ویرگول
ورودثبت نام
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiنویسنده | مستندگر | تولید کننده محتوا | لینک حمایت مالی: https://daramet.com/ZohrehTarghoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
خواندن ۸ دقیقه·۲ ماه پیش

تو اگه منو می‌خواستی!!

منبع عکس و آهنگ: سایت آپ موزیک
منبع عکس و آهنگ: سایت آپ موزیک

احتمالا وسط این همه درگیری و جنگ و تحریم (با توجه به اینکه زندگی خودمم وسط یک باتلاق هست) صحبت درباره چنین چیزی خیلی تمسخر آمیز به نظر می‌رسه و ممکنه با خودتون بگین "اینو ببین چه دل بی‌غمی داره که نگران چنین چیزهایی هست" ولی متاسفانه از همون نوجوونی یک چیزی در پس ذهن من رشد می‌کرد که هیچوقت نتونستم جلوش رو بگیرم و نسبت به جامعه اطرافم بی‌تفاوت باشم اونم همین موضوع بود که مدام به چیزهای مختلف زندگی و اثر اون روی روح و روان انسان‌ها حساس بودم، دقت کردین تاثیر اینترنت، فضای مجازی و سوشال مدیا بر زندگی انسان‌ها خصوصا نوجوون‌ها تا چه حد می‌تونه پیش بره؟

توی این مطلب بنده قراره به سه موضوع کلی بپردازم:

۱_چطور پول زیاد و تبلیغات گسترده در فضای مجازی می‌تونه از شخصی که هیچ توانایی در خوانندگی و اجرا نداره یک به اصطلاح "خواننده" بسازه!!

۲_برای برندینگ و معرفی این آهنگ‌های نسل جدیدی از چه کانال‌ها و شیوه‌هایی در فضای مجازی استفاده می‌شه

۳_در نهایت تاثیر این سبک از محتوای موسیقی مخرب بر روح و روان یک نوجوان و جوان چی هست؟

در دنیای روشن فکر و اوپن مایند امروز، آدم‌ها میگن زندگی هرکس به خودش مربوطه و کارهای هر انسانی تا زمانی که آسیبی به خودش یا جامعه نزنه هیچ ایرادی نداره!! این جمله یک زمانی حرف منم بود ولی زمان برد تا بفهمم این جملات تا چه حد شعاری و مسخره هستند، شما تا زمانی که در یک جامعه انسانی زندگی می‌کنی چیزی وجود داره به اسم "مسئولیت اجتماعی" که این یعنی چی؟ یعنی شما چه بخوای چه نخوای در برابر تاثیری که بر جامعه‌ی اطرافت می‌ذاری مسئول هستی، بله اگر شما در جنگل‌های آمازون زندگی کنی اونوقت دیگه زندگی شما به هیچکس ربطی نداره اما تا زمانی که توی یک جامعه انسانی هستی امکان نداره بتونیم بگیم که ما کاملا ایزوله و جدا از محیط اطرافمون هستیم و هیچ تاثیری بر اطراف خودمون نداریم، اجازه بدین با ذکر مثال عرض کنم:

مثلا آقا پسری به نام "رادی" آهنگی ساخته به اسم "تو اگه منو می‌خواستی به بقیه تکست نمی‌دادی" این آقا پسر که مشخصه پول زیادی هم داشته و هدفش فقط شهرت و مطرح شدن بوده اول یه پول گنده به استودیو داده که این آهنگ رو براش بسازن، بعد یه پول گنده به چند تا سایت مطرح پخش موسیقی و آثار هنری داده تا این آهنگ رو توی سایت‌هاشون برای دانلود قرار بدن و بعد؟ اینجا همونجاست که اکثر افراد از پسش برنمیان چون پول خیلی زیادی می‌خواد، توی این مرحله شما باید یه پول گنده به تعدادی بلاگر و تیک تاکر که فالوور دارن پرداخت کنین تا طی یک هفته هر روز با استایل‌های مختلف بیان جلوی دوربین و یه رقص ۱۰ ثانیه‌ای با آهنگ شما انجام بدن، نتیجه چی میشه؟ بوووم آهنگ شما منفجر میشه و تبریک میگم حالا شما یک خواننده شدی

اما آیا میشه گفت زندگی آقای رادی به بقیه هیچ ربطی نداره و دلش خواسته آهنگ بخونه و ما حق نداریم نظر بدیم؟ اینجاست که علما به اختلاف می‌خورن!! چطور ممکنه آقای رادی ادعا کنه این زندگی خودشه و به کسی ربط نداره درحالی که آهنگ‌های بی‌معنای اون روی روح و روان هزاران کودک و نوجوانی که با این خزعبلات دابسمش میرن اثر می‌ذاره؟

خانم ستایش جلالی تیک تاکر
خانم ستایش جلالی تیک تاکر

موضوع صرفا درباره این خواننده نیست، بلکه هزاران هزار کودک و نوجوانی که دلبسته‌ی این تیک تاکرها و بلاگرها هستن و کل زندگیشون به جای تلاش برای یادگیری و تجربه فقط محو شدن تو دنیای این آدم‌ها هست دائم این آهنگ رو می‌شنون و کم کم توی ناخودآگاهشون میره و ملکه‌ی ذهنشون میشه بنابراین آهنگی که بار اول ممکنه زشت یا مسخره به نظر بیاد بعد از ۱۰ بار ۱۰۰ بار شنیده شدن توی ریلزها و پست‌های مختلف به جایی می‌رسه که خود اون بچه هم ترغیب میشه بره دانلودش کنه و بهش گوش بده، اینه قدرت مارکتینگ و قدرت تکرار در پس ذهن مخاطب!!

بنابراین اگر شما بخواین یک خواننده بشین چیکار باید بکنین؟

  • ابتدا یک آهنگ بی‌محتوا می‌خونین

  • بعد اون رو توی کانال‌ها و سایت‌ها پخش می‌کنین

  • بعد یک پول گنده به ۱۰ تا ۱۰۰ تا بلاگر و تیک تاکر می‌دین تا با اون آهنگ بی‌محتوای شما دابسمش برن

  • و وقتی یک موج راه بیوفته تیک تاکرهای کوچیکتر هم برای اینکه دیده بشن سوار این موج میشن و زنجیروار این خزعبلات رو تکرار می‌کنن

بسیار زیاد این جمله رو می‌شنوم که میگن "موسیقی یک چیز سلیقه‌ای هست" خیر دوست من!!! موسیقی فقط یک چیز سلیقه‌ای نیست بلکه علم و دانشی داره که هزاران سال قدمت داره، اون صدایی که از دهن خواننده محبوب شما در میاد یک سری نوت‌های مشخص داره که باید روی همون نوت اصلی صدا نواخته بشه اما خواننده‌ای که تا دیروز توی کوچه فوتبال بازی می‌کرده و امروز به لطف پول ددی اومده خواننده شده نمی‌تونه یک شبه ره صد ساله بره!!! حنجره‌ای که تا حالا حتی یک صدای مشخص و درست ازش در نیومده چطوری امروز می‌خواد خوانندگی کنه؟

در حسرت بانو هایده

باورم نمیشه دارم این رو توی ۲۸ سالگی میگم اما امروز با تموم وجودم می‌فهمم چرا پدرم همیشه توی ماشین آهنگ‌های هایده و مهستی و حمیرا و معین پخش می‌کرد!! دیگه مثل گذشته گوشیم پر از آهنگ‌های ترند نیست گوشیم خلوت و خالی شده و فقط به بعضی آهنگ‌های پرمعنا مثل بانو هایده گوش میدم، امروز که معنا و مفهوم آهنگ و خوانندگی رو متوجه شدم تازه درک می‌کنم پشت هر جمله‌ای که از زبون اون خواننده‌ها بیرون میومد چقدر زحمت نهفته هست وقتی آهنگ‌های بی‌معنای امروزی رو می‌شنوم که چند تا جمله بی‌ارزش روی یک بیت آهنگ تبدیل به موسیقی شده قلبم می‌شکنه که به این درجه افول کردیم

کانال یوتیوب "موزیک‌لند"

ازتون می‌‌خوام این لینک رو بزنید و وارد کانال یوتیوب موزیک‌لند بشین و نقدی که بر همین آهنگ و امثال اون وارد کرده رو ببینید!! من موسیقی‌دان نیستم من حتی به زور تفاوت نوت سالم و نوت فالش رو متوجه میشم اما هر چیزی که یاد گرفتم به لطف دو کانال یوتیوب "موزیک لند و هومن تکاو" بوده این دو عزیز دقیقا منتقد حوزه موسیقی هستن و درست همون حرف‌هایی که مردم به من می‌زنن رو سال‌هاست این عزیزان می‌شنون، همون زمانی که من از بلاگرها و امثال اونها انتقاد می‌کردم یک عده بهم می‌گفتن "تو از حسودی داری اینکارو می‌کنی، تو چون خودت نمی‌تونی جای اونها باشی این حرف‌ها رو می‌زنی" حالا به همین اشخاص هم میگن اوووه دلت خوشه حالا وسط این همه بدبختی کی به یه آهنگ اهمیت میده؟ بذار مردم دلشون خوش باشه، همینطور با همین جملات خودمون رو گول زدیم که اجازه میدیم از هر طرف به تاراج بریم، این رو نگو که مردم دلشون خوش باشه، اون رو نگو که مردم دلشون خوش باشه پس چی رو باید گفت؟ چه چیزی هست که حق گفتنش رو داریم؟

امروز وقتی داشتم این کلیپ رو تماشا می‌کردم تو همون ۱۰ دقیقه اولش وایسادم، دیگه مغزم کشش نداشت ادامه‌اش رو ببینم، تصور کنید شخصی که یک آهنگ بی‌مصرف و بی‌معنا مثل "تو اگه منو می‌خواستی به بقیه تکست نمی‌دادی" رو خونده امروز رفته بالای استیج و داره اجرا می‌کنه استیجی که لایق اشخاص خیلی خیلی بهتری هست که فقط چون پول و قدرت ددی رو ندارن نمی‌تونن دیده بشن اما امثال این آقا بدون هیچ هنری با صدایی که از ته چاه میاد میرن برای اجرای زنده!! دو دقیقه اون طرف‌تر مادری رو می‌بینی که با افتخار تیتر زده پسرم هم مثل خودم فن حسین تهی هست و شروع میکنه به دابسمش گرفتن با این آهنگ:

اتل متل توتوله

همه بوق می‌زنن تو تونل

نگو که توش توتونه

که اون روله رو می‌کنم تو تونت

حالا ما حرف بزنیم می‌شیم آدم بده ولی آخه تو چطور مادری هستی که از سن کم می‌شینی همچین آهنگ‌هایی رو گوش میدی و برای بچت هم پخش میکنی؟ بعد تازه میای جلوی دوربین با این آهنگ می‌رقصی و پسر ۵ سالت رو هم می‌ذاری روی صندلی که کنار دستت قر بده؟؟؟ حتی مجری موزیک‌لند هم سردرد شد با دیدنش ... واقعا زبون آدم بند میاد، بعد میگن این زندگی خودشه به تو چه!! عزیزان زندگی خودش هست تا زمانی که پابلیک نکنه من اگر بیام پیج بزنم و شوهر و بچه و ننجونم رو جلوی دوربین بیارم اون دیگه زندگی شخصی من نیست اون زندگی همگانی منه!!

شما به عنوان یک والد، به عنوان یک مادر یا یک پدر تنها وظیفه‌ات زایش اون توله‌ی آدمیزاد نیست، شما باید یک فرقی با حیوان داشته باشی، باید برای بچت از همون بچگی آثار هنری فاخر پخش کنی، اون رو با هنر و موسیقی آشنا کنی و سعی کنی بچت از همون سن کم تو مسیر درست رشد قرار بگیره شما تصور می‌کنید چون خودتون توی خونواده بسته‌تری بزرگ شدین همین که امروز بزک دوزک کنین و جلوی دوربین برقصین و برای بچتون شاد باشین این یعنی نهایت والدگری؟ اون چیزی که شما برای بچت پخش می‌کنی چیزی جز آلودگی صوتی و ابتذال نیست ولی خب طبیعی هم هست برای مادری که خودش از بچگی با همین ابتذال بزرگ شده چطور میشه انتظار داشت امروز برای پسرش آثار شاهنامه فردوسی رو بخونه؟

می‌دونین از چی غمگینم؟ از اینکه هر چقدر فناوری و تکنولوژی زندگی انسان و دسترسی به انواع علوم و داده‌ها رو راحت‌تر کرده آدم‌ها به جای اینکه چیزهای بیشتر و بیشتری یاد بگیرن روز به روز احمق‌تر و جاهل‌تر میشن مثلا شما حاضری بری شاهنامه فردوسی رو از گوگل پلی یا بازار دانلود کنی و بهش گوش بدی؟ امکان نداره حوصله اینو داشته باشی اما همه ما حوصله اینکه ساعت‌ها توی یوتیوب و تیک تاک و اینستاگرام بگردیم رو داریم!!!

به طرز عجیبی من رو یاد انيميشن Wall_E می‌اندازه که چطور انسان‌ها هرچقدر زندگی براشون راحت‌تر می‌شد تنبل‌تر و کودن‌تر می‌شدن، اگر بهتون بگم زندگی با تمام سختی‌هاش تو ۵۰۰ سال قبل خیلی بهتر بوده و انسان‌ها اون زمان احساس خوشبختی بیشتری رو نسبت به ما تجربه می‌کردن باورتون میشه؟ مثلا اون زمان همین که شما بعد از ۳ روز گرسنگی می‌تونستی یک وعده غذای گرم بخوری نهایت خوشبختی محسوب می‌شد اما امروز آیا کسی با یک وعده سوپ گرم و خوشمزه خوشحال میشه؟ ۵۰۰ سال پیش همه رعیت بودن و به غیر از اشراف‌زاده‌ها باقی مردم باید با قاشق چوبی و ظروف چوبی غذا می‌خوردن درحالی که اشراف و درباریان توی ظروف کریستالی و قاشق فلزی غذا می‌خوردن اما امروز غذا خوردن تو ظروف کریستالی با قاشق فلزی باعث شادی شما میشه؟ بعید می‌دونم!!

تاریخ انتشار: ۱۱ مهر ۱۴۰۵_ ۱۶۸۱

فضای مجازیآثار هنریشاهنامه فردوسی
۰
۰
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
زهره ترقوئی | Zohreh Targhoei
نویسنده | مستندگر | تولید کننده محتوا | لینک حمایت مالی: https://daramet.com/ZohrehTarghoei
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید