی دل ناز و نعمت بزرگ شدی ولی عقده این رو داشتی که نقش یک مردی که درگیر نزول و دعوا و بدهی شده رو بازی کنی؟ خب تهش به چی رسیدی علی؟؟؟
علی اون شبهایی که از اختلال نعوظ برام میگفتی، اون شبهایی که غصه میخوردی و میگفتی دیگه مردونگی نداری دیگه احساس مرد بودن نمیکنی من تا صبح برات گریه میکردم که چرا شوهر من باید اینقدر سرخورده بشه، علی تو تمام هویتی که ازت داشتم رو نابود کردی آخه چرا؟؟؟
تو توی منطقه ۳ تهران تو دل رفاه داری زندگی میکنی، علی چرا من رو عذاب دادی این همه سال؟؟ علی اشکهام بند نمیاد کاش یکی بیاد بگه این یه کابوس لعنتی هست، کاش میگفتن وکیل از سر حسادت اطلاعات دروغ بهم داده ولی این اطلاعات واقعی هست همه چیز واقعیه، اونی که واقعی نیست تویی علی جانم ... تو!!!
علی من فکر میکردم بخاطر اینکه اختلال نعوظ داری و سالها زیر فشار بدهی نزول زندگی کردی برای همین از ملاقات حضوری با من فراری هستی علی من بهت حق میدادم
علی ببین تا همین امروز توی این صفحه حتی یک نفر نمیدونست تو اختلال نعوظ داری، هیچوقت به هیچکس درباره مشکلاتت نگفتم چون عیب شوهرم عیب من بود، چطور میتونستم مردانگی تورو زیر سوال ببرم و بعد سرم رو بالا بگیرم؟؟ ولی حالا میبینم اصلا اختلال نعوظی وجود نداشته من مثل احمقها شبها تا صبح گریه میکردم که چرا علیرضای من باید هربار از چاله در بیاد توی چاه بیوفته، وای وای وای ... چه شبهایی تا صبح اشک ریختم، چه شبهایی ضجه زدم واویلا بر من ... چقدر من بدبختم!!!
به وکیل بیشرف سپرده بودم که شماره تلفنی از پدر یا مادرت برام پیدا کنن نمیدونم دلخوش باشم به چی؟ با خودم میگم الان بری به پدرش چی بگی؟ سلام آقا، بچه شما ۸ سال من رو بازیچه خودش کرده فقط میخوام بدونم چرا؟ مگه اصلا یارو باور میکنه که من چی میگم؟؟ بخدا اگر باور بکنه یه تف هم میاندازه کف دستم و فکر میکنه من برای پول چاپیدن ازش اومدم
خدایا شبیه یه کابوسه، شبیه یه فیلم سینمایی هیجانی که هربار از یک چاله توی چاه میوفتی دقیقا همین شکلی، چرا آخه چرا؟؟؟ ده روزه دارم با این کابوس سر میکنم حس میکنم هیچوقت قرار نیست عادی بشه

یادت میاد این پیام رو علی آقا؟؟ 😂😂😂😂
این خندهها وسط گریه هام میاد
موندم بخندم یا گریه کنم
یادته من رو نصیحت میکردی، مثل یه پدر، میگفتی زهره جان توی اون شهر معیوب که زن فقط یک تیکه گوشت هست باقی نمون، زهره باید درس بخونه، بره توی اجتماع!!
علی ببین من بخاطر تو تلاش کردم که به تهران برسم
برای اینکه ببینی من آدم لایقی هستم
من آدم بیعرضهای نیستم علی
علی چطور ممکنه تمام این پیامها دروغ باشه؟؟ علی تو که حتی به من محبت کلامی نمیکردی، میگفتی زهره جان، من ته ته محبتم همین "زهره جان" گفتن هست سالها باهات جنگیدم، دعوا کردم ولی بعدش گفتم فدای سرت اصلا محبت نکن عیب نداره، همون حس امنیت و آرامشی که بهم میده به یک دنیا میارزه، حالا ببین تمام اونها دروغه!!
علی برای من عکس یه مرد خوشتیپ هیچ اهمیتی نداره، کاش میگفتن کچل هستی، کور و کر هستی، چاق یا لاغر هستی، قد کوتاه و شکمو هستی، حتی مافیا و خلافکار هستی من حاضر بودم با هر چیزی بسازم برام مشکلی نداشت علی، من با هر چیزی میساختم اگر فقط تو کنارم بودی من برام قیافه مهم نبود تو مهم بودی، اون امنیتی که بهم میدادی مهم بود، اون آرامشی که بهم میدادی مهم بود
حالا چیکار کنم؟ چطوری دوباره عاشق بشم؟ از کجا مردی رو پیدا کنم که یک سال تمام روی نیاز جنسیاش سرپوش بذاره و بعد از یک سال و اندی با ایما و اشاره پا پیش بذاره و حتی برای یک بوسه مجازی از من کسب اجازه کنه؟؟ حتی دخترهای امروزی به این کارها میخندن علی چه برسه به مردها و پسرهای این دوره، علی هیچکس مثل تو نمیشه
علی زهره مرد ... کاش خودت تیر خلاص رو میزدی تو قلبم، کاش اعضای بدنم رو برمی داشتی واسه خودت میفروختی، کاش ازم پول اخاذی میکردی مثل همین وکیل اراذل و زنش میگفتی الان میرم به بابات میگم با من حرف زدی الان به داداشت میگم ولی تو هیچ کاری نکردی
این وکیل و زنش رو ببین، ادعای باکلاس بودنشون گوش دنیا رو کر میکنه ولی در عمل هیچی جز یه مشت کولی نیستن همین که یک ذره بهشون فشار بیاد نقابشون میوفته و ذات چندش آورشون نمایان میشه، کولی بودن و دهاتی بودنشون مثل من نمایان میشه ولی تو؟
علی من هزار بار بهت فحش دادم، هزار بار نفرینت کردم، هزار بار لعنت فرستادم برات، علی من فحشهایی رو بهت میدادم که اگه به سنگ میدادی آب میشد چرا تو هیچوقت مقابله به مثل نکردی؟؟؟ چرا نرفتی عکسهایی که از خودم برات میفرستادم کف دست بابام نذاشتی؟ تو که شماره بابام رو داشتی، شماره داداشم رو داشتی، علی بگو ... بگو علی بگو دورت بگردم بگو دروغه
علی کاش بهم بگی زهره من خلافکارم، زهره من ساقی موادم، من آدم بدیام، علی قسم میخورم به اون خدای احد و واحد قسم ویرگول و اینستاگرام و هر جهنم درهای رو رها میکنم و تا ابد توی یک روستای دورافتاده مخفیانه با تو زندگی میکنم کاش بگی هویتم رو بخاطر این مخفی کردم، کاش بگی زهره من واقعی بودم، احساسم واقعی بود، حرفام واقعی بود
علی ... علی من هیچ شدم
من نمیخوام بدون تو نفس بکشم
من نمیخوام بدون تو هویتی داشته باشم
علی کاش یکی بود که از طرف من میزد توی گوشت، میگفت بابا نامرد ببین این دخترک چقدر داره زجر میکشه برو بهش واقعیت رو بگو ...
اشک امانم رو بریده ... کولیهایی مثل اون وکیل من رو از دادگاه میترسونن من به دادگاه و زندان با روی باز سلام ميکنم شاید زندان بتونه تو رو از مغز من بیرون بکشه علی وگرنه هرچقدر با خودم میجنگم موفق نمیشم
یادته چقدر آرزو داشتم از سرکار بیای من برات قورمه سبزی بذارم؟ شبهای جمعه با هم رویاهای صادقانه و تمیز میبافتیم درحالی که بقیه عکس آلت جنسی و اندامشون رو برای پارتنرشون میفرستادن، تو حتی یکبار از من تقاضای همچین چیزی نکردی یکی دو بار هم که از فشار شدید شهوت بهش اشاره کردی سریع عذرخواهی کردی گفتی نه اشتباه شد ببخشید!!! علی من عاشق همین خودنگهداریت بودم لعنتی، وای وای هیچ مردی اینو نمیفهمه که وقتی شهوت بهش غالب میشه ولی همچنان میتونه عقلانیت رو حفظ کنه چقدر جذاب میشه علی تو خیلی جذاب میشدی لعنتی ...
علی ... علی بگو دروغه ... علی من آینده نمیخوام من شوهر نمیخوام من حتی ازت نمیخوام شوهرم باشی من فقط میخوام بدونم این همه سال بازیچه نبودم میخوام بدونم علیرضا افشار من واقعی بوده نه یک هویت غیرواقعی که ۸ سال بهش بال و پر داده شده

توروخدا صدام کن، فقط یکبار دیگه صدام کن، یکبار جوابم رو بده دلم تنگ شده برای اینکه آوای اسمم رو از دهن تو بشنوم، دلم برات تنگ شده نمیتونم باور کنم علی ... علی قلبم از کار میوفته نمیتونم باور کنم من رو بازی دادی
من که با اون وکیل تیمارستانی و زن مریضتر از خودش حرفی نداشتم علی جانم، اونقدر تو شوک بودم که فقط برای اون دلیل و برهان میآوردم که شاید واقعیت عوض بشه میگفتم آقا به این دلیل، به این دلیل، به این دلیل، آقا امکان نداره اینی که شما میگین واقعی باشه
وکیل میگه علیرضا افشار واقعی نیست، میگه تو (علی) احتمالا یک اختلال روانی داری و دوست داشتی یک زندگی متفاوت نسبت به زندگی خودت رو تجربه کنی برای همینم این داستان رو سر من پیاده کردی 😂😂😂😂😂
یعنی تو اونقدر توی خوشبختی غرق هستی و توی منطقه ۳ تهران بهت خوش میگذره که ترجیح دادی از سال ۱۳۹۷ تا امروز نقش یک مرد افسرده و ورشکسته رو بازی کنی که خیلی سوسکی سال به سال داراییهای خودش رو از دست داده
خوش به حالت علی جان ... خوش به حالت که اونقدر پولدار و حوشبخت هستی که دلت خواسته ۸ سال نقش یه آدم فقیر و ورشکسته رو بازی کنی ولی تا با چشم خودم نبینم باورم نمیشه
باید بیام تهران و کار کنم بعدش یه وکیل استخدام کنم که بغل دست من حاضر باشه تا در خونه بابات بیاد میترسم همونجا تنها برم غش کنم و بمیرم اصلا نمیدونم چی باید بگم، هر چی بگم پدر و مادرت میزنن تو دهنم میگن برو بابا مریض روانی اومدی فیلم بازی میکنی

یادته چی میگفتی؟ میگفتی شبها خواب رابطه جنسی میبینم زهره، فکر کنم خل شدم!!!
زهره شرم و حیا رو گذاشت پشت سرش و گفت میخوای برات کاری بکنم؟ اما جواب تو یک جمله بود "نمیخوام بعدش از خودت حس بدی بگیری زهره"
زهره برای مردونگی و شرافت تو تیکه تیکه شد علی، زهره لا به لای همین پیامها قسم خورد که هر طور شده تورو پیدا کنه و اجازه نده یک بیماری مثل اختلال نعوظ و سرخوردگی بخاطر مشکلات زندگی تورو از پا دربیاره
حالا بهم میگن شماره تلفنی که ۱۰ ساله تو دست توعه، برای یک آدرس تو منطقه ۳ تهران هست، اسمش فرق داره، فامیلش فرق داره اما نام پدر با نام پدری که تو بهم گفتی یکی هست "مهدی"، تاریخ تولد با تاریخ تولد تو یکی هست با این تفاوت که صاحب این شماره تلفن دقیقا همسن خودم هست
علیرضا افشار
نام پدر مهدی
تاریخ تولد ۱۳۷۳/۱۲/۰۹
صاحب شماره تلفن
نام پدر مهدی
تاریخ تولد ۱۳۷۷/۱۲/۰۹
کاش دروغ بود با خودم میگفتم شاید هویت یکی رو دزدیدی ولی اسم پدر مشترک، تاریخ تولد یکسان یعنی وقتی آشنا شدیم تو همسن من بودی؟ توی اون سال ۱۳۹۷ تو ۲۰ سالت بوده؟؟ پس چطوری؟ نه نه نه گریه نکن گریه نکن زهره احمق ... این زخم لعنتی اونقدر تازه هست که حتی بهش دست هم نمیتونم بزنم سریع چرک و خون بالا میارم
علی چرا؟ چرا همه چیزت دروغ بود مادر؟ من که ازت پولی نمیخوام هزار بار بهت گفتم بیا فرار کنیم، بیا یه قبرستونی بریم هیچکس مارو نشناسه خودت گفتی نه، علی ... علی تو از خاطرات بچگیهات برام تعریف میکردی از داستانهایی که از سر گذروندی، از مغازه تعمیرات ماشینی که توی هروی داشتی بهم میگفتی یادته؟ یعنی همش دروغ بود؟
هیچکس این رنج رو نمیفهمه ... چی بگم؟ اصلا گفتنش مگه دردی رو دوا میکنه؟ اصلا بیام کل این ۸ سال رو خلاصه کنم به چی میرسم؟ تهش یک عده بهم میگن زهره خانوم حتما این شخص اختلالات روانی داشته همین!!!
آخه آدمی که اختلالات روانی داشته باشه چطور میتونه مرحله به مرحله اینقدر دقیق نقش مردی رو بازی کنه که طی ۴ سال از مغازه و خونه و ماشین، برسه به ورشکستگی و از دست دادن عشق زندگی و قدم به قدم وقتی باهاش حرف میزنی حس کنی که این مرد داره امیدش به زندگی رو از دست میده؟
نکنه من دیوونه شدم؟ یکی به من بگه، شاید من دیوونه شدم، من دیگه عقلم کار نمیکنه

بهم گفتی زهره خیلی وقته کسی باهام حرف نزده، همین اسفند ۴۰۴ بود آخرین باری که باهات حرف زدم، ازت خواهش میکنم بهم بگو یعنی اینا همش فیلم بازی کردن بود؟

اینها رو ببین آخه ... توی اون یک هفتهای که تو اسفند ۴۰۴ حرف زدیم، تو حتی نای حرف زدن هم نداشتی، میگفتی زهره دیگه خسته شدم از به زبون آوردن دردهام، هرچقدر هم بگم بیچارگیهام کم نمیشه، میگفتی شبها سر یک ساختمون در حال ساخت، نگهبان هستی، میگفتی دارم حمالی میکنم زهره، تو برای زهره حمال نبودی، نیستی، تو برای زهره آقایی، تو همون مرد نجیبی هستی که از اول شناختم این خودت هستی که مدام خودتو تحقیر میکنی، میگی با جنازه فرقی نداره، میگی شبها خواب رابطه جنسی میبینی، میگی زندگیت آشفتهاس، میگی خسته شدی میخوای بمیری!!! علی یعنی تو شبها از ۲ تا ۷ صبح بیدار میموندی که تظاهر کنی سر یک ساختمون نگهبان هستی؟؟ بابا باریکلا علی ... بابا دمت گرم!!
علی یعنی همه اینها دروغ بود؟؟؟ علی من دارم رد میدم بخدا قسم نمیتونم دووم بیارم احساس میکنم زندگی برای من یک بازی ترتیب داده، خدا اون بالا با فرشتههاش نشسته و داره میگه عه عه ببین داره نزدیک میشه به علیرضا افشار، صبر کن الان یه هزار تو براش طراحی میکنم که باز تا ۱۰ سال دیگه توی اون هزار تو بمونه
حتی روم نمیشه بگم هویت واقعیات چیه، چی بگم به این جماعت؟ به آدمهایی که حداقل تو یک سال و نیم گذشته فقط تعریف بزرگ منشی و رفتارت رو پیششون داشتم حالا بگم تق تق، علیرضا افشار حتی یک صدم چیزهایی که ادعا میکرد راست نبوده؟
کاش ازم اخاذی میکردی مثل همین وکیل و زن فاسدش، توام تهدیدم میکردی پول میخواستی اخاذی میکردی کاری میکردی که من توی منگنه بیوفتم آزارم میدادی ولی تو ... وای وای وای ... تو هیچوقت من رو آزار ندادی برعکس چون بهم هیچ آسیبی نزدی من رو توی این سیاه چاله گیر انداختی که نمیتونم از احساسم نسبت به تو بیرون بیام

دلم میخواد با خودم بگم زهره گور باباش، فراموشش کن و به زندگیت برس چیزی که تمام این آدم هایی که تورو نمیشناسن به زبون میارن ولی آخه ببین ... جملههاش رو ببین
میگه زهره توام رفتی؟ زهره من دیشب تنها رفتم بیمارستان هیچکس پیشم نبود، توام تنهام گذاشتی؟ زهره خیلی وقته هیچکس باهام حرف نزده
آخ که الهی زهره بمیره برات ... زهره بمیره برای مظلومیتت من چطور باور کنم که تو من رو بازی دادی و به ریش من خندیدی؟ آخه مظلوم من، پسرک بیگناه من، چطور ممکنه این کابوس واقعی باشه؟؟

از اسفند ۱۴۰۴ که دوباره توی سکوت فرو رفتی، ۹ ماه تمام هست که بیوقفه چشم انتظارتم، روزی نیست که بهت زنگ نزنم، روزی نیست که توی واتساپ یا بله یا هر پلتفرم دیگهای بهت پیام ندم باورم نمیشه من تموم این ۹ ماه اشک ریختم برای مظلومیتت، حتی هنوزم دارم بهت پیام میدم دلم میخواد جواب بدی تا ازت بپرسم، بهم بگی زهره اینا دروغه، بهم بگی زهره من یه خلافکارم ولی بهت نگفته بودم این خط رو هم از روی هویت یکی دیگه برداشتم، بگی اسم پدر و تاریخ تولد هم الکی هست، تو بگی دروغه من باور میکنم بخدا باور میکنم ولی تو حتی جواب هم نمیدی، ۹ ماه تمام، روزی نیست که پیام ندم، روزی نیست که پیامی از من روی صفحه گوشیت نیاد ولی تو بیتفاوت نسبت به تمام پیامهای من داری زندگی میکنی

این آدما درک نمیکنن فکر میکنن تو از روز اول چنین بودی چی بهشون بگم؟؟ چطوری بهشون نشون بدم و بگم یه زمانی از ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ من و تو از ۸ صبح تا ۱۲ شب نیم ساعت به نیم ساعت با هم بودیم امکان نداشت حتی لحظهای از حال هم بیخبر باشیم ولی حالا تو میگی خستهای، از آدما خستهای از حرف زدن خستهای از زندگی کردن خستهای ... من این همه هزینه کردم و خودم رو با این اراذل در انداختم که بتونم به تو برسم ولی ... تو یک هویت پوشالی و دروغین بودی علی جانم
علی جانم ... هنوز هم قدمهای منی به سمت خدا
هنوز هم تو اونی هستی که وقتی کم میارم وقتی زندگی نفسهام رو تنگ میکنه به فکرش چنگ میزنم تا زنده بمونم
میخواستم با هم یک خونواده بسازیم، حالا که اختلال نعوظ داری و قدرت برقراری یک رابطه نرمال رو نداری و این آزارت میده میخواستم با هم از بهزیستی یه بچه بیاریم، به خانوادمون فکر میکردم، به اینکه "سایه" عزیزم رو یک روز بیاریم کنار خودمون و من و تو و بچههایی که از بهزیستی میاریم کنار هم یک خونواده بزرگ بشیم ولی حالا؟؟؟ همه اینها چیزی جز توهمات ذهن زهره نیستن، تو که اختلال نعوظ نداری تو فقط دروغگوی خوبی هستی
گاهی احساس میکنم خوشحالی رو تو وجود مادرم میبینم از اینکه بالاخره من هم مثل خودش بدبخت شدم، هیچ راه نجاتی ندارم و قراره تا آخر عمرم توی همین برزخ بپوسم، گاهی با خودم میگم اشتباه میکنی زهره اینطوری نیست ولی گاهی برق شادی رو توی نگاهش میبینم از وقتی فهمیده که تو اون کسی که ادعا میکردی نبودی و تمام این ۸ سال یک بازی احمقانه بوده
کاش فقط یک بار میتونستم آغوشت رو تجربه کنم، اون مردی که برای بوسیدن اجازه میگیره رو تجربه کنم، اون مردی که امنیت و آرامش زهره نسبت به ارضای نیازهای خودش اولویت داره رو تجربه کنم
من تورو با افتخار به جهانیان معرفی میکردم علی ولی تو حالا من رو تبدیل به یک گاو پیشونی سفید کردی
چند وقت پیش صفحه یک دوستی به اسم بیتا حسینی نژاد رو میخوندم که مبتلا به اسکیزوفرنی هست و از تجربه شوک درمانی و فراموشی بعد از اون میگفت یعنی منم میتونم برم شوک درمانی؟ شاید من هم فراموش کنم، حتی شده برای چند ماه فقط یادم بره ولی مطمئنم تو دوباره برمیگردی تو حتی بیشتر از پدر و مادر و برادرم توی زندگیم دخیل بودی علی، کاش میمردم و این روز رو نمیدیدم که دروغهات برام برملا نمیشد
بیتا یکی از معدود کسانی هست که تجربههاش رو از زندگی صادقانه مینویسه برای همین خوشم میاد صفحهاش رو بخونم هرچند اون مثل من طومار نمیگه، کوتاه، مختصر، حتی گاهی مبهم برای اینکه حس کنجکاوی و وابستگیات به صفحهاش رو قلقلک بده، این حس رو دوست دارم ولی گاهی بین کامنتهاش کسانی رو میبینم که با حماقت براش کامنت میذارن و میگن خوش به حالت اسکیزوفرنی داری، مثل این میمونه یکی بهت بگه خوش به حالت دستت قطع شده، خوش به حالت چشمات رو از دست دادی!! دلم میخواد اون لحظه کلههاشون رو از جا بکنم که این حرفها رو میزنن مثل هیتلر تبدیل به یک آدمکش حرفهای بشم
بیتا این رو نمیدونه اما یک زمانی من رو هم مشکوک به اسکیزوفرنی میدونستن البته درمانگاه تخصصی وجود نداشت صرفا تو سال ۱۴۰۰ وقتی علی ترکم کرد یک عده چص ترم روانشناسی یهو برام نسخه پیچیدن و گفتن مطمئنی علیرضا افشار واقعی هست؟ مطمئنی دیوونه نشدی؟
یعنی کدوم بدتره؟ این که شانس این رو داشتم چند صباحی دوست داشتن رو تجربه کنم حتی با وجود اینکه هرگز واقعی نشد حتی با اینکه همش دروغ بود؟ یا شاید بهتر بود که همش توهمات ذهن خودم میبود و هرگز واقعی نمیشد
حتی روم نمیشه بگم دروغهات چی بودن، با خودم میگم بذار هرکس هر چیزی دوست داره فکر کنه، حتی بدترین افکارتون نزدیکترین گزینه به واقعیت نیست اونقدر واقعیت ترسناک و زننده هست که باورتون نمیشه چرا و چطور یک نفر باید با عمر و زندگی و جوونی من اینطوری بازی کنه؟
دوستت دارم ... چشمام رو میبندم و تصور میکنم هیچی نشده، من هنوز تو بیخبری هستم و واقعیت رو نمیدونم همه چیز آرومه و من باور دارم یک روز پیدات میکنم تو همینجایی نزدیک قلب منی لبخند میزنم... قلبم دوباره آروم میشه علی اینجاست علی دروغ نیست هیچی دروغ نیست علی عاشق این بود که از سرکار برگرده و من سرش رو توی بغلم بگیرم و پشت سرش رو نوازش کنم همیشه میگفت وقتی ازدواج کنیم عاشق اینه که اینو تجربه کنه ببینه وقتی من پشت سرش رو با انگشتام ماساژ میدم چه حسی داره براش!! علی من خیلی این کارو دوست داشت
علی من اینجاست ... علی به من دروغ نمیگه به من آسیب نمیزنه علی جانم ... نور چشمم ... امید زندگیم، تو روزهایی که فکر میکردم مردها چیزی جز یک مشت متجاوز سکس طلب نیستن تو اومدی تا بهم ثابت کنی دنیا چیزی فراتر از اینهاست بهم بگو اینا دروغه علی، بگو که واقعیت این نیست حتی اگه دروغم باشه بهم دروغ بگو، من این دروغ رو از زبون تو راست میشمارم
کاش یک روز بفهمی چه آسیبی به من زدی علی ...
تاریخ انتشار: ۸ آبان ۱۴۰۵ _ ۴۸۹۹ کلمه