
برخلاف تمام پستهایی که دارم میذارم که همشون تحلیل رفتار یا اتفاقاتی در گذشته من هستن این پست مربوط به همین ۲،۳ روز گذشته هست و برای خودم تازه تازه اتفاق افتاده اما دلیل اینکه اینجا ثبتش میکنم اینه که برای یک سری آدم مثبت اندیشنما اینجا بمونه که ببینن من چقدر تلاش کردم و چقدر پتانسیل داشتم ولی توی زابل یا کسی تو رو به حساب نمیاره یا اگر احساس کنن پتانسیلی داری به عنوان برده یا ماشین پولسازی بهت نگاه میکنن و شرط و شروطهایی برات میذارن که از زندگی خصوصیت تا تخت خوابت رو در بر میگیره!!
از لج و لجبازی با یه عده بچه سالی که بهم میگفتن تو "عرضه" نداری وگرنه ایناهاش برو پیج بزن تولید محتوا کن و پول در بیار از اینستاگرام این کارو کردم، با اینکه میدونستم چه بهای سنگینی در انتظارم هست بازم این کارو کردم و پیج شخصیم رو باز کردم و شروع کردم به مستند سازی زندگیم و داستان تلخ زندگیم و سخت گیریهای پدرم!!! حالا اینجام، جایی که ظرف یک سالِ گذشته تمام مردم زابل من رو به عنوان "دختر خرابی که بد پدر و مادر عزیزش رو میگه" میشناسن!!! ای کاش اون حرومزادههای مثبت اندیشی که برای من دم از تلاش و موفقیت میزدن الان اینجا باشن و بگن چرا بعد از یک سال که عمرم رو پای اینستاگرام و تولید محتوا و ساختن کلیپهای که حتی دوستشون نداشتم کردم بازم موفق نشدم؟ میتونه بخاطر این باشه که برخلاف مغز بیمار انسانها همه قابلیت موفقیت توی این فضا رو ندارن؟

بگذریم ... به هرحال یک پیجی دارم که توش گاهی از شرایط سخت زندگیم میگم و گاهی هم از تجربیات کاریم و سختیهایی که کشیدم تا اینکه یک هفته پیش یک پیجی بهم پیام داد و گفت "خانوم ترقوئی میشه شمارتون رو بدین که من راجع به کار باهاتون صحبت کنم؟" یه نگاهی به پیجش انداختم و دیدم طبق معمولِ ۹۰ درصد زابلیها یک پیجی در حوزه آرایش پیرایش و زیبایی هست و با خودم گفتم این حتما یه ادمین مفت برای پیجش میخواد منم این کارو نمیکنم، به هرحال از سر احترام شماره دادم بهش و جوابش رو دادم و گذشت تا اینکه يکشنبه ۱۷ فروردین ساعت ۸ شب دیدم یک شماره ناشناس بهم زنگ زد و گفت "من خانم دهمرده هستم میشه آدرس خونت رو بدی بیام دیدنت حضوری حرف بزنم!!!" تصور کنین آدمی که تا حالا نه دیدین، نه میشناسین و صرفا به صورت مجازی یک بار به شما پیام داده حالا ساعت ۸ شب زنگ زده که آدرس خونت رو بده میخوام حضوری بیام دیدنت!!! تو شهر شما نمیدونم اما توی زابل این ترسناکه!!! به هرحال من ترسیدم، پا پس کشیدم، تا حالا کسی همچین قراری با من نذاشته بود برای همین هم گفتم "نمیتونم امشب بیام اگر دوست داشتین بذارین برای فردا شب" گفتم حالا بذار باشه فردا شب بیاد ببینم این زن چی میخواد بگه که اینقدر اصرار داره منو حضوری ببینه؟ عمده آدمهایی که میخوان باهام کار کنن هم از پشت گوشی توی همون پیج حرف میزنن چه اصراری برای ملاقات حضوری هست؟؟

به پیجش نگاه میکنم، یک پیج کاری که لا به لاش عکسهای خصوصی و باکلاس هم پست شده، یک خانوم باکلاس که توی زابل قطعا خودش رو تو سطح بالایی میبینه پس چی باعث شده نزدیک من بشه؟ منی که حالا از سمت جامعه زابل طرد شدم؟
به هرحال افکارم رو جمع میکنم و سعی میکنم بیخیالش بشم به اندازه کافی مشغله فکری دارم نباید به این موضوع فکر کنم، من قرار بود امسال دیگه افکارم رو متمرکز کنم روی "نوشتن" اصلا هدف امسالم فقط نوشتن هست نمیخوام خودم رو درگیر هیچ کاری کنم تمام!!! این روزها دارم سعی میکنم ذهنمو جمع و جور کنم با "اسما" دوست ویرگولیِ خودم که باهام توی اینستاگرام صحبت میکنه و داره کمکم میکنه تا ذهنمو برای نوشتن جمع کنم
دوباره دوشنبه میرسه و ساعت ۸/۵ شب دوباره همون شماره ناشناس بهم زنگ میزنه و میگه "الان میتونی بیای خانوم ترقوئی؟" چی بگم؟؟ با خودم میگم شاید این شانس من باشه شاید این تنها شانس من باشه بذار رد نکنم بذار بیاد با تردید میگم "باشه بیاین به آدرس فلان من منتظرم" میرم آماده میشم و ساعت ۹ یک ماشین میاد دنبالم که ۲ تا زن غریبه با یک دختر نوجوون و یک بچه توش هستن، منو سوار میکنن و توی خیابونها رانندگی میکنن توی سکوت فقط به آهنگ گوش میدم و به آدمها نگاه میکنم، پدرم هیچوقت شبها مارو بیرون نمیبرد ما همیشه توی خونه اسیر بودیم انگار هیچوقت ماشینی نداشتیم، آدمها رو نگاه میکنم توی پارکها، توی رستورانها، توی کافهها دور هم جمع شدن و خوش و بش میکنن دارن خوش میگذرونن اما برای من این خوش گذرونیها غریبه هست من تا حالا همچین چیزی رو تجربه نکردم، چند باری هم که بابام بعد از کلی خواهش و تمنا از سمت مامان مارو بیرون میبرد کلی غر میزد و تهش با دعوا و قهر به خونه برمیگشتیم!!! بغض حمله میکنه به گلوم ... هنوز همین هفته پیش یک دعوا داشتم باهاشون سر چی؟؟ سر یه کافه رفتن ساده!!!

من سالهاست که جایی بیرون نشدم حتی توی شهر خودم دیگه چیزهایی مثل مسافرت مجردی یا سفر به شهرهای دیگه تقریبا یک آرزوی محال هست که احتمالا هیچوقت واقعی نخواهد شد، دلیلش هم این هست که هیچ پولی ندارم تا بخوام کسیو مهمون کنم، فوقش یک بار دوستات حساب کنن بالاخره یک بارم تو باید اونا رو مهمون کنی یا دونگ خودتو بدی برای همینم دیگه جایی بیرون نمیشم، از سال ۱۳۹۹ که کرونا شروع شد دیگه خوش به حال بابام شد من گوشه اتاقم یه پناهنده شدم و دیگه نه جایی بیرون میشدم نه سرکشی میکردم توی این سه چهار سال حتی یکبار بابام نگران نشد که بگه "عه بچم سالهاست کنج خونه کز کرده، بچم افسردهاس حالش بده، بچم پولی نداره، بچم جایی بیرون نمیشه، بذار کمکش کنم!! نه!!!" بابام تا وقتی ازش پولی نخوای اصلا کاری بهت نداره همه چی خوب و خوش میگذره به هرحال بعد از سالها این اولین بار بود که یک دوستی که شرایط زندگیم رو میدونست من رو مهمون کرد گفت زهره بیا مهمون من باش و منم بیرون شدم، ساعت ۷ عصر بیرون رفتم چون باید پیاده راه میرفتم بهشون برسم بخاطر اینکه توی شهر فقیر ما اتوبوس وجود نداره و من پول تاکسی ندارم

و بعد از یک ساعت این پیامی بود که مادر عزیزم برام فرستاد، بیا که بابات سراغتو میگیره، چرا بابام عرضه نداره خودش بهم پیام بده؟ چرا همیشه دستوراتش رو به مادرم صادر میکنه که اون بهم پیام بده؟ این سوالی هست که همیشه خدا تو ذهن من بیجواب میمونه، اما خون به مغزم نمیرسید چرا بابام به این توجه میکنه که "زهره جمعه بیرون شده و زابل توی روز جمعه تعطیله پس زهره کجا رفته؟؟" چرا پس به این فکر نمیکنه که زهره ۴ ساله خونه نشین شده؟ زهره پول نداره؟ زهره داره واسه هر سگی حمالی میکنه برای ماهی ۲ میلیون؟؟ چرا زیر خاک نمیشه وقتی اینارو میبینه؟؟ چرا به این فکر نمیکنه که یکبار نمیگه آقا دست زن و بچم رو بگیرم ببرمشون بیرون؟ چطور خودش از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب با رفیقاش عیش و نوش میکنه؟ مشروب میخوره و هر غلطی رو با ۶۰ سال سنش میکنه؟ به هرحال اون شب به هر زر و زوری بود برگشتم خونه و یک دل سیر توی تنهاییم اشک ریختم سالها بود دیگه با این حقارت خودم روبرو نشده بودم برای همینم دیگه بیرون نمیشدم که هر سری به این جماعت حساب پس ندم و اشک نریزم
هوووف برمیگردم تو ماشینِ خانوم دهمرده، به این فکر میکنم که اینایی که ۲ روز پیش باهام بحث کردن واسه اینکه ساعت ۸/۵ شب بیرون بودم حالا که ساعت ۹ شب تازه پام رو بیرون گذاشتم پدرم رو در میارن خدا میدونه توی خونه قراره چه قیامتی بشه!! چشمم رو میبندم و بغضم رو فرو میخورم کاش زودتر این زن حرفاش رو بزنه و برگردم خونه واقعا مغزم تحمل یک دعوا و قیامت دیگه رو نداره!!!
بالاخره جلوی یک کافه رستوران میایسته اسمش "فانوس شب سیستان" هست اونجا میرن یک گوشه میشینن و یک سینی چایی سفارش میدن و بالاخره این زن شروع به حرف زدن میکنه اما آیا حرفش رو رک و راست میگه؟؟ نه مشکل همین جا بود این زن حرفش رو رک و راست نمیگه از من چی میخواد!! نمیدونم چطوری بهتون بگم، باید اینطور آدمها رو از نزدیک دیده باشین که بفهمین چی میگم

شروع کرد به تعریف کردن که آره من یه آموزشگاه داشتم، دورههای فیزیک و آمادگی کنکور میذاشتم، بعد یه آموزشگاه تو حوزه هنرهای تجسمی زدیم، بعد زدیم تو لاین زیبایی، الان یه آموزشگاه زیبایی دارم، یه سالن زیبایی جدا دارم، یه مزون لباس عروس دارم و میخوام به زودی یک پیج بلاگری و خیری هم راه بندازم من قبلا هم کمپ ترک اعتیاد داشتم و به خیلیها کمک کردم وقتی پیجت رو دیدم، هایلایتهات رو خوندم و از جسارتت خوشم اومد ولی زهره جان من یک چیزی رو خواهرانه بهت میگم [دقیقا فاز نصیحت کردن من از همین خواهرانهها شروع میشه، نمیشه لطفا کسی منو نصیحت نکنه؟] حالا منم مثل دوستت، میبینی که من تورو با خونوادهام بیرون آوردم چون نمیخواستم تو فضای سرد و خشک اداری با هم آشنا بشیم اما "ببین این درست نیست که تو بخوای هر چیزی راجع به خونوادت رو به زبون بیاری، پدرت هر عیبی هم که داشته باشه پدرت هست توی زابل اگر میخوای پذيرفته بشی باید خودت رو حتی ۱۰ پله بالاتر از چیزی که هستی نشون بدی!!" ببین من خودم پدرم یکی از خیران بزرگ زابل بودن کلی زمین و خونه به مردم میدادن، ما از طایفه براهویی هستیم خودمم خیلی دوست دارم کار خیر بکنم برای همینم وقتی پتانسیل تورو دیدم گفتم ما با هم میتونیم کارهای بزرگی بکنیم!!
شما باید توی زابل حضور فیزیکی داشته باشین و با مردم اینجا تعامل کنین که بفهمین برخی از رفتارهاشون چقدر عجیب غریب هست، یکی از اون چیزها همون جمله خانم دهمرده هست که میگه "تو باید خودت رو ۱۰ پله بالاتر از چیزی که هستی نشون بدی تا مورد پذیرش جامعه زابل قرار بگیری" این دقیقا حقیقت جامعه زابل و کل سیستان بلوچستان هست، بخاطر جوامع کوچیک این استان و اینکه هرکس بر اساس طایفه و قبیلهای که توش بوده شناخته میشده توی زابل شما به عنوان یک زن بر اساس پشتوانه و عقبه فامیلی خودتون شناخته میشین، بر اساس اینکه همسر چه آقایی هستین؟ یا پدرتون چه شخص بزرگی بوده؟ یا اینکه از چه طایفهای هستین؟ شاید باورتون نشه ولی من زنهایی رو میبینم که در ظاهر خودشون رو مستقل و قوی خطاب میکنن اما وقتی وارد فروشگاه یا ادارهای میشن میگن "من خانوم آقای فلانی هستم، من زن آقای فارسی هستم، من دختر آقای بهمانی هستم" خب چطور ممکنه؟؟ اگر تو یک زن مستقل هستی، اگر یک استاد دانشگاه یا یک دکتر و مهندس هستی چطور ممکنه خودت رو به عنوان یک زیرخواب معرفی کنی؟؟؟ اما تار و پود جامعه سنتی سیستان بلوچستان این اجبار رو بوجود میاره که فرد خودش رو از یک خونواده بسیار سطح بالا نشون بده، بارها اینو میبینم که فرد از یک خونواده بسیار فقیر و سطح پایین هست اما وقتی میشینی کنارش طوری ادعا داره که "آره من از طایفه فلانیها هستم، بابام خانزاده بوده، ما کلی زمین داشتیم" برای من واقعا جالبه چطوریه که کل شهر زابل شمال تا جنوبش دو وجب خاک هست ولی صد هزار خان و خانزاده داشته؟؟ یعنی از راننده تاکسی بگیر تا مامور و معذور شما کنار هرکس توی زابل بشینی ادعا داره که پدر یا پدربزرگش خان و خانزاده بودن و کلی زمین داشتن و به رعیتهاشون زمین خیرات میکردن!!! واقعا تهوع آوره!!!
همین اتفاق توی حوزه کاری هم میوفته، یعنی چی؟ یعنی طرف توی کارش ۱۰ پله پایینتر از سطح استاندارد هست اما خودش رو ۱۰ پله بالاتر و مدعیتر از چیزی که هست نشون میده!! این رو من زمانی واضحتر تشخیص دادم که یک دوست شهرستانی توی شهرم دیدم که میگفت "زهره من توی شهر خودم همیشه خودم رو فروتن و متواضع و هنوز در مرحله یادگیری میبینم ولی توی این شهر جو طوری هست که میبینی آدمهایی که ازم پایینتر هستن خودشون رو استاد و صاحب سبک میدونن و همین باعث شده منم مجبور بشم توی این رقابت مثل اونها رفتار کنم" چون توی شهرهای کوچیک اگر میخوای نون در بیاری باید مشتری پیدا کنی و چون شهر کوچیک هست هرکس مشتری بیشتری داشته باشه مشتریهای بقیه کمتر خواهد شد پس همین آتش رقابت و حسادت رو روشن میکنه
به هرحال شب اول گذشت من ساعت ۱۰ شب از جمعشون جدا شدم و برگشتم خونه و اون گفت که "نه من هنوز حرفی نزدم و فلان گفتم خب ایرادی نداره فردا میام آموزشگاهتون، گفت نه فردا من سرم شلوغه بعد از کار دوباره میام دنبالت!!!" به هرحال قبول کردم و به خونه برگشتم! اما قبل از جدا شدن ازش یک سوال پرسیدم، گفتم "شما صاحب آموزشگاه پردازشگران تو تقاطع باقری و فردوسی بودین که هنرهای نقاشی رنگ روغن و ویترای میذاشتین؟" با ذوق گفت بله چطور؟؟ هنرجوی ما بودی؟ گفتم "نخیر ولی ۶ ماه مداوم بهتون پیام دادم و ازتون خواهش کردم حالا که تغییر کاربری دادین به لاین زیبایی بهم شماره یا آدرسی از استاد رنگ روغن خودتون آقای شهرکی که قبلا یکبار دیده بودمش بدین تا بتونم باهاش ارتباط بگیرم و نقاشی رو یاد بگیرم ولی شما حتی یکبار جواب تماسها و پیامهای منو ندادین!!!" با خندهای گفت که خب تو خودت رو معرفی نکردی عزیزم!!! [دقت کردین چیشد؟ شرط احترام گرفتن توی زابل همینه، خودت رو معرفی کنی یعنی بگی من زن فلانی هستم، من دختر بهانی هستم که زیر سایه اعتباری که وامدار خونواده خودت یا همسرت هستی برات احترام قائل بشن و جواب تماس یا درخواستهات رو بدن] در جوابش گفتم اما عزیزم من حتی چندین بار حضوری اومدم توی آموزشگاه از منشیتون خواستم من رو به شما وصل کنه ولی نکرد!!! بعد از اون با خنده و مِن مِن گفت آخه میدونی من و آقای شهرکی الان با هم ازدواج کردیم! تو دلم گفتم پس بگو چی شده، وقتی پیام میدادم برای شماره استاد نقاشی میترسیدی کسی شوهرت رو از دستت در بیاره؟ زن اصیل سیستان بلوچستانی که شوهرش رو مثل یک سگ قلاده به گردن توی مشتش داره که مبادا خطا بزنه!
شاید این چیزها به نظر شما بیارزش بیاد ولی من اونقدر از سمت جامعه زابل به صرف اینکه دختر آدم خاصی یا زن آدم خاصی نبودم تحقیر شدم که باعث شده همین رفتارهای به ظاهر بیارزشِ انسانها اونها رو در نظر من بزرگ یا کوچیک کنه، مثلا "خانم زهرا جمشیدی" یک مربی موسیقیِ شهرستانی توی شهر کوچیک ماست که صرفا بخاطر شغل شوهرش چند سالی موقت اینجاست وگرنه که زابل موسیقیاش کجا بود!! به هرحال این زن از همون روز اول فارغ از اینکه من آیا پولدارم یا فقیر؟ آیا از یک خونواده سطح بالا هستم یا نه؟ آیا به کلاس کاری اون میخورم یا نه؟ با من مثل یک انسان محترم رفتار کرد و هر سوالی ازش داشتم جواب میداد اما در مقابل تصور کنین منی که شیفته هنر بودم توی شهری که هیچ موسسه هنری وجود نداشت صرفا یک آموزشگاهی پیدا کرده بودم که ویترای یا چیزای دیگه درس میداد و بعدِ چند سال یک پولی جمع کرده بودم برای خرید وسایلِ اون دوره و هرچی زنگ زدم، پیام فرستادم و حتی حضوری رفتم آموزشگاه اون زن تا ازش خواهش کنم من رو به استاد اصلی اون دوره وصل کنه اون حتی یک بار جواب من رو نداد و امروز بعد از سالها صرف اینکه احساس کرده من براش نفعی دارم توی رشد پیجش سمت من اومده، آیا شما بوی خطر رو احساس نمیکنین؟ آیا حس نمیکنین یک چیزی اینجا درست نیست؟ آیا من زیادی مشکوک شدم؟ نمیدونم شاید ...


زمان گذشت و سه شنبه شب رسید و دوباره این زن ساعت ۸/۴۵ دقیقه زنگ زد که میام دنبالت، اصلا این حالت رو دوست نداشتم اینکه یکی ندیده و نشناخته منو ببره یه کافه یا رستوران و منو زیر دِین خودش قرار بده واقعا یک عذاب جهنمی بود برام واقعا دوست داشتم برم حرفاشو بزنه تمام بشه برگردم که دیگه زیر دِین کسی نباشم، به هرحال چون شب قبل زود برگشته بودم که توی خونه دعوا نشه و نتونسته بود حرفاشو کامل بزنه مجبور شدم حاضر بشم تا دوباره بیان دنبالم، رفتیم توی خیابونها گشت زدیم و کنار یک کافه رستوران به اسم "ستاره شهر سیستان" وایسادیم و یک تخت رو اونجا انتخاب کردیم و نشستیم و این بار شروع کرد به حرف زدن، باورتون نمیشه از ساعت ۹ شب تا ۱۲/۵ شب من باهاشون بیرون بودم، وقتی برگشتم خونه مثل سگ میترسیدم که یک قیامت به پا بشه!!! فکر میکنین توی کل این سه ساعت این زن چی به من گفته باشه خوبه؟؟ اصلا حرفش رو درست حسابی میزنه؟ البته که نه!!!
شروع کرد به صحبت که آره زهره جان ببین دیشب هم گفتم من دوست دارم کارهای خیری بکنم و دوست دارم کمپ ترک اعتیادم رو راه بندازم و دوست دارم پول زیادی دربیارم و دوست دارم توی این راه من و تو با هم باشیم یعنی من و تو مثل دو تا خواهر با هم باشیم که این پیجهامون [منظور ۳ تا پیج خودش بود] رو رشد بدیم و بگیم ۶ ماه ۸ ماه روی این پیجها وقت میذاریم که بعدش که به سود برسه با هم توی سودش شریک باشیم!! بعد حالا تو ادمینی هم بلدی میگم خب میتونیم یک دوره ادمینی توی آموزشگاه ترتیب بدیم و کاری کنیم که تو شروع کنی به محتوا سازی توی پیج و تبلیغات کنی که مشتری پیدا کنی بعد اگه کسی حاضر شد برای دوره بیاد تو یه دوره ادمینی هم بذاری یا مثلا یه دوره دیگه هست "آرایش برای عکاسی" که برای کسانی هست که کار میکاپ رو میخوان یاد بگیرن و بعدش نیاز دارن به عکاسی از مدل برای پیجشون خب ما میتونیم به آدمهایی که میخوان مدرک آرایشگری بگیرن بگیم یکی از الزامات آرایشگری گذروندن این دوره هست و تو بیای این دوره رو هم یاد بدی و به عنوان مربی فنی حرفهای هم تو رو معرفی کنم آزمون بدی و فعالیت کنی!! اما ... [همه چیز از همین اما و اگرها شروع میشه]
ببین زهره جان من باز هم میگم نمیخوام یه وقت توی زندگی شخصیات دخالت کنم ولی به نظرم اگر میخوای کار کنی دیگه وقتشه دفتر زندگی خصوصیات رو ببندی و دیگه درباره مسائل خونوادگیت هیچ کجا حرفی نزنی، توی پیجت باید پستها و هایلایتهات رو پاک کنی و تمرکزت رو بذاری روی کار که توی کار به اون درجهای از موفقیت برسی که همه شوکه بشن [فکر میکنم هزارمین باره این خزعبلات رو از فرقه انرژی مثبتها میشنوم] یا حتی اگر نظر من رو میخوای یک پیج کاری مخصوص کارت بزن و تمرکزت رو بذار روی اون و روی رشد کارت که به یک نقطهای توی این شهر برسی که مردم تو رو به عنوان یک دختر مستقل بشناسن [من کی گفتم میخوام مردم منو به عنوان دختر مستقل و خودساخته بشناسن؟ اصلا لقبی که ازش بیزار شدم همین لقب هست]
تصور کنین تا اینجا ۲ شبه با هم میریم بیرون و اونقدر بحث رو میپیچونه در لفافه صحبت میکنه که هنوز نفهمیدم دقیقا چی ازم میخواد و چیزهایی که من توی دو تا پاراگراف بالا نوشتم در واقع حاصل ۶ ساعت صحبت بوده که از لا به لای صحبتهاش من فهمیدم که منظورش اینها هست، اما این بخش آخرش که اون رو هم در اواخر صحبتش یهویی بروز داد من رو از همه بیشتر دلخور کرد، یعنی چی که باید درباره زندگی خصوصیات جایی حرف نزنی یا خودتو ۱۰ پله بالاتر نشون بدی؟ خب علنی بگو شرط کار کردنت با من اینه که من این دختر سرکش درونم رو که ۵ سال تمام پرورشش دادم تا به این درجه از برون ریزی توی اجتماع برسه سرکوب کنم تا تو حاضر بشی با من کار کنی؟؟ اونم چه کاری؟؟ یه حمالی درست حسابی که ۸ ماه تمام مفتی برات کار کنم تا بعد اگر اگر یک روزی به سود رسید بشیم شریک و نصف، نصف؟ خب توی اون ۸ ماهی که من جون میکَنَم تو چیکار میکنی؟ صرف اینکه این بستر رو به من بدی یعنی ۵۰ درصد کارو انجام دادی که تو ۵۰ درصد سود شریک باشی؟ بگو برده میخوای چرا بحث رو میپیچونی؟
حالا عزمم رو جزم کردم و گفتم، ببین عزیزم این اولین باری نیست که یک نفر به من پیشنهاد میده که ادمینی یا هر هنر دیگهای که بلدم رو آموزش بدم [گلدوزی، نقاشی روی سفال و هنرهای دیگری هم بلدم] قبلا هم اینطور پیشنهادات رو گرفتم، مثلا خانم جاویدان یک آموزشگاه داره توی زابل قالیبافی یاد میده به من این پیشنهاد رو داد ولی گفت ۷۰ به ۳۰!! یعنی ۷۰ درصد اون و ۳۰ درصد من!! گفتم چطور حساب کردی؟ گفت من پول آب و برق و اجاره میدم باید ۷۰ درصد از من باشه بعدشم شهریه رو باید از ۳ میلیون به بالا بذاری که ۲/۱۰۰ میلیون سهم آموزشگاه میشه [یعنی همون ۷۰ درصد] و ۹۰۰ هزار سهم تو!! منم گفتم همچین کاری رو نمیکنم!!! وقتی این رو شنید گفت خب باشه حالا ما ۵۰،۵۰ با هم حساب میکنیم اوکی؟ سکوت کردم!!!

هنوز واقعا نمیفهمیدم دقیقا چه انتظاری از من داره؟ قراره مربی آموزشگاهش بشم و دوره ادمینی یا آموزش برای عکاسی بذارم؟ قراره برای بلاگر شدن توی پیج بلاگریش کمکش کنم؟ قراره برای رشد پیج مزون و آموزشگاهش کار کنم؟ این زن دقیقا چی میخواد از من که اینقدر پشت این کلمات قلمبه سلمبه پنهان میشه و میخواد نقش ناجی من رو بازی کنه؟
پیام بالا شاید در حالت عادی میشد یکی از قشنگترین پیامهایی که این اواخر گرفتم و همون رو اسکرین شات میگرفتم قاب بزنم واسه دلم ولی توی این شرایط نه!! راستش رو بگم؟ این اولین باری نیست که کسی به استعداد و توانایی من پی میبره، اولین باری نیست که یک نفر بهم میگه تو صدای خوبی داری، فن بیان خوبی داری، تو قدرت و تسلط کافی داری، تو کلی استعداد درونت داری و من قدرت و جسارتت رو دوست دارم، هیچ کدوم اینها رو اولین بار نیست که میشنوم اما قبلیهایی هم که به اسم کمک و سرمایه گذاری جلو میومدن صرفا یه برده میخواستن که ازش بیگاری بکشن، اینجا مثل تهران نیست که شما مثل "علیرضا بیرانوند" با دست خالی بری و یهو استعدادت شکوفا بشه و موفق بشی، اینجا نهایتش از یک سودجو گیر یک سودجوی دیگه میوفتی و من دیگه نمیخوام بازیچه دست کسی بشم!! اگر نمیتونم رئیس خودم باشم پس ترجیح میدم یک بیکار باشم تا یک برده!!! دیگه از بردگی برای چندغاز در ازای قرارهای یک طرفه خسته شدم

اون شب هم گذشت و برگشتم خونه اما ساعت ۱/۵ شب بود که کم کم احساس سردرد بدی توی سرم داشتم، حالم بد بود، تموم استخونهای بدنم درد میکرد فهمیدم که بعله توی اون کافه جلوی کولر نشسته بودم و سرما خوردم حالم خیلی بد بود و به مرور بدتر هم شدم، با خودم گفتم خیلی خب دیگه هرچی بود گذشت، صرفا یک پیشنهادی بود و حالا منم یک زمانی به این پیشنهاد فکر خواهم کرد درسته دیگه نه؟؟ حالا این صرفا یک پیشنهاده و این زن هم پیشنهادش رو داد و خلاص!! دیگه فعلا نمیخوام بهش فکر کنم اما در کمال تعجب چهارشنبه شب دوباره بهم زنگ زد که بیام دنبالت!!! و این بار گفتم "نه لطفا نیا عزیزم!!" گفتم من حالم خوب نیست دیشب سرما خوردم توی کافه و الانم سرم خیلی درد میکنه و مریض شدم نیاز به استراحت دارم گفت باشه حالا گفتم با هم باشیم و این حرفها، منم تشکر کردم ازش اما نپذیرفتم هرچند مغزم در کمال تعجب به این دوپامین عادت کرده بود، انگار ۲ شب بیرون رفتن و دور دور با ماشین باعث شده بود مغزم به یک سرخوشی برسه که حالا دلم میخواست تکرار بشه، از یک طرف مغزم میگفت "احمق این فرصت رو از دست نده یه امشب هم برو بیرون دیگه تکرار نمیشه" اما وجدانم میگفت "نه!! تو باید حد خودت رو بدونی و نباید اونها هم فکر کنن صرفا با یک کافه رفتن تو به هر چیزی تن میدی پس رد میکنی" ... زمان گذشت و نیم ساعت بعد مجدد زنگ زد این بار گوشی رو داد به خواهر بزرگترش اونی که توی ۲ شبِ گذشته صرفا از دور به حرفای ما گوش میداد و دخالت نمیکرد گفت فلانی بیا که بدون تو خوش نمیگذره!! بدون من خوش نمیگذره؟؟ مگه من کیام؟؟ نمیدونم چرا قبول کردم، شاید بیچاره بودن و بیکس بودنم فریاد میزنه شاید این احتیاج دائمی من به اینکه منم یک فضای اجتماعی رو تجربه کنم فریاد میزنه حالم بده اما باز قبول کردم و آماده شدم تا چهارشنبه شب هم مجدد دنبالم بیان

اینبار ۴ تا زن بزرگسال و یک نوجوون و یک بچه توی ماشین بودیم اون شب یکی از دوستاشون رو هم آورده بودن داشتیم توی بلوار ارتش که از شهر کمی دور افتاده هست حرکت میکردیم که ماشین یهو وسط بلوار خاموش کرد ساعت ۱۰ شب وقتی شهر توی سکوت و خاموشی هست، من کجام؟ حاشیه شهر، ماشین کجاست؟ خاموش، نه اون زنها مردی دور و برشون بود بهش زنگ بزنن نه من پدرم کسی بود ازش کمک بخوام تا اینکه همون دوستی که با خودشون آورده بودن گویا یک دوست پسر تازه آشنا شدهای داشت که بهش زنگ زد و ازش خواست سر برسه توی نیم ساعت دور و بر ما پر شد از ۱۰ تا مرد و کلی ماشین که مارو محاصره کرده بودن تا از ما محافظت کنن، یک بنده خدایی که تعمیرکار بود گفت خانوما یکیتون بیاد که قطعه ماشین رو بخریم یهو دوست پسره غیرتی اومد جلو که "یعنی چی؟؟ ما باهات بیایم عیب داره؟ فقط باید خانوم بیاد؟" بنده خدا تعمیرکاره شوکه شد عین فیلم ترکیها شده بود عجب صحنهای بود به هرحال برنامه کنسل شد و وقتی ماشین درست شد به جای رستوران امیرشاهان رفتیم مجدد فانوس شب و یک گوشه نشستیم اونجا دوستشون که اسمش لیلا بود درباره این دوست پسر جدیدش صحبت کرد و میگفت من ۷ سال ازش بزرگترم و تازه ۳ ماهه آشنا شدیم و اون زنش رو بعد ۵ سال جنجال از دست داده و همش بهم میگه تو آرامش منی و این حرفا منم صرفا طبق تجربهای که داشتم بهش گفتم "اینکارو نکن، اون کارو بکن، جلوش خیلی قلدربازی و مردونگی در نیار، ایرادی نداره اگر بهش محتاج هم باشی احتیاج چیز بدی نیست، گفتم اگر دیدی اوکی نمیشه خودت پا پیش بذار شاید اون میترسه بخاطر یک ازدواج ناموفقی که داشته بخاطر ترس از خونوادش میترسه اونها به حرفای من گوش میدادن و خانم دهمرده که حالا اصرار داره الهام صداش کنم با لبخند معناداری که انگار یکی دیگه از استعدادهای زهره رو کشف کرده بهم نگاه میکرد، لیلا گفت زهره بیشتر برام حرف بزن تو چقدر خوب حرف میزنی دختر، و الهام و خواهرش هم گفتن آره مثل روانشناسها حرف میزنه و شروع کردن به خوش و بش کردن
اون شب توی ماشین در حال برگشت بودیم که الهام خانوم از من پرسید که خب حالا نظر و تصمیمت چیه؟ گفتم من فقط برای همون آموزش ادمینی یا نهایت عکاسی هستم گفت نه دیگه اینو نگو، ما با هم شریکیم توی همه چی باید با هم باشیم گفتم یعنی چی؟؟ گفت یعنی پیجها رو هم با هم هستیم دیگه نمیشه که پیجها رو ول کنی به حال خودش!! انگار اون لحظهی آخر بود که دو هزاری من افتاد پس این زن هدفش مربی شدن من نیست اونها پوششی هست برای اینکه من ۳ تا پیج بلاگری، مزون و آموزشگاهش رو بالا بیارم تا اون در سایه ۳ تا پیج بتونه همه چیزش رو تبلیغ بکنه و پول پارو کنه و بعد اگر کسی یادش بمونه یا نمونه یک زمانی به سود برسه یا نرسه منم توی اون سود ۵۰،۵۰ شریک بشم؟؟ عجب... پس حالا فهمیدم هدفش چیه و از همونجا توی سکوت فرو رفتم!! طبق معمول توی همچین شرایطی نمیفهم رفتار درست چیه برای همین مغزم فقط ساکت میشه و تماشا میکنه

آخر شب ساعت ۱/۵ شب دیدم بهم پیام داد که "زهره جونم جایی سرکار هستی؟" موندم چطوری ظرف ۳ روز از کسی که ۶ ماه مداوم پیامهام رو نادیده میگرفت به زهره جونم تبدیل شدم میبینین بوی پول چطور انسانها رو توی سیستان بلوچستان عوض میکنه؟ به هرحال گفتم نه عزیزم من پروژه محور کار میکنم کار ثابت نمیرم چون با کارفرما به مشکل میخورم

و بعد این پیامش رو فرستاد، بله حدس میزدم بعد از اینکه فن بیان و قدرت تسلط من رو دیده بود و پتانسیل من برای مشاوره و روانشناسی رو دیده بود همونجا به شوخی به خواهرش گفت میتونیم توی آموزشگاه یک بخش روانشناسی ازدواج هم ترتیب بدیم زهره توش کار کنه، تعجب نکنید!!! کار سختی هم نیست توی زابلِ خراب شده شما با پارتی بازی توی یک سالن زیبایی میتونین یک مرکز روان درمانی هم باز کنین😂
همونطور که حدس زدم برام پیام فرستاد که دوست دارم مدیر تیم ادمینی و مشاور من باشی و عصرها بیای عناوین به اصطلاح خوش و سرزبوندار ولی از درون پوچ و توخالی، حالا همینجا استپ بزنین، این خانوم ۳ تا منشی و ۲ تا ادمین داره توی آموزشگاه حدس میزنین به هرکدوم چقدر میده برای دو شیفت کار؟ به تمام این ۵ نفر، ماهی ۱/۵ میلیون تومن در سال ۱۴۰۳ تعلق میگیره فهمیدین؟؟ بله ماهی ۱/۵ میلیون در سال فاکینگ ۱۴۰۳ درحالی که مثلا حقوق وزارت کار ۱۰ میلیونه!! بعد شما میاین میگین "عه وا حقوق ادمینی مگه میشه زیر ۱۰ میلیون باشه؟" بله عزیزم میشه وقتی توی یه بیابون بیقانون به اسم سیستان بلوچستان زندگی کنی میشه!!! حالا بعد از این پیامش من دیگه یک کلمه هم جوابش رو ندادم چون خستهام، بریدم و دیگه نمیتونم برای کارکردن زیر دست هرکسی حمالی کنم واسه ماهی ۲ یا نهایتا ۳ میلیون مطمئن باشین بالاترین حقوقی که با اکراه بخوان به من بدن ۲ برابر ادمینهاشون یعنی ماهی ۳ میلیون خواهد بود نه بیشتر!!!
تمام این طومار رو با ریزترین اتفاقاتش اینجا ثبت کردم تا ببینین من بارها و بارها از همین سوراخ گزیده شدم، یک نفر در قالب دوستی و خواهری میاد نزدیک آدم کسی که قبلا جواب سلامت رو نمیداده ولی حالا که فهمیده تو پتانسیل یا استعدادی داری میاد تا از خون تو تغذیه کنه در ازای چندرغاز حقوق انتظار خدمات ۱۰ برابری داره شاید سختترین بخشش برای من دخالت علنی و واضح توی پیج و صفحه ویرگول من بود که طرف رسما انتظار داره من هرچی توی ۲ سال گذشته ساختم با دستای خودم نابود کنم تا تبدیل به دخترِ دسته گلی بشم که یه وقت بد باباش رو نگه تا اونا حاضر بشن با من کار کنن؟ این جسارت از کجا میاد؟ بله اگر اولین تجربه کاریم بود یا ۱۸ سالم بود قبول میکردم اما دیگه اونقدر پیر و باتجربه شدم که از دور بوی طمع آدمهایی که از من میخوان بالا برن رو تشخیص بدم و برام مهم نیست یه سری آدم عوضی اسمش رو "بهونهگیری" میذارن یا چی اما من دیگه به کسی سواری نميدم!!!
پست شماره ۱۱۹ / ۵۲۴۵ کلمه
تاریخ ۲۳ فروردین ۱۴۰۴
سایت ویرگول