
چیزی حدود ۴ سال از شروع نوشتن در این پلتفرم داره میگذره، در تمام این سالها مدام به خودم وعده امروز و فردا دادم و گفتم اجازه بده اول بخشی از ذهنم رو خالی کنم و بنویسم سپس درباره چهارچوب کلی و قوانین زندگیام حرف میزنم ولی انگار اون روز هرگز نمیرسه بنابراین مجبورم درباره این موضوع خیلی جدی صحبت کنم با کسانی که خواننده ثابت مطالب من هستن!! توی این سالها به وفور با نظراتی با مضمون "ترحم، دلسوزی، شرم یا حتی تحقیر و تمسخر" روبرو شدم میدونم که شاید خیلی از این دوستان هدف خاصی پشت کارشون نیست ولی گویا متوجه نیستن که من خودم رو در چه سطح بالایی از قدرت و توانمندی میبینم، من اصلا از دیدگاه یک آدم حقیر و محتاج ترحم صحبت نمیکنم که شما بخواین برای من ترحمی خرج کنین بلکه این من هستم که برای کسانی که پشت نقابهاشون زندگی میکنن ترحم میکنم!!
شما تصور میکنین صرفا با خوندن یک برش از زندگینامه من یعنی به کل داستان زندگیم تسلط دارین و یا تمام ذهن و روح من رو میشناسین؟
چیزی که شما در این صفحه میبینین مستند زندگی من هست چیزی که از کودکی آرزو داشتم بسازمش، از همون بچگی با مستندهای شبکه بیبیسی بزرگ شدم و عاشق تیمهای خبرنگاری تحقیقی بودم که میرفتن روی یک موضوع مثل قاچاق جنسی زنان یا هر معضل اجتماعی کلیک میکردن و دربارهاش مستند میساختن آرزو داشتم یک روز من هم یک کتاب یا یک مستند درباره خودم و زندگیم بسازم همیشه هم به خودم وعده میدادم وقتی که تبدیل به یک آدم موفق شدم شروع به نوشتن و ساختن مستند میکنم ولی زمان گذشت و دیدم هر چقدر داره میگذره گویی اون روزی که من تبدیل به یک آدم موفق و شناس بشم هرگز نمیرسه بنابراین چه کاری میتونستم انجام بدم؟ تا آخر عمر چشم انتظار روزی باشم که به نوک قله برسم و بعد تازه از سختیهای پایین قله بگم؟ یا بهتر بود همین الان که پایین قله هستم شروع به نوشتن بکنم و با جریان زندگیم همراه بشم
در کنارش سال به سال تجربیاتی رو توی زندگیم داشتم زیست میکردم که برای هرکس تعریف میکردم به من انگ دیوانگی میزد و میگفت تو داری دروغ میگی یا داری توهم میزنی یا میخوای توجه جلب کنی برای همین بلوف میزنی (باورم نمیشه زندگی غیرنرمال داشتن هم یه جور افتخار محسوب میشه؟) به هرحال هرچقدر بیشتر از سمت جامعه انکار میشدم بیشتر تحت فشار قرار میگرفتم گویا دردی رو تحمل میکردم که هیچکس باورش نمیکرد و این یکی از بدترین رنجهای دنیا بود، موضوع فقط رابطه عاطفی پیچیدهام نبود موضوع خانوادهام هم بود، شرایط پیچیدهای که توش زندگی میکردم اینکه پدرم میتونست کمکم کنه و بهم یک بستر کوچیک برای شروع بده اما حاضر نبود حتی ۱۰ میلیون از خودش جدا کنه و باور این بود (و هنوزم هست) که بچه خودش باید راه خودش رو پیدا کنه و روزی بچه دست خداست!!! (جالبه بدونین ایشون هرگز به خدا باور نداشته)
تمام این فشارها دست به دست هم دادن تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم توی همین پلتفرم شروع به نوشتن درباره زندگیم بکنم، این پروسه آسون نبوده، این پروسه یک شبه شکل نگرفته، سالهای سال تلاش و تحقیر و زمین خوردن پشتش بوده که من قدم به قدم یاد گرفتم به اون پذیرش درونی برسم و بتونم چیزهایی رو که از نظر جامعه ضعف و بدبختی محسوب میشه با شجاعت و شهامت و بدون ترس بیانش کنم بنابراین برخلاف تصور یک عده از دوستان این تصمیم از روی جهل یا ناآگاهی گرفته نشده که تصور کنین من یک روز خوابیدم فرداش بیدار شدم و یهو بدون فکر تصمیم گرفتم چیکار کنم و چیکار نکنم؟ عه بیام درباره زندگیم بنویسم
در طی این ۴ سال شما چه چیزی درباره زهره ترقویی فهمیدین؟ هر اون چیزی که خوندین و فهمیدین چیزی بیشتر از یک پوسته بیرونی نبوده، چیزهایی که به شما نشون دادم چیزهایی بودن که خودم خواستم نشون بدم، هر چیزی که درباره من فهمیدین چیزهایی بودن که من اراده کردم شما بفهمین و هنوز هزاران لایه درونیتر وجود داره که شما حتی روحتون هم ازش خبر نداره، اتفاقاتی رو از سر گذروندم که حتی به یک صدمش هم اشاره نکردم و شاید برخی از اونها رو هرگز بهشون اشاره نکنم بنابراین این تصور که شما با خوندن بخشی از مطالب این صفحه دچار این توهم بشین که کاملا من رو میشناسین یا میتونین برای زندگی و تصمیمات من امر و نهی کنین و من رو نصیحت به عدم نوشتن درباره زندگیم بکنین فکر میکنم چیزی به جز اهانت به عقلانیت من نیست!!
اول از همه که شما هرگز من رو کامل نخواهید شناخت، نه از این منظر که من یک وجهه پنهانی دارم یا نقش بازی میکنم، من یک نوجوون بیدغدغه نیستم که تشنه دیده شدن به هر شکلی باشه و بخواد با ساختن یک زندگی دروغین توجه بگیره بلکه شما از این دید من رو نخواهید شناخت چون من برخی از تروماهای زندگیم رو هرگز اینجا بیان نکردم برخی از زخمهای روحیام که زهره امروز رو شکل دادن هرگز بیان نشدن و نخواهند شد، پس اونطور که تصور میکنین زندگی من کف اینترنت نیست (این جمله رو به صورت طعنهوار زیاد شنیدم) شما صرفا یک پوسته بیرونی از زندگی من رو دارین میبینین تنها تفاوتش همین هست که این پوسته بیرونی برای من جزئیات بیشتری داره و من برخلاف خیلی از شماها دوست ندارم رنجهای زندگیم رو پنهان کنم و خودم رو یک آدم کامل و بینقص نشون بدم و در حالت کلی هم اشخاصی که خودشون رو پشت نقابهاشون پنهان میکنن برای من خیلی آزاردهنده هستن
جدای از یک سری دوستانی که تصور میکنن به صورت کامل من رو میشناسن و میتونن برای من نسخه بپیچن یک عده دیگه از دوستان هم هستن که وقتی مطالب من رو میخونن تصور میکنن من پشت گوشی نشستم با گریه و زاری و اشک و نفرین درباره مشکلاتم صحبت میکنم در صورتی که در ۹۹ درصد موارد اصلا اینطور نیست، به جز موضوع علیرضا افشار که یک غده سرطانی شده توی زندگیم، مابقی داستانها و تجربیات زندگیم چیزی هست که با افتخار سرم رو بالا میگیرم و تعریفش میکنم زمانی که اونها رو میخونین باید بدونین که زهره ترقویی با قدرت و جسارت و شهامتش اونها رو نوشته زهره ترقویی با لجبازی و پافشاری پای عقایدش مونده و خودش رو به این نقطه رسونده که بتونه دردهاش رو بدون گریه و اشک فریاد بزنه و هیچ ترحمی توی صداش نباشه
اگر شما از خوندن این مطالب احساس ترحم میگیرین شاید به خاطر این هست که بخشهایی از زندگی من میتونه مشابه بخشهایی از زندگی حال یا گذشته خودتون باشه چنان که بسیار دیدم آقایون و خانومهایی که تجربه مشابه داشتن و من رو تحسین کردن و حتی کامنت گذاشتن ولی بعد مدتی از ترس اینکه مبادا کسی کامنت اونها رو ببینه و بفهمه اونها هم زندگی سختی داشتن سریع کامنت خودشون رو پاک کردن (این حجم از خود مهم پنداری توی انسانها برای من شوکه کنندهاس که تصور میکنن دنیا دور اونها میچرخه و اگر کسی بفهمه اونها توی زندگیشون فلان شکست یا فلان زخم رو داشتن چه اتفاق مهمی رخ میده)
بنابراین من نه تنها نیازی به ترحم کسی ندارم بلکه خودم رو به طرز متکبرانهای از خیلی از شما دوستان بالاتر و قویتر و جسورتر میدونم که میتونم رنجهایی که پشت سر گذاشتم یا رنجهایی که هنوز در اونها هستم و ازشون خارج نشدم رو بدون احساس ترحم یا شرم بیان کنم و دربارشون صحبت کنم
شرم یکی از بدترین احساساتی هست که یک عده از دوستان سعی میکنن به من القا کنن، وای ننویس، وای بعدا خیلی پشیمون میشیاااا مطمئن باش برات سنگین تموم میشه، نباید کسی بدونه توی زندگیت چه خبره!!
حتی یک عده میان به من میگن:
زهره جان خواهرم بیا با من درد دل کن ولی توی ویرگول ننویس!!!
😂😂😂 واقعا شوکه کننده هستین!!! یعنی شما تصور میکنین من با شما درد دل کنم همه چیز حل میشه؟؟؟
این همه سال رویای نوشتن یک کتاب یا ساختن یک مستند رو روی دوشم حمل کردم و دارم سعی میکنم این مقالات توی صفحه ویرگول من بمونه تا شاید یک روز یک نویسنده رمان یا یک سازنده مستند حاضر باشه با من همکاری بکنه، اونوقت شما میاین با یه لحن ترحم انگیز انگار قراره یه کار خیر در راه رضای خدا بکنین به من پیشنهاد میدین به جای نوشتن زندگیم با شما درد دل کنم؟؟؟ اصلا کی گفته من نیاز به درد دل با شما یا هر کسی مثل شما رو دارم؟ کسانی که این پیشنهادات رو میدن به طور مشخصی حتی یک اپسیلون هم من رو نمیشناسن و صرفا چند سطر نوشته رو میخونن و تصور میکنن میتونن از این طریق به من نزدیک بشن یا با خرج کردن ترحمشون برای من، گویا میخوان به خودشون احساس خوب بودن و مفید بودن بدن!!
واقعا جالبه!!!
این اتفاقات توی کل ۴ سال گذشته به وفور رخ داده و چیزی نیست که مطلقا منوط به همین چند وقت گذشته باشه ولی چیزی که لازمه بدونین اینه، تا امروز سعی کردم همیشه احترام طرف مقابل رو ارجعیت بدم به احساسات خودم، اگر شخصی اومده برام کامنت گذاشته یا شماره تلفن و ایمیل من رو گیر آورده یا پیام محبت آمیزی بهم داده ولی در ادامهی همون پیامش من رو نصیحت کرده حتی اگه هزار بار غرورم از رفتارش شکسته شده باز هم با خودم گفتم نه زهره ساکت شو!! این بنده خداها حتما منظوری ندارن تو بد برداشت میکنی ازشون تشکر کن و برو همین!!! ولی دیگه صبرم لبریز شده و بعد از این واقعا برخورد میکنم با کسی که بخواد چنین با من رفتار کنه
لطف کنین برای من نسخه نپیچین
لطف کنین برای من دلسوزی نکنین
لطف کنین برای من ترحم نکنین
لطف کنین به من احساس شرم ندین
بله شاید ۱۰ سال دیگه از نوشتههام پشیمون بشم، خب که چی؟ حداقلش من جسارت این رو دارم کاری که توی ذهنم هست رو انجام بدم حتی با فرض اینکه شاید ۱۰ سال بعد ازش پشیمون بشم امروز من این تصمیم رو بهترین تصمیم زندگیم میدونم امروز با قدرت و جسارتِ خودم یک تریبون ساختم که حتی با وجود اینکه تنهایی دارم به تهران میرم این قدرت توی وجودم هست که اگر کسی آزارم بده میتونم از این تریبون صدای خودم باشم، حتی وقتی برای کار درخواست میدم یا با اشخاص دیگه صحبت میکنم این صفحه ویرگول رو با افتخار جلوشون میذارم و جالبه بدونین که هرچند رفتارهای زشت و ناپسند هم میبینم ولی بالاخره تک و توک انسانهای فهمیدهای هم هستن که من رو تحسین میکنن و اتفاقا توی تهرانی که هیچکس به کسی دیگه اعتماد نداره وجود این صفحه و ۴ سال سابقه نویسندگی و مستند سازی زندگیم باعث میشه اشخاصی که باهاشون مصاحبه میکنم به من اعتماد بیشتری داشته باشن نسبت به شخصی که اصلا نمیدونن کی هست!!
این تازه فقط یک بخش کوچکی از فواید این صفحه برای من هست تصور کنین از زمانی که دارم زندگیم رو مستند میکنم چنان احساس قدرت میکنم که هرگز توی عمرم این حس رو نداشتم با اینکه هنوز هم همون آدمی هستم که جیبش خالیه ولی حالا هر جایی میخوام برم قدرت و جسارت بیشتری در بیان خودم دارم که همش به لطف نوشتن توی این فضا هست اونقدر با قدرت خودم رو معرفی میکنم و بدون شرم یا خجالت یا ترحم زندگیم رو بیان میکنم که چندین نفر از کسانی که توی تهران برای مصاحبه کاری باهاشون تماس گرفتم از همین پشت گوشی شیفته من شدن، گفتن خانوم اونقدر شما شیوا و رسا و صادقانه صحبت میکنین که حتی اگر برای همکاری با ما مایل نباشین خیلی دوست داریم از نزدیک باهاتون آشنا بشیم!!
میتونین تصور کنین این بستر چقدر به من و عزت نفس من کمک کرده؟؟ برای همین بذارین راحت بهتون بگم، حالا دیگه این صفحه ویرگول تبدیل به بخشی از رزومه کاری و مستند زندگی شخصی من شده، شما حتی میتونین از هوش مصنوعی چت جیپیتی درباره "زهره ترقوئی" سوال کنین و ازش بخواین بهتون بگه زهره ترقویی کی هست تا واستون تعریف کنه من کی هستم، چی هستم، نگاهم به زندگی چیه و دغدغهمندیهای زندگی من چیها هستن!!!
انگار صاحب یک صفحه بیوگرافی شدم، حالا هرجایی که میرم به جای اینکه زور بزنم پشت دستاوردهام پنهان بشم و هی ثابت کنم خیلی تلاشگر هستم و خیلی کوشا بودم و خیلی برای زندگی جنگیدم فقط و فقط بهشون میگم لطفا اسم من رو به هوش مصنوعی بدین و ازش بخواین شخصیت و کاراکتر من رو برای شما تفسیر کنه و بهتون بگه زهره ترقوئی چه شخصیتی داره و نگاهش و افق دیدش به زندگی چی هست میتونین تصور کنین چقدر بهم احساس قدرت میده؟؟ چقدر باعث میشه با جسارت و شهامت بیشتری توی جامعه ظاهر بشم؟ به جز چند تا پست و مطلب که توی حال خیلی بد نوشتم تمامی مطالب با کلی فکر و اندیشه نوشته شدن و هدفم فقط این بوده که بخشی از سواد رسانهای و تجربیاتی که بدست آوردم رو مستند بکنم تا شاید انسانها بتونن نگاه من به زندگی رو بشناسن
اونوقت حالا با هر احساسی که خودتون ممکنه داشته باشین اعم از:
ترس
شرم
ترحم
یا هر چیز دیگه
میاین من رو نصیحت میکنین که نوشتن درباره زندگیم رو متوقف کنم و به جاش با شما درد دل کنم یا هر کار دیگهای بکنم؟؟؟ چشم حتما این کارو میکنم!! اگر فرمایشات دیگری دارین هم لطفا بفرمایید
اگر شما احساسات بالا رو از مطالب من گرفتین متاسفم که نتونستین احساسات واقعی من رو توی مطلب ببینین شاید من نتونستم به درستی منتقل کننده احساساتم باشم اما من پشت هر مطلب احساسی به جز قدرت و جسارت و شهامت نداشتم هر اون چیزی که نوشتم بدون ترس از قضاوت و با نهایت آگاهی به عواقب اون بوده و تا آخر عمرم آرزوم اینه که انسانهای سر تا سر دنیا زندگی من رو بخونن و بفهمن که من چقدر برای این زندگی جنگیدم یک جاهایی رنجیدم، یک جاهایی به ته خط رسیدم، یک شبهایی به سختی صبح شدن اما دوباره بلند شدم و ادامه دادم!!
شاید این براتون عجیب باشه ولی من به زهره ترقویی افتخار میکنم من به این دختر افتخار میکنم که تا این سن پایبند چهارچوبها و عقایدش باقی مونده و خودش رو آلوده سکس و روابط پوچ نکرده و با تمام وجودش برای مقابله به مثل علیه عقاید سفت و سخت استانی مثل سیستان بلوچستان جنگیده!! من به زهره کوچولوی معصومی که مجبور شده لباس رزم به تن کنه و هیچوقت مردی پیدا نشده که دستاش رو بگیره و مواظبش باشه و خودش مجبور شده نقش مرد و زن رو برای خودش بازی کنه افتخار میکنم، من به این دختر افتخار میکنم و هر جایی که این زهره کوچولوی معصوم و تنها تصمیم بگیره داستان زندگیش رو بیان کنه من مثل کوه پشتت وایمیسم حتی با وجود اینکه کل خانواده و کل دنیا علیهش هستن که ساکت بشه اما من همیشه تشویقش میکنم و ازش میخوام حتی رنج و اشک و دردش رو با افتخار و شهامت فریاد بزنه تا دنیا صداش رو بشنوه
حالا شما چطور؟؟ آیا شما جسارت بیان زندگیتون رو دارین؟ آیا شما خسته نشدین از اینکه دائم برای همه باید نقاب بزنین و تمام زندگیتون شده تلاش برای جنگیدن و موفق شدن واسه اینکه چشم فلان فامیل از حسودی بترکه و شما احساس موفق بودن داشته باشی، اگر برای شما این حالتون رو خوب میکنه برای زهره چنین چیزی کودکانه و حقیرانه هست پس همونطور که من دلخوشیهای شما رو به سخره نمیگیرم لطف کنین نسخهای که برای خودتون مناسب هست رو برای همه تجویز نکنین من یک عمر توی این کالبدی که شما میگین زندگی کردم و سالها با این کالبد پوشالی جنگیدم تا بتونم از زنجیر این عقاید پوسیده بیرون بیام امروز من هرگز به اون قفس برنمیگردم عزیزان!!
من نه تنها با گذشت زمان پشیمون نمیشم بلکه روز به روز دارم مصممتر میشم که با قدرت به نوشتن ادامه بدم مخصوصا توی مسیر رفتن تنهایی به سمت تهران این موضوع برام یقین حاصل کرد قطعا که پس از این درباره ادامه مسیرم صحبت نخواهم کرد نمیخوام اینجا تبدیل به یک صفحه گزارش کار بشه بیشتر ترجیح میدم حوادثی رو بیان کنم که تو سالهای گذشته پشت سر گذاشتم و اثر خودشون رو روی زندگیم گذاشتن نه حوادثی که خیلی تازه هستن و هنوز با قطعیت نمیتونم درباره اونها اظهار نظر بکنم
امیدوارم تک تک شماها هم بتونین راه خودتون رو برای زندگی پیدا کنین و بتونین به آرامش برسین همونطور که من با "پذیرش و صلح درونی" تونستم به آرامش برسم و چیزهایی که برای شماها یک نقطه ضعف محسوب میشن برای من تبدیل به یک نقطه قوت بزرگ شدن که با افتخار میتونم سرم رو بالا بگیرم و بهشون اشاره کنم
تاریخ انتشار: ۱۰ آبان ۱۴۰۵ _ ۲۷۱۱ کلمه