
خانواده ... چه واژه غریبیست!!!
از من میپرسید چطور به آدمی که حتی یکبار ندیده بودمش یا لمسش نکرده بودم اینطوری وابسته شدم؟ دلیلش اینه که من محبت و توجه و احترامی رو از اون میگرفتم که از هیچ کدوم از مردهای اطرافم این توجه رو نمیگرفتم، وقتی بهت بگم برادرم مدام بهم زخم زبون میزنه و تحقیرم میکنه تو چه واکنشی نشون میدی؟ آیا تو میتونی اون زخم رو درک کنی؟ آیا میتونی بفهمی من درباره چه رنج عمیقی دارم صحبت میکنم؟ احتمالا هرگز نخواهی فهمید اگر تجربهاش نکرده باشی، اگر زیستش نکرده باشی هرگز متوجه نمیشی که داستان از درون چه فاجعهای هست
امروز یک روز عادی هست، ما توی ماهواره داریم فیلم عشق ممنوع رو با مادر و برادرم نگاه میکنیم توی قسمت آخر کاراکتر مهند داره سر قبر زنه گریه میکنه. دیگه فقیر شده، ریش و سیبیلش بلند و آشفته شده که من یهو گفتم ببینین موهای مهند قبلا طلایی بود حالا مشکی شده!! داداشم توی همون لحظه گفت تو چقدر بدبخت و بیکاری به چه چیزهایی دقت میکنی! اینقدر حسرت اینو داری که با یه مردی مثل مهند بخوابی؟ هه ...
با اینکه سالهاست توی خونهای با این زخم زبونها زندگی میکنم اما هنوزم هر بار من قلبم رو به درد میاره. هیچوقت دردش عادی نمیشه. شوکه نمیشم این سبک حرف زدن برای داداش من عجیب نیست اون همیشه همینطوره ولی با وجود گذشت یک عمر زندگی با داداشم هنوزم حرفهای کثیفش زخم میزنه به قلبم، هنوزم به هیچکس نمیتونم بگم چقدر سخته توی خونهای زندگی کنی که حتی یک اظهار نظر ساده تبدیل به یک تحقیر بزرگ بشه، اینکه دائم حواست جمع باشه چیزی نگی که بد برداشت بشه چون مغزت دیگه تحمل یک تحقیر و تمسخر جدید رو نداره، اینکه گاهی واقعا خودت رو زیر سوال ببری و بگی نکنه من واقعا مشکل دارم؟
روز دیگهای میاد و دوباره دور هم من و مادر و برادرم داریم چایی میخوریم که باز شروع میکنه به تحقیر من، چه خبر از ویرگولت زهره جان؟ از نوشتن بدبختیهات و گدایی کردن خسته نشدی؟ ای بیچارهی قابل ترحم فقط دلت خوشه که بری واسه چهارتا غریبه ناله کنی و اونا برات دل بسوزونن؟ گفتم داداش من دنبال ترحم نیستم من همیشه عاشق نوشتن بودم عاشق این بودم که مردم منو بشناسن، با پوزخند میگه چرا اینقدر حقیری؟ چرا اینقدر عقده معروف شدن داری؟ میگم بسه داداش باشه من میخوام معروف بشم آره من عقده دارم میتونی خفه بشی؟ چرا نمیتونی یکبار جنبه مثبت داستان رو ببینی؟ چرا نمیتونی به جای تحقیر کردن این رو ببینی که زهره چقدر خوب مینویسه و چقدر فن بیان خوبی داره؟ چرا همیشه باید یه چیزی توی سر من بزنی؟؟
گاهی اوقات اونقدر ادامه میده تا وقتی اشکم رو درمیاره و بعد که جلوش گریه میکنم شروع میکنه به خندیدن و قهقهه زدن و میگه شما زنها چقدر بدبختین، زهره بیشتر گریه کن خوشم میاد اشکات رو میبینم!!! و در نهایت هم میگه شوخی کردم!! با ۲۵ سال سنش شوخی کرده موجود بیمصرف
من توی همچین خونهای بزرگ شدم، جایی که هر کار من، هر عمل من همیشه به جای حمایت با تحقیر و تمسخر روبرو شده، وقتی میرفتم کلاسهای هنری توی فنی حرفهای زابل که حدود ۴۰ دقیقه پیاده روی داشت تا شاید یک چیزی یاد بگیرم پدرم هیچوقت نمیگفت آفرین به این دختر که به جای هرزگی یا دوست پسر بازی میره دنبال یک مهارت مفید، مدام دم گوش مادرم میگفت هه دختر فلانی دکتر شده اونوقت دختر ما از صبح تا شب پولهای من رو حیف و میل میکنه و میره دنبال این چیزهای بیارزش!!!
من اون زمان داشتم توی افسردگی غرق میشدم و هر روز به خودکشی فکر میکردم اونوقت پدرم نه تنها حتی یکبار حالم رو نمیپرسید بلکه هر قدمی هم که خودم به زور و بدبختی برمیداشتم تا شاید حالم خوب بشه توسط پدر و برادرم سرکوب میشد میتونین تصور کنین؟ ۷ صبح بیدار میشم برای اینکه پدرم حاضر نیست من رو برسونه و حتی وقتی ازش پول تاکسی میخوام با غرغر بهم میده پس خودم مجبورم با پای پیاده برم تا فنیحرفهای و ظهر وقتی برمیگردم به جای اینکه وارد یک محیط آروم بشم وارد جهنمی میشم که قراره تا ساعتها بعدش مادرم واسم نق نق کنه که چطور پدرم از من ناامید شده و گفته زهره باعث ننگ و خجالت این خونواده هست
اشکهام دوباره داره میریزه، این اتفاقات هنوز هم بعد از سالها مثل یک زخم چرکی و عفونی قلبم رو به رنج میاره، مغزم، قلبم همه چیزم از هم پاشیده، تصور میکنین چرا از مادرم متنفرم؟ بله مادرم من رو خیلی دوست داره، پدرم هم خیلی دوستم داره ولی دوست داشتنی که با زخم زبون و تحقیر و سرکوب همراه باشه چه فایدهای داره؟ بارها به مادرم میگفتم اینها رو برای من تعریف نکن مامان، اگر بابا بهت میگه تو لااقل به من نگو ولی فکر میکنین در جواب چی میگفت؟؟ میگفت چرا من باید تنهایی غرغر بشنوم؟ یعنی مادرم برای اینکه غرغرهای پدرم رو تنهایی تحمل نکنه بار و فشار روانی اونها رو مدام روی دوش من میانداخت، تصور میکنین چرا مادرم رو نمیبخشم؟ سال ۱۳۹۸ که میخواستم به تهران برم و درس بخونم واضحا متوجه شدم که مادرم دلش نمیخواد من از پیشش برم برای همین هم عمدا توی گوش بابام میخوند که بهم اجازه نده، مطمئنم که اگر مادرم میخواست میتونست مغز بابام رو شستشو بده و اون رو راضی کنه اما این زن خودخواه و ازخودراضی برای اینکه خودش توی این جهنم تنها نمونه و من هم ته این دره کنارش باشم من و زندگیم و آیندهام رو نابود کرد، هربار علیرضا افشار برام هدیهای میفرستاد یا پولی میزد من نفرت و حسادت رو توی چشمهای مادرم میدیدم که چطوری داره از حسودی منفجر میشه اگر علی برام هدیهای ارسال میکرد مادرم اون روز به هر طریقی شده یک بهانهای برای قهر و دعوا با من جور میکرد تا اشکم رو دربیاره و اون روز رو زهرمار من کنه، چطور میتونم همه اینها رو ببخشم؟
اصلا همه چیز به درک، اوکی هر خونوادهای از این مشکلات داره ولی وقتی من یه خرس گنده شدم چرا اجازه ندادین برم؟ چرا چرا چرا؟؟؟ مادرم، پدرم، برادرم همشون از من به عنوان کیسه بوکس خودشون استفاده میکنن من برای همشون چیزی هستم که میتونن عقدهها، تحقیرها و مشکلات روانی خودشون رو بیارن سر زهره بدبخت خالی کنن، مادرم به جای صحبت کردن با روانشناس یا حتی با ۱۴۸۰ شبانه روز با من حرف میزنه بارها بهش گفتم زنگ بزن به مشاورها به اونا بگو، میگه اونا غریبه هستن زشته، آره خب اونا غریبه هستن تا وقتی زهره بدبخت اینجاست چرا باید بری سراغ یه غریبه؟ بیا و مغز زهره رو بگا بده مادرم، بیا و من رو نابود کن، برادرم؟ اون قاتل روح و روان و عزت نفس منه، بارها بهش گفتم، داداش توروخدا بس کن، من رو تحقیر نکن داداش بسه دیگه، با تمسخر میگه زهرهی احمق من فقط حقیقت رو بهت میگم اینکه تو یه زن زشت و احمق و بازندهای یه حقیقته اینکه تو نمیتونی با حقیقت کنار بیای مشکل خودته!!!
علیرضا افشار تنها کسی بود که بهم احترام میذاشت، خدایا چطور ممکنه علی دروغ باشه؟ شاید گفتنش خیلی زشت باشه ولی حتی اگه علیرضا زن و بچه داشت من حاضر بودم زن دوم یا سوم یا صدمش باشم برام مهم نبود که مردم به من انگ هرزگی بزنن، هیچکس اینو نمیفهمه که علی چیزی رو به من میداد که هیچ مرد دیگهای توی هیچ زمانی بهم نداده بود، "احترام، ارزش، احساس باکفایت بودن، ارزشمند بودن" چطور باور کنم تو واقعی نبودی علی جانم؟ تو واقعیترین آدم زندگیم بودی وقتی توی خونه شبانه روز تحقیر و تمسخر نصیبم میشد تو بهم میگفتی آفرین زهره جان کلی هنر داری یاد میگیری آفرین بهت دختر خوب، تو چقدر بااستعدادی، چقدر هنرمندی، من چقدر خوش شانسم که همچین خانوم هنرمندی دارم
خندههای اشک آلود 😂😂😂
تصور کنین چقدر بدبخت و حقارت آمیز به نظر میرسم، خرس گنده شدم ولی هنوز دنبال ذرهای احساس ارزشمندی میگردم چیزی که باید خونوادهام بهم میدادن اما من اون رو از غریبهای گرفتم که حتی یکبار ندیدمش!! خدایا کرمت رو شکر که زندگی من رو اینقدر پیچیده و سینمایی ساختی انگار من اینجام تا بقیه صرفا با خوندن بدبختیهای من سرگرم بشن
اگه علی امروز اینجا بود مطمئنم بهم میگفت آفرین بهت زهره که اینقدر نویسنده توانمندی شدی اینقدر خوب بلدی که روایت زندگیت رو ثبت کنی، حتی اگه من هیچی جز یه بازنده نبودم علی باز بهم بها میداد علیِ من!!!
شاید اینطوری بفهمین که چرا شیفته آدمی شدم که ندیدمش، حتی الان که فهمیدم همه چیز دروغه باز قلبم دوسش داره چون علی در تمام اون سالها صرفا عشقبازی نکرد با من، علی مثل یک پدر بود، مثل یک برادر، مثل یک حامی، یک کوه پشت من بود، وقتی اون توی زندگیم بود با قدرت و جسارت بیشتری توی کوچه خیابونها راه میرفتم انگار مطمئن بودم اگر بلایی سرم بیاد علی هست که از من محافظت کنه. نمیفهمین برای یک دختر تنها حس اینکه همچین پشتیبان قدرتمندی داشته باشه چقدر حس قشنگی هست. حس میکردم تمام دنیا توی دستهای منه در حالی که فقط علی کنارم بود و توی هر قدمی که برای زندگیم برمیداشتم تحسینم میکرد
گاهی اوقات چشمام رو میبندم و تصور میکنم هنوزم علی توی زندگیم هست، هنوزم پیامش روی گوشیم میاد و من قلبم براش تند تند میزنه هنوزم اون رو کنار خودم احساس میکنم انگار همینجا کنارم هست مثل یک روح!!
آقای قاضی: چرا کشتیش؟
متهم: چون توی ۲۰ سال گذشته که این بچه زبون باز کرده تمام تفریحش تحقیر کردن و توهین کردن به من بوده!!
ای بابا چقدر آدم دل نازکی هستی، برادرها اینطوری هستن، سر به سر خواهرشون میذارن اینکه چیزی نیست بخوای اینقدر بزرگش کنی!!!
شاید حق با شماست، شاید هم من مقصرم، همه چیز رو زیادی بزرگ میکنم. به همه چیز زیادی فکر میکنم و ساعتها درگیرش میمونم. ای کاش اینطوری نبودم ای کاش بلد بودم یک گوش رو در و گوش دیگه رو دروازه کنم
همه چیز از نوجوونی شروع شد وقتی داداشم تازه ۱۰ سالش شده بود و من کم کم ۱۴،۱۵ سالم شده بود. مادرم یک اخلاقی داشت از همون بچگی که مارو مینشوند جلوی خودش و صبح تا شب بدگویی پدرم رو میکرد. امروز اگر میتونستین مغزم رو بشکافین توش یک توده سرطانی پیدا میکردین که مادرم ساخته من هر روز ۷ صبح میرفتم مدرسه و یک ظهر تعطیل میشدم و هربار در خونه رو باز میکردم دعا دعا میکردم امروز دیگه دعوا نکرده باشن، خدایا خواهش میکنم!!
همه از مدرسه بیزار بودن اما من عاشق مدرسه بودم میگفتم ای کاش طولانیتر بود، ای کاش بیشتر طول میکشید کاش مجبور نبودم خونه برم خدایا کجا برم؟ سر و صدای دعواهاشون یک طرف و اینکه مادرم من رو محرم راز خودش میدونست و مثل یک رادیو شبانه روز بغل گوش من ویز ویز میکرد مصیبتی بود که قابل توصیف نبود چرا اینا خفه نمیشن؟
شما درک نمیکنین، انگار مادرم از عصبانی کردن من لذت میبرد از اینکه یه چیزی میگفت که من رو نسبت به پدرم خشمگین و عصبانی کنه ذوق میکرد، اون زمان نمیدیدم انگار کور بودم اما از همون سن شروع کردن به گیر دادن به من هر روز مادرم جملاتی از پدرم برام میآورد
بابات گفته دختر خوب دختر فلانی هست که کار خونه میکنه
گفته سحر رو ببین، هزار جور غذا بلده ولی زهره چی؟
امروز گفته نکنه زهره با یه پسره فرار کنه بدبختم کنه؟
اگه زهره بره زیر یکی بخوابه و حامله بشه چی؟
خاک بر سر دنیا بشه زهره حتی کار خونه بلد نیست!!
زهره فردا روز لکه ننگ ما میشه چون بلد نیست کار خونه بکنه
در ظاهر اینها چیز خاصی نیستن اما تصور کنین برای سالهای طولانی توی کل بازه نوجوونی از ۱۳ تا ۱۸ سالگی هر روزی که تعطیل میشدم و از مدرسه برمیگشتم همین که لباسم رو عوض میکردم باید به نق و نالههای مادرم گوش میدادم، امروز پدرت این کارو کرده، امروز بابات این رو گفته، امروز با من اینطوری حرف زده و تموم مدت عصبانی میشدم با خشم باهاش همراهی میکردم و به پدرم فحش میدادم!! و بعد که حدود یکی دو ساعت مادرم حسابی خودش رو خالی میکرد و قابلمهی (دیگ) گلایهاش ته میکشید تازه من حق داشتم با اعصابی که حالا پر از خشم و نفرت از پدرم شده برم سر قبرم درس بخونم توی اتاقی که حتی یه چراغ نفتی نبود که گرم بشه و باید ده تا پتو دور خودم میپیچیدم حالا شما بگین واقعا توی همچین شرایطی میشه درس خوند؟؟؟
به مرور مغزم دیگه داشت تیکه پاره میشد، مادرم مدام از پدرم برام حرف منتقل میکرد (همین الان هم داره مغز من رو میگاد) و هر بار بهش میگفتم بیا بریم باهاش روبرو کنیم ببینم این چه غلطی بوده که پدرم کرده؟ مادرم میزد به سر و صورتش که وااای وا مصیبتا میخوای منو بدبخت کنی؟ میخوای تا آخر عمر پدرت به کل دوست و فامیل و آشنا بگه این زن رازنگهدار نیست؟ میگفتم مامان گور بابای حرف مردم ولی فایدهای نداشت ... بالاخره مغز آدم تا یک جایی کشش داره وقتی ۱۶،۱۷ ساله شدم کم کم دیگه دلسرد شدم نسبت به حرفای مادرم، گاهی وقتا که مامان و بابام دعوا میکردن من طرف بابا رو میگرفتم (زندگی مزخرف مارو باش بچهای که به جفت والد نیاز داره باید هر بار بین اونها یکی رو انتخاب میکرد) انگار مسابقهای بین مادر و پدرم بود که ببینن در نهایت کدوم انتخاب میشن
یادمه سوم راهنمایی بودم، هوا ابری بود توی روزهایی شبیه امروز، مادر و پدرم دعوا کرده بودن و مادرم دست مارو گرفته بود از خونه رفته بود پدرمم لجباز و بیرحم بود اگر مطیع حرفاش نمیشدی طوری وحشی میشد که رحمی در وجودش باقی نمیموند برای همین وقتی دید مادرم دست بچههاش رو گرفته و خونه رو ترک کرده قفل خونه رو عوض کرد، فردای ترک خونه مادرم پشیمون شد ولی دیر شده بود حالا پدرم لجبازی کرده بود و میخواست مادرم رو به زانو دربیاره، توی همین گیر و دار بودیم که مجبور شدیم بریم خونه یکی از همسایهها یواشکی بمونیم ولی همسایه مگه سه تا نونخور اضافی میخواد؟ بعد از سه روز وحشتناک که حتی الان بعد ۱۵ سال یادآوریش اشکم رو در میاره رفتیم خونه دایی حسینم!! دایی که میگم ولی تو بخون دشمن خونی، وقتی رفتیم خونهاش به تازگی از زنش جدا شده بود متوجه شدم پدرم در برابر اون یه فرشتهاس، آدم به شدت عصبی و پرخاشگری بود، از هر چیزی ایراد میگرفت، چرا درو باز گذاشتی؟ چرا پنجره بازه؟ ای بابا کتری رو روشن کردی کپسول گاز تمام میشه لعنتی!! یعنی چیزی نبود که این مرد ازش ایراد نگیره، توی اون چند روزی که خونهاش بودیم حتی جرعت نداشتم از جام بلند بشم و دست به چیزی بزنم، گرسنه میشدم چون شبانه روز درس میخوندم ولی چیزی برای خوردن نبود، اون زمانها گوشی و تلفنی هم نبود (و البته خداروشکر که نبود وگرنه دیدن خزعبلات چهار تا بلاگر و بچه پولدار قطعا رنج من رو صد برابر میکرد) توی همون شرایط سخت تنها دلخوشیام رفتن به مدرسه راهنمایی توحید توی چهارراه زهک بود هنوز یادمه، مدرسه اونقدر تنگ و تاریک بود که کلاسهاش مثل سولههای تاریک زندان میموند اما برای منی که دنبال لحظهای فراموش کردن دنیا بودم بینظیر بود، مادرم هر روز من رو به مدرسه میرسوند میگفت باید حواسم جمع باشه ممکنه پدرم بیاد من رو بدزده و با خودش ببره (چرا باید یک بچه رو از پدرش بترسونی؟) طوری درباره بابام حرف میزد که توی ذهن کودکانه من، پدرم یک قاتل و جانی و متجاوز تعریف شده بود. هر روز آرزوی مرگش رو میکردم چون باعث رنج مادرم شده (امروز نمیدونم آیا واقعا مادرم قربانی بود یا اون هم یه عوضی بود که ذهن بچههاش رو به نفع خودش شستشو میداد؟) توی یکی از همین روزهایی که به سمت مدرسه میرفتیم یهو پدرم ظاهر شد، اون زمان هنوز بازنشست نشده بود با همون کت شلواری که به سمت ادارهاش میرفت ساعت ۷ صبح اومده بود که من رو ببینه وقتی دیدمش طوری ترسیدم که انگار یه قاتل سریالی دیدم، دست و پام لرزید و سریع پشت سر مادرم قایم شدم پدرم بغض کرد، صداش اشکی شد و بعدش رفت ...
مادرم من رو رسوند مدرسه و رفت ولی حالا من موندم و یک سوالی که کل روز داشت به مغزم تجاوز میکرد، یعنی من اشتباه کردم؟ چرا یک دختر باید از پدرش بترسه؟ شاید اومده بود فقط من رو ببینه شاید اصلا کاری باهام نداشت، چرا اونقدر حرفای مامان که توی گوشم میخوند که شماها رو میدزده و ازم جدا میکنه اینقدر روی من اثر گذاشته که از پدر خودم فراری باشم، لحظه آخری گریه کرد مگه نه؟؟؟ گریه کرد من دیدم. من چه دختر بدی هستم، زهرهی بد، کاش بمیری
مادرم از همون ۷ سالگی تا امروز همیشه یک جمله میگفت: هیس!!! هیچکس نباید بفهمه توی زندگیت چی میگذره، توی مدرسه، توی محل کار، توی مهمونیها، رنج یک خونواده باید پشت دیوارهای همون خونه باقی بمونن!!! برای همین هم هیچوقت توی مدرسه با کسی درد دل نکردم، هر روز با یک برزخ توی خونه دست و پا میزدم و افسردهتر و غمگینتر میومدم مدرسه، نه دوستی داشتم، نه با کسی حرف میزدم فقط یه بچه منزوی گوشه کلاس بودم که درس میخوندم همین!!! یک زندگی کاملا تک بُعدی بدون هیچ تفریحی یا هیچ لذتی از جوونی و هیچ پولی، تمام زندگیم شده بود درس خوندن چون تصور میکردم درس راه نجات منه، درس که بخونم میتونم مادرم رو از این شرایط نجات بدم و ببرم دیگه مجبور نیستیم با این همه ترس زندگی کنیم
تصور میکنین چرا امروز متنفرم از هرکسی که این عقیده مسخره رو به زبون میاره و میگه هیس، هیچی درباره زندگیت ننویس؟؟ یک نگاه به زندگیهاتون بکنین اینکه رنجها رو توی خودتون دفن کنین جز اینکه شما رو تبدیل به موجودات روانی و تیمارستانی بکنه هیچ فایده دیگری نداره شما فتحعلی شاه قاجار نیستین که زندگیتون توی تاریخ ثبت بشه و قرنها بعد کسی شما رو به یاد بیاره و بگه فلانی این حرف رو زده حتی من هم مهم نیستم صد سال دیگه سرورهای سایت ویرگول دیگه فعال نیستن که کسی بتونه حتی این نوشتهها رو ببینه اونوقت شما پشت این سنت قدیمی و احمقانه ایستادین و روز به روز خودتون رو به مرز فروپاشی نزدیک میکنین چون نمیخواین هیچکس شکست شما رو ببینه ... واقعیتش حسودیم میشه بهتون که اینقدر خودتون رو آدم مهمی میبینین من نه تنها خودم بلکه تمام انسانهای دنیا رو چیزی جز یک مشت زالوی بدبخت که تمام زندگیشون دنبال خونه بهتر و ماشین بهتر هستن نمیبینم!!!
حالا این دنیایی بود که مادرم برای ما ساخته بود، دنیایی که توش هر روز شروع میکرد مثل یک ضبط صوت همون داستانهای تکراری ۲۰ سال پیش رو میگفت که اینا این کارو کردن اون کارو کردن با من، اینا خیلی من رو اذیت کردن، اینا به من ستم کردن و من و برادرم بهش گوش میدادیم البته که بیشتر من بودم برادرم یک پسر بود و هر روز توی کوچه بازی میکرد بهش حسودیم میشد من هیچوقت حق نداشتم توی کوچه برم، من باید همیشه پشت درهای بسته باقی میموندم تا تمیز و دست نخورده باشم و توی کوچه با پسرها و دخترهای همسایه بازی نکنم!! اون زمان متنفر بودم از مردها، چرا پسرها باید حق اینو داشته باشن که تا ۱۱ شب توی کوچه بازی کنن و من حتی حق ندارم از پشت در نگاهشون کنم؟ چرا؟
میدونین امروز وقتی بهش فکر میکنم با خودم میگم زهره چرا سرکشی نکردی؟ چرا مقاومت نکردی؟ خب اونا بهت گفتن حق نداری بری ولی تو خودت میزدی زیر میز و بیرون میرفتی ولی من همین بودم، مادرمم همین بود، تمام عمر همین بودم اگر چیزی بهم میدادی تشکر میکردم در غیر این صورت شکایتی از اوضاع نداشتم فقط تحمل میکردم!!! از خودم متنفرم که اینو بگم ولی این خصلت هنوز هم با منه و حتی توی کار و زندگی هم همراه من مونده، میرم برای مذاکره سر مدیریت پیج و یارو در کمال وقاحت یک سوم چیزی که حق من هست رو بهم پیشنهاد میده و زهره احمق هم عرضه اعتراض نداره، بعد که چندین روز از موضوع میگذره تازه با خودم مرور میکنم و نشخوار ذهنی میکنم و میگم زهره چرا نزدی توی دهنش؟ چرا بهش اجازه دادی اونطوری باهات برخورد کنن؟ حرومزادهها ...
مردم سیستان بلوچستان یه مشت عوضی فرصت طلب هستن، البته طبیعی هم هست وقتی توی فقر مطلق بزرگ شدی مثل یک حیوون بار میای، فقط میخوان به هر شکلی از بقیه بکنن حتی همون پولدارهاشون رحم و مروت ندارن فقط براشون حمالی کن هیچوقت قرار نیست رشد کنی قرار نیست شرایط بهتری داشته باشی فقط قراره حمال باشی
توی دنیایی که مادرم برامون ساخته بود حالا من سنم بالاتر رفته بود و به ۱۸ سالگی نزدیک میشدم هنوز هم از پدرم متنفر بودم ولی گاهی اون رو انتخاب میکردم توی این جنگِ انتخاب میان پدر و مادر، مثلا یک بار رفته بودیم مسافرت به مشهد، لعنت به مسافرت، یادم نمیاد حتی یکبار مسافرت رفته باشیم و لب خندونی داشته باشیم امروز اسم مسافرت برای من گره خورده با دعوا و اشک و ترس، مادرم همیشه مشغول غر زدن و ایراد گرفتن بود، پدرمم بیگناه نبود، خساست پدرم توی خرج کردن پولش و اینکه انتظار داشت سه وعده در روز تخم مرغ بخوریم که چیزی خرج نشه و حتی اگر پاساژ یا جاهای دیگه میرفتیم حق نداشتیم چیزی بخریم چون پدرم تا ۲ ساعت بعدش اخم میکرد و همه چیز رو محکم به زمین میکوبید تا بهمون بفهمونه که نباید چیزی ازش تقاضا کنیم تمام اینها در کنار خود مشکلاتی که مادرم داشت مثل اینکه توانایی بیان خواستههاش رو نداشت و انتظار داشت پدرم از اون مردهایی باشه که ناگفته براش هدیه میخره یا گل میخره یا پول دستش میده باعث میشد مادرم تبدیل به یک زن غرغروی تحمل ناپذیر بشه که توی هر سفر مثل یک کتری قل قل میکرد و در نهایت یک جایی بالاخره لبریز میشد و میترکید. خیلی میترسم که من هم شبیه مادرم بشم هرچند واقعیت اینه که همین الان هم شبیهش شدم چون انسانها نمیتونن از تقدیر و سرنوشت خودشون فرار کنن
توی سفر مشهد پدرم بیرون رفته بود و وقتی برگشت به در اتاق در زد ولی مادرم صداش رو نشنیده بود برای همین چندین بار در زد، وقتی در باز شد پدرم گفت خانم چرا درو باز نمیکنی؟ چندین بار در زدم!! همین جملهی خیلی خیلی ساده شبیه کبریتی بود که به انبار باروت انداختی، مادرم به جای اینکه سواد و دانشی که سالها درسش رو خونده بود به کار بگیره و بفهمه که خواستههاش رو بیان کنه هی همه اینا رو توی خودش میریخت و بعد یک جایی مثل اینجا منفجر میشد شروع کرد به داد و بیداد و گفت:
یعنی چی که درو دیر باز کردی؟
یعنی میخوای بگی من کسی رو آوردم اینجا؟
تولههات اینجا هستن شاهدن
من اگه عرضه داشتم کاری بکنم تو مجردی میکردم
اگه عقل داشتم که زن تو نمیشدم
تو داری به من تهمت میزنی؟
یعنی میخوای بگی به این خاطر درو دیر باز کردم که کسی توی اتاق بوده؟
شاید این اخلاق مادرم برای شما عجیب باشه اما من این اخلاق رو میشناسم، برخی زنها اینطوری هستن که خودشون به خودشون برچسب میزنن و میگن وای من خیلی زشتم، وای من خیلی چاق شدم، وای من دستپختم خیلی بده، وای من که اصلا لباسم خوشگل نیست، نمیدونم این اختلال چه کوفتی هست ولی این حرفها رو میزنن که بعد یکی دیگه بهشون بگه وااای نه سیسی جون تو خیلی هم خوشگلی، خیلی هم نانازی!!! مادرم هم دقیقا همین اختلال رو داشت (خودمم داشتم ولی زور زدم تا دیگه اینطوری نباشم) مثلا مادرم میره دکتر و همیشه عادت داره که به دکتر بگه وای دیگه من پیر شدم، دیگه از سن من گذشته، دیگه من دو سال از وقتم باقی مونده تا دکتره بهش بگه نه خانوم این چه حرفیه، شما خیلی هم جوونی!! بعد با ذوق و شوق عین بچهها میاد سر چایی خوردن برای بقیه تعریف میکنه که دکتر بهم گفته تو اصلا پیر نشدی خیلی هم جوونی!! این اخلاق از همون ۳۰ سالگی با مادرم بوده که دائم به خودش میگه من که پیر شدم، من که دیگه رفتنی هستم!! اینجا هم دقیقا همون اخلاق مادرم بیدار شده بود، اون هی به خودش برچسب میزد و میگفت یعنی میخوای بگی من یه مرد غریبه رو آوردم توی اتاق که در رو دیر باز کردم؟ توی ذهنش مادرم منتظر بود پدرم الان به سر و صورتش بزنه و بگه خاک به سرم مگه میشه؟ تو زن پاکدامنی هستی من هرگز چنین جسارتی نمیکنم!! ولی مردها مثل ما زنها نیستن اونا گوش میدن، لال میشن و بلد نیستن توی این شرایط چیکار باید بکنن چون مغز اون بدبختها مثل مغز معیوب زنها همه چیز رو بهم وصل نمیکنه
من و پدرم همینطوری داشتیم نگاه میکردیم، برادرم خوش به حالش بود اون هرگز به اندازه من آسیب ندید چون میتونست بره بیرون واسه خودش دوست پیدا کنه و بازی کنه ولی من توی ارتباط گرفتن صفر بودم، دخترهای ۱۵ سالهی مشهدی اونقدر قرتی بودن که من در برابرشون شبیه یک کولی از پشت کوه بودم مخصوصا با ریش و سیبلهای کلفتی که توی اون زمان روی صورتم بود و کسی بهم اجازه برداشتنش رو نمیداد و من هم گویا هرگز یاد نگرفته بودم برای حقم بجنگم و اگر کسی اون رو بهم نمیده خودم به زور بگیرمش!!! (دقیقا از مادرم به ارث برده بودم)
مادرم اخلاقیاتی داره که شما اگر باهاش دوست بشی هرگز متوجهش نمیشی شما باید باهاش زندگی کنی که بفهمی چی میگم، اون هر رفتار ریز و کوچیک و بیاهمیتی رو به صدها برداشت مختلف تقسیم میکنه، مغزش به شکل بیمارگونهای شروع به ساختن سناریوهای مختلف میکنه، البته خودش اینها رو قبول نداره و ادعا داره خیلی سالم هست و من از سر دشمنی میخوام بهش برچسب بیماری ذهنی بزنم اما وقتی توی رفتارش دقیق بشی متوجه میشی یک جای کار بدجوری میلنگه، حتی اگر بهش سلام بدی اون سلام رو به هزار معنای مختلف برداشت میکنه و تا هفتهها اون اتفاق رو دوباره و دوباره مرور میکنه و اصطلاحا "نشخوار ذهنی" انجام میده چیزی که من هم توی اون سن بهش مبتلا بودم و هنوز هم متاسفانه توی وجودم دارم و نتونستم کاملا بهش غلبه کنم نتیجه این میشه که وقتی پدرم ازش پرسیده چرا در رو دیر باز کردی؟ در حالی که لحن پدرم خیلی ملایم بود و منظور بدی هم نداشت اما مادرم اون رو به هزار برداشت مختلف تقسیم کرد و در نهایت به این نتیجه رسیده بود که پدرم داره بهش برچسب خیانتکار بودن میزنه و حتما پشت این جملهاش یک منظوری داشته پس یک آشوب درست کرد آشوبی که باعث شد بابام با گریه از اتاق هتل بزنه بیرون و به سمت حرم بره
اشک توی چشمام حلقه زد، برای اولین بار حس کردم دلم برای پدرم خیلی سوخت، پدر بیچاره من، توی یک لحظه، فقط توی یک لحظه آدرنالین به مغزم هجوم آورد و چادرم رو برداشتم و در رو باز کردم از پلهها دویدم به سمت پایین تا به بابا برسم من باید دست بابا رو میگرفتم، باید به بابا میگفتم که حق رو به اون میدم هرچند دفعات قبلی پدرم مقصر بود اما این بار اون واقعا تقصیری نداشت باید پیداش کنم، همون لحظه بود که داداشم به اتاق برگشته بود وقتی دید من دارم میرم سمت بابا شروع کرد به گریه کردن و فریاد زدن طوری داداشم گریه میکرد انگار پدرم قراره بهم تجاوز کنه یا سرم رو ببره و اگر خواهرش از این در پاش رو بذاره بیرون دیگه هرگز برنمیگرده و مادرم مدام اسمم رو فریاد میکشید و میگفت زهره برگرد، زهره برگرد ولی دیگه دیر شده بود، زهره تصمیم گرفته بود بره تو جبهه پدرش و باید پای حرفش میموند اما فقط میخوام تصور کنین که چطور تکرار جملات مادرم در طی سالها که میگفت باباتون شما رو از من میگیره. اون نمیذاره ما هیچوقت همدیگه رو ببینیم حتی اگر با قصد و نیت هم نبوده اونقدر روی ذهن من و برادرم اثر منفی گذاشته بود که داداشم تصور میکرد اگر من برم پیش بابام دیگه هرگز قرار نیست من رو ببینه!!! (که میدونم با قصد و نیت نبوده اما ۸۰ درصد اعمال مارو ناخودآگاهِ بیمار ما تشکیل میده یعنی برخلاف تصور شما انسانها اصلا اراده خاصی ندارین و پس زمینه ذهنی و اتفاقاتی که از سر گذروندین شما رو شکل میدن)
فقط میخوام تصور کنین چند نفر از شماها ممکنه مادر و پدر بیماری داشته باشین یا حتی خودتون تبدیل به والدین بیماری شده باشین که نه صرفا با کتک بلکه با زبونتون و رفتارتون زندگی و آینده بچههاتون رو نابود کنین!! برای همین هم تعجب میکنم که چطور میتونین بدون فکر توله کشی بکنین؟
بابا رو پیدا کردم ... گوشه حیاط هتل نشسته بود توی تاریکی و داشت گریه میکرد، آه مرد بیچارهی من!! اگه فقط یکم باهام مهربون بودی اگه فقط یکبار دست به سرم میکشیدی و من رو بغل میکردی باور کن امروز میتونستم برات بمیرم بابا، چرا این ظلم رو بهم کردی؟ هربار گریه میکردم حتی با اینکه میدیدی چشمام سرخ شده و گریه کردم باز اهمیت نمیدادی حتی نمیپرسیدی چی شده بابا؟ هربار توی اتاق هق هق میزدم مادرم خبر میآورد که بابات گفته بذار اونقدر گریه کنه تا خون بالا بیاره بالاخره خودش ساکت میشه، میدونم امروز دیگه میدونم هدفت این بود که یه بچه قوی بار بیاری ولی ببین بابا تبدیل به چی شدم؟؟ ببین بابا جون باهام چیکار کردی؟ از همه مردها متنفر شدم، از سکس متنفر شدم حتی وقتی تصور میکنم مردی بهم دست بزنه میخوام بالا بیارم هیچوقت نتونستم مثل دخترهای خوشگل شیتان پیتان کنم و زنانگی داشته باشم هیچوقت نتونستم برای مردی که عاشقش هستم لوندی بکنم و ناز باشم، اما از اون طرف پر بودم از عقدهی محبت، هنوزم هستم بابا، ببین توی وجود دختر گندهات یه زهره کوچولوی ۱۵ ساله نشسته که دوست داره یکی نازش کنه، یکی بغلش کنه و بهش بگه تا آخر دنیا کنارش میمونه. بابا ببین حتی سر نوشتن این متن دارم اشک میریزم بخدا نمیدونم ... نمیدونم طلاق میگرفتین بهتر میشد یا اینکه به هر بدبختی بود همدیگه رو تحمل کردین بهتره؟ بخدا نمیدونم کدوم راه بهتر میشد چون حالا میفهمم که بچههای طلاق هم شرایط خیلی داغونی دارن و انگهای بدی بهشون میخوره آه بابا ... رفتم کنارش نشستم و دست بابا رو محکم گرفتم درحالی که اون داشت اشک میریخت، بهم گفت برگرد اتاق باباجان من میرم حرم، گفتم منم باهات میام گفت پس بیا بریم وضو بگیریم و با هم بریم این اولین بار بود که من و پدرم قرار بود یک خاطره مشترک و تنها داشته باشیم، باورم نمیشد تا اون روز حتی یکبار من و پدرم یک کاری رو تنهایی و فقط خودمون دو تا انجام نداده بودیم (تا همین امروز هم هرگز خاطره دو تایی نداشتیم)
اما یهو گوشی بابا زنگ خورد، یک بار، دو بار، سه بار، پنج بار، مادرم بیخیال نمیشد آخرش پیام داد و گفت داداشم داره خون گریه میکنه به زهره بگو برگرده اتاق، نمیخواستم برگردم چون حالا من از خط قرمزی رد شده بودم که مادرم سالها ازش بیزار بود اینکه من طرف بابام رو بگیرم پس خیلی خوب میدونستم که برگردم به اتاق قراره تا ساعتها منت بشنوم اما زور اونها چربید و پدرم گفت برگرد اتاق و من تنها میرم
برگشتم اتاق، مادرم طوری با تحقیر و دلخوری نگاهم کرد انگار من رو همین الان با ده تا مرد دیده، فقط گفت "دستت درد نکنه از تو یکی انتظار نداشتم" از من انتظار نداشت نه؟؟ اما من باید چیکار میکردم؟ رفتم زیر پتو و تا خود صبح گریه کردم اما این بار دیگه حتی مادرمم نبود که بیاد اشکام رو پاک کنه و بگه گریه نکنم، مادرم محبتش رو از من دریغ کرد چون حالا من به جبهه دشمن رفته بودم، شاید امروز وقتی به عنوان یک بزرگسال نگاهشون میکنم اتفاق خاصی نیوفتاده بود اما برای دختر بچه ۱۴،۱۵ سالهای که هیچ تصوری از قدرت و پول و استقلال نداره و تمام دنیا و زندگیش به مادر و پدرش خلاصه میشه حالا دنیای من به پایان رسیده بود، بله امروز دیگه برام مهم نیست که حتی پدر و مادرم جفتشون من رو طرد کنن برای همین هم هست که با این شهامت مینویسم اما اون زهره کوچولوی بیچارهی ۱۵ ساله که کسی رو نمیشناخت، جایی برای رفتن نداشت، بارها کابوس میدیدم که مادرم با برادرم رفته و من رو ترک کرده و من موندم با پدر بیمسئولیتی که یک قرون خرج نمیکنه و اگر یکم بهش فشار بیاری عین بچهها گریه میکنه، حس میکردم چوب دو سر نجس شدم اون لحظهای که چادرم رو برداشتم و از پلهها دویدم پایین احساس یک فیلم هیجانی درام رو داشتم انگار دارم تصمیمی غیرقابل بازگشت میگیرم اما چرا انتخاب پدر یا مادر باید اینقدر سخت بشه؟؟ چرا وقتی نمیتونین والد خوبی باشین سریع توله کشی میکنین؟؟؟
به من نگاه کنین جایی که من زندگی میکنم همسن و سالهای من الان همشون دو سه تا بچه دارن ولی من حتی یک بچه یک همسر هیچی ندارم، فکر میکنین من دلم نمیخواد مادر بشم؟ ولی جلوی خودم رو میگیرم چون میدونم وقتی خونواده معیوبی داشتی تا آخر عمر این زخم باهات میمونه و تو هم مثل یک میوه فاسد بقیه رو خراب میکنی، میگین نه؟؟ هزار تا مورد میتونم بهتون نشون بدم، طبق پژوهشهای علمی میتونم بهتون ثابت کنم، کسانی که توی خونوادههای پرتنش با هزاران معضل روانشناختی بزرگ میشن در نهایت حتی خانوادهای هم که میسازن و تلاش میکنن شبیه پدر و مادرشون نشن باز به شکست منتهی میشه انگار یک پرتقال فاسد رو میاندازی توی سبد میوهها تا واسه خودش جفت پیدا کنه اما اون کم کم تمام افراد دور و بر خودشم آلوده میکنه!! دوستانی در دبیرستان داشتم که عین دیوونهها بودن، مجنون بودن، مثلا یکیشون عاشق مرتضی پاشایی بود و وقتی بهش میگفتی اون قرار نیست عشق تو بشه یهو عین دیوونهها جیغ میکشید و میگفت نههههه مرتضی قراره شوهر من باشه!!! موهاش رو میکشید و وسط کلاس عین دیوونههای زنجیری فریاد میزد با خودم میگفتم اینو حتما قراره امین آباد، به تخت زنجیرش کنن ولی درست ۲ سال بعد توی دانشگاه واسه خودش شوهر پیدا کرد و کسی که قرار بود تا ابد عاشق مرتضی پاشایی باشه همین که مزه آلت شوهر زیر زبونش رفت انگار زندگیش عوض شد، رفت تهران و دختر چادری و باحجابِ محله تبدیل به دختری شد که با شوهرش پارتیهای مختلط میگرفت و با دامن کوتاه کنار ده تا زن و شوهر غریبه عکس میانداخت و پستش میکرد تا ما ببینیم چقدر خفن شده، ولی میخواین واقعیت رو بگم؟ اون هنوزم همون دیوانهی مجنونی بود که من میشناختم!!! مهم نیست چقدر تلاش کنی خودت رو عوض کنی نمیتونی گذشته و زخمی که بهت زده رو پاک کنی، رضوانه توی خونوادهی سوپر مذهبی بزرگ شده بود که مادرشون اونها رو کتک میزد تا به زور کلاس قرآن برن و چادر به سر کنن، توی مدرسه برخلاف من که سعی میکردم فشارهای روانی رو کنترل کنم و کاملا آروم و خنثی بودم اون به شدت هیجانی بود و لحظهای تو اوج خوشی و لحظهای بعد توی اوج غم بود، گاهی سرش رو به دیوار میکوبید محکم با دستاش روی صورتش میزد مخصوصا وقتی بچههای کلاس باهاش مخالفتی میکردن یا حرف اون رو قبول نمیکردن کاملا رفتارهای پرخاشگرانه داشت زن بیچاره ... هرچند امروز زور میزنه یک بلاگر خوشبخت جلوه کنه اما بیچارگی انسان قابل کتمان نیست حالا تصور کنین چند نفر از شماها مثل من یا رضوانه زندگی فلاکت باری داشتین و هزاران تروما توی وجودتون ریشه کرده؟ اونوقت تصور میکنین قراره خوشبخت بشین؟؟ شما خوشبخت نخواهید شد و با هرکسی هم آشنا بشین اون رو هم مثل خودتون بیمار میکنین و فرزندانی بیمار به دنیا خواهید آورد چون روان انسان توی همون ۱۰ سال اول زندگیش ساخته میشه وقتی توی محیط بیماری رشد کردین حتی اگر به بهشت هم برین اون بهشت رو آلوده میکنین!!
بعد از این خاطره تلخ مشهد بود که هر بار داداشم با پوزخند و تحقیر و تمسخر میرفت پیش مادرم بغلش میکرد و میگفت مامان جون فقط منم که تورو خیلی دوست دارم، زهره بابا جونش رو انتخاب کرده!!! مردک عوضی خودخواه عمدا کاری میکرد که مادرم نسبت به من دل چرکی بشه همش ۱۲،۱۳ سالش بود ولی یه عوضی تمام عیار بود جالبتر این بود که اتفاقا این حرفها واقعا روی مادرم اثر میذاشت اون هم در تایید حرف پسرش میگفت که زهره خیلی ناامیدش کرده و هرگز فکر نمیکرده این همه زحمت برای بزرگ کردن بچه بکشی و آخرش این بشه!
عجیب بود، برادرم با ۱۳ سال سنش مثل یک افعی داشت نیش میزد، مادرم یک زن گنده بود اما تحت تاثیر حرفهای برادرم مدام من رو شماتت میکرد و زخم زبون میزد که من توی فلان روز طرف پدرم رو گرفتم، تصور میکنین این موضوع یک روز و دو روز هست اما نه!! تا سالها بعدش برادرم میرفت موقع چایی خوردن بغل گوش مادرم پاچه خواری میکرد و میگفت مامانی ببین این دخترت بیلیاقته طرف باباش رو میگیره، مادرمم نفس عمیقی میکشید و میگفت زهره هر جا بوی پول باشه همون جا میره!! جوری حرف میزدن انگار بابای خسیس من صرف اینکه طرفش رو گرفتم یک ساک پر از پول جلوی من گذاشته و به اونها هیچی نداده!! زهرهی بدبخت توی اون سن و سال حتی بلد نبود تنهایی پاش رو از خونه بیرون بذاره، نه کسی رو داشت که باهاش حرف بزنه و نه جایی بود مثل اینجا که بتونه لااقل بنویسه تنها کسانی که میتونست بهشون پناه ببره مادر و برادرش بودن که اونا هم اینطوری بهش نیش میزدن، بعد میرفت توی اتاق و درو میبست و مدام خودزنی میکرد، با تمام قدرت اشک میریخت و با مشت به تخت سینهاش میکوبید و از خدا التماس میکرد جونش رو بگیره تا این حس بیپناهی و بیکسی تموم بشه ... ببین حتی الان هم که یادم میاد دارم اشک میریزم😂
میخوام ببینین من از سن کم نه فقط از پدر و مادرم بلکه بدترین زخم رو از برادرم میخوردم، مادرم همیشه میگفت که داییهام پشت سرش توطئه میکردن من تا اون زمان درک نمیکردم تازه اون موقع فهمیدم یک برادر توطئهگر یعنی چی!! اما به خودم میگفتم عیب نداره همونطور که من بزرگتر شدم و فهمیدم که مامان کاملا بیتقصیر نیست برادرم هم یک روز بزرگ میشه و این رو میفهمه و بله فهمید یک روز تو سال ۱۴۰۰ که ۱۹ سالش شده بود اومد پیشم و گفت تو حق داشتی زهره، تو راست میگفتی زهره، اما تصور میکنین رفتار تحقیرگر و توطئه چین برادرم تغییر کرد؟؟ خیر!!!
آه ... شما چه میفهمین از دل مظلوم زهره کوچولوی ۱۵ سالهای که نه دوست پسری داشت، نه رفیق صمیمی توی مدرسه و تنها منبع دریافت محبت و توجه توی زندگیش مادرش بود و اونوقت همون مادر با دسیسه چینی و بدگوییهای داداشم تبدیل به دشمن من میشد

این پیام برای چند ماه پیش هست وقتی پیجم پرید و من بهش خبر دادم و اون خیلی ریلکس گفت چه بهتر، حالا دیگه کمتر گدایی توجه میکنی و آبروی مارو میبری!! بعد هم این پیامها رو برام فرستاد برادرم هیچ همدلی و رحم و مروتی در وجودش نداره درست مثل پدرم، انگار اینها رو از سنگ ساختن و شما تا وقتی باهاشون معاشرت نکنی اینو نمیفهمی
من هزار بار به علیرضا افشار فحش دادم، فحش مادر، فحش خواهر، فحش ناموس، لعن و نفرینی نبوده که براش نفرستاده باشم ولی اون همیشه مثل یک مرد نجیب رفتار میکرد، هر چقدر زهره کولی و پشت کوهی بود اون انگار نجابت و حیا ازش میبارید همیشه میگفت زهره اگر ازم ناراحتی لطف کن خانوادهام رو فحش نده، هرچی میگی به خودم بگو، فکر نکن من بلد نیستم به مادرت فحش بدم ولی من دوستت دارم بهت احترام میذارم!! ولی من بخاطر اینکه حاضر نبود خودشو نشون بده مدام فکر میکردم حتما یه کاسهای زیر نیم کاسه هست و واسه همین کلی فحشش میدادم الان یادم میاد بغضم میگیره!!!
ضربالمثلی داریم که میگه:
قدر یار مهربان را کِی دانی؟
وقتی که به دست ناکسی در مانی
قدر یار مهربان رو چه وقت میفهمی؟ وقتی به دست ناکسی بیوفتی و ببینی چطور بهت میگه باید سرت رو گوش تا گوش ببره تا بفهمی برادرهای واقعی چیکار میکنن با خواهرشون و داداش زهره اونقدر مهربون و نجیب هست و به زهره آسون گرفته که زهره هار شده و یادش رفته که باید از داداشش مثل سگ بترسه!!
تو برادرم بودی نامرد ... تو داداش من بودی!!! چطور میتونی؟ چطور بوی پول توی یک سال اینقدر تورو عوض کرد؟ با وجود اینکه همیشه من رو کیسه بوکس خودت کردی و دائم تحقیرم کردی ولی باز بهت دل بسته بودم که ته این دره یک نفر هست که به یاد من باشه حتی اگه علیرضا افشار نیست داداشم هست اما تو یک بار دیگه ثابت کردی که اشتباه میکردم تو هم مثل پدر و مادرمون هستی، تو هم یه بیمار مثل اونا هستی
شاید برای همین به نوشتن و مستند کردن پناه بردم که کمی از رنج غیرقابل بیانم رو مستند کنم، یادمه وقتی به بقیه میگفتم داداشم تحقیرم میکنه پوزخند میزدن و میگفتن خدا رو شکر کن کتکت نمیزنه (توی سیستان بلوچستان برادرها زیادی غیرتی تشریف دارن کتک میزنن محدود میکنن و من تازه خیلی آزادی دارم نسبت به خیلی از دخترهایی که با برادرشون توی یک خونه زندگی میکنن) آره به هرحال اینکه من کتک نمیخوردم خیلی چیز خاصی بود اما اینکه برادرم هر روز با زبونش کتکم میزد چی؟

همیشه مدل پیام دادن داداشم اینطوریه، تو از حرفاش نمیفهمی نگرانته؟ دوستت داره؟ یا در عین حال سر تا پات رو با تحقیر میشوره!!! مدام همین رو بهم میگه که برای کی توی ویرگول مینویسی بدبخت؟ هیچکس تورو نمیشناسه تو هیچی نیستی، هیچکس تورو بخاطر نمیاره!! من نمیفهمم چرا اینقدر خوشش میاد که روزنههای امید من رو ناامید کنه؟
چند روز پیش با ذوق و شوق رفتم پیشش و گفتم داداش اسمم رو از چت جی پی تی بپرس، اون نوشتههام رو میخونه و درباره افق دید من توضیح میده وقتی اسمم رو زد به جای اون همه تعریف و تمجیدی که هوش مصنوعی نوشته بود شروع کرد به خندیدن و گفت وااای ببین گفته زهره ترقویی توی نوشتههاش التماس میکنه میگه برین درباره من از هوش مصنوعی بپرسین!! تو چقدر بدبختی زهره که اینقدر التماس توجه میکنی!!
نمیدونم شاید من دارم زندگی رو سخت میگیرم شاید این تحقیرها لیاقت منه، شایدم راست میگه مگه من توی زندگیم به چی رسیدم؟ اون حالا با پولهای باباش خونه و زندگی داره اما زهره قراره با دو قرون بره تهران و هیچ امیدی به آینده نداره تنها امید زهره علیرضا افشار بود که اونم خدا ازش گرفت.
تاریخ انتشار: ۲۶ آبان ۱۴۰۵ _ ۶۹۰۳ کلمه