
بالاخره بعد از سه سال، فرصت شد تا درباره تو بنویسم، دختر قشنگ و چشم آهویی من، تو همون معجزهای هستی که امروز بخاطرش سرپا شدم، تو باعث شدی زهرهای که میخواست زندگیش رو توی این سایت بنویسه و بعد خودکشی کنه حالا به جای "مرگ" یک "معنا" برای زندگیش پیدا کنه، اون معنا تویی!! دخترک معصوم و بیگناه من، تو اون فرشته پاکی هستی که میخوام کنارش یک زندگی بسازم فقط خدا میدونه که تو توی قلب من چقدر باارزش و بزرگی همون اندازه که علیرضا افشار بزرگ هست، اگر نیمی از قلبم متعلق به مردی هست که ۸ ساله عاشقانه دوستش دارم و حتی یکبار در دنیای واقعی ندیدمش، نیم دیگر قلبم متعلق به دختر شجاع و جسوری هست که فقط ۳ ساله شناختمش اما احساس میکنم اندازه ۳۰ سال با من زندگی کرده، دخترکی که فقط ۲ بار دیدمش اما چنان توی قلب من جا باز کرده که حس میکنم تمام عمرم رو میخوام با اون شریک بشم و خاطره بسازم، دختری که اسمش "سایه" هست، سایهی من، سایهای که هنوز نور امید تو چشمای معصومش برق میزنه و من نمیذارم هیچکس این نور امید رو از دختر من بگیره!!
تو اونقدر خاص و متفاوتی که هرچقدر دربارهات بنویسم باز هم کم گفتم، زندگی من با تمام چالشها و مشکلاتش، زندگی علیرضا افشار با تمام بدبختیهاش همشون دربرابر زندگی تو "هیچ" به حساب میان، ما همه باید جلوی تو سر تعظیم فرود بیاریم، تو از هرکسی بیشتر توی این دنیا لیاقت خوشبختی و آرامش رو داری اما چیزی که عمیقا دلم میخواد بدونی اینه که زندگی هیچوقت قرار نیست مطلقا آرامش و خوشبختی باشه، راز واقعی اینه که وسط تمام بدبختیها بتونیم دست همدیگه رو محکم بگیریم و توی قلبمون مطمئن باشیم همدیگه رو داریم
با اینکه میدونم تو از این تصویر سازیها متنفری اما همونطور که بارها و بارها بهت گفتم روزی رو تصور میکنم که من و علی و تو عزیزم کنار هم توی یک خونه زندگی میکنیم، تو دختر خونهی ما میشی، چراغ خونهی ما میشی، هر بار که علی خسته و کوفته از سرکار برگرده تو امید زندگیش میشی که خستگیهاش با دیدن دختر کوچولوش در بره، تو دختر منی، دختر کوچولوی قشنگ من❤️
فکر کنم هزار بار اینو بهت گفتم مگه نه؟ اینکه چقدر رفتارهات و خصوصیات اخلاقیات شبیه علیرضا افشار هست، انگار جفتتون از یک روح شکل گرفتین، انگار خدا گِل شما رو از یک جا برداشته حتی این رو به خود علیرضا افشار هم گفته بودم، توی آخرین صحبتی که باهاش داشتم، بهش میگفتم ببین سایه اونقدر شبیه توعه که انگار شما پدر و دخترین، همونقدر لجباز، همونقدر یک دنده، همونقدر رو اعصاب من میره😂 اون هم خندید ... علی هم بعد از مدتها با فکر یه دختر کوچولوی وزهی رو اعصاب خندید کسی که نور امید رو به زندگی تاریک من و علی میتابونه تویی!!
توی انگلیسی یه جملهای هست میگه
Be Careful What You Wish
یعنی مواظب باش چی آرزو میکنی!!
من از وقتی بچه بودم همیشه آرزو داشتم یه زندگی متفاوت از بقیه داشته باشم، همیشه با خودم میگفتم خدایا من یه جنگجوی قهرمان بشم که از سیارههای دیگه میان من رو میبرن تا سرزمین اونها رو نجات بدم، حتی وقتی نوجوون شدم باز نتونستم از این افکار بیرون بیام، توی ۱۸ سالگی هنوز رد و اثر این رویاها که امروزه بهشون میگن "خیالپردازی ناسازگار" همچنان توی وجودم ریشه کرده بود و جدا شدن ازشون مثل ترک اعتیاد بود چون این رویاها مورفین من بودن، امید من برای زندگی بودن و من به سختی تونستم ذهن خودم رو به واقعیت برگردونم تا اینکه تو واقعیت با آقای علیرضا افشار آشنا شدم و اون باعث شد به زندگی امیدوار بشم
امروز وقتی به زندگیم نگاه میکنم میبینم خدا واقعا صدای من رو شنیده، هرچند من هرگز قهرمان سیارات دیگه نشدم اما واقعا زندگی متفاوتی با همه داشتم، همونطور که همیشه میگفتم چقدر متنفرم از اینکه زندگیم یک خط روتین و تکراری مثل همه باشه که درس بخونم، دانشگاه برم، شوهر کنم، بچهدار بشم و الی آخر ... ولی حالا میبینم زندگی من مثل یک فیلم سینمایی عجیب و غریب هر ورق و هر صفحهاش چیز خاصی برای گفتن داره و حالا با وجود سایه عزیزم، با وجود علیرضای عزیزم من به تک تک دردها و رنجهام افتخار میکنم
آرزو میکنم بتونم یک زندگی خوب بسازم تا بتونم کنار علی و سایه اون خونوادهای که همیشه آرزوش رو داشتم خلق کنم هر چند همونطور که سایه عزیزم میگه اون برای زندگیش رویاهای جداگانهای در سر داره، حق هم داره من که نمیتونم اون رو مجبور کنم به ساز من برقصه اون یک دختر جوون و بالغ هست که خط فکری خودش رو داره ولی من کنار اون احساس میکنم مادر شدن چقدر حس عجیبی هست
برای اولین بار حس میکنم چیزی در بیرون از وجود من هست که باید براش بجنگم، براش غصه میخورم، براش گریه میکنم و به این فکر میکنم که چطوری میتونم باعث افتخارش بشم؟ چیکار کنم تا اون با افتخار سرش رو بالا بگیره و من رو نه به عنوان مادر ولی حداقل به عنوان خانوادش بپذیره؟ آه سایهی قشنگ و مغرور من، برخلاف من که زندگیم رو پذیرفتم و حتی اگر برای من ترحم بکنین اهمیتی برام نداره اما اون خیلی مغروره، فکر نکنین آدمی هست که به سادگی با کسی ارتباط بگیره و بتونین خیلی راحت بهش نزدیک بشین اونقدر نزدیک شدن بهش سخت هست که حتی تصورش رو هم نمیکنین، من برای اینکه امروز بتونم دربارهاش بنویسم ۳ سال صبوری کردم ۳ سال تمام این دختر همیشه از من فراری بود به من اعتماد نداشت و مدام فکر میکرد که همه آدمها میخوان بهش آسیب بزنن شایدم حق داشت با وجود تمام آسیبهایی که بهش وارد شده حق داره که از تمام انسانها فراری باشه و به هیچکس اعتماد نکنه مدتها طول کشید تا تونست با من احساس نزدیکی داشته باشه و فقط کمی درباره زندگیش و سختیهایی که تحمل کرده برام تعریف کنه حتی همین الان هم مطمئن نیستم وقتی این مطلب رو بخونه آیا خوشحال میشه یا دلخور؟ شاید خوشش نیاد در همین حد هم دربارهاش نوشته بشه اون برخلاف من ترجیح میده آیندهای بسازه که هیچ رد و اثری از زخمهای گذشتهاش توش نباشه و من دلم میخواد روزی برسه که اون به زندگیش با تمام زخمها و رنجها افتخار کنه و بدونه که زهره کنارش هست و اگر کسی جرعت کنه اذیتش کنه زهره سر اون آدم رو جدا میکنه!! اجازه نمیدم هیچکس تورو آزار بده ... دنیا رو براشون جهنم میکنم اگر کسی نبوده که وقتی زهره رو اذیت میکنن کنارش باشه در عوض نمیذارم از حالا به بعد تو این احساس رو تجربه کنی دخترکم، هرکسی که آزارت بده و اشکت رو دربیاره خونش حلال میشه دلم میخواد هرجایی که رفتی، با هرکسی که آشنا شدی سرت رو بگیری بالا و دلت قرص باشه که اگر حتی یک نفر اونجا اذیتت کنه یه هیولا از وجود زهره بیرون میاد تا از دخترکش محافظت کنه
داستان سایهی من اونقدر عجیب و غیرقابل باور هست که اگر براتون تعریف کنم مطمئنم که هیچ کدوم شما باورش نمیکنید چقدر دلم میخواد اجازه میداد که درباره تلخیهایی که پشت سر گذاشته اینجا بنویسم اما سایهی من عاقل و باهوشه، اون خودش میدونه صلاح زندگیش چیه و من هم بهش احترام میذارم با وجود همه تلخیهایی که توی زندگیش چشیده اگر خودش اجازه نده من هیچی دربارهاش نمینویسم اما صرفا یک پوسته بیرونی درباره خودم و آشنایی با سایه براتون اینجا میذارم که بدونین چرا این دختر اینقدر برای من خاص هست
سال ۱۴۰۲ سالی بود که من هنوز توی ویرگول یا اینستاگرام به اون شدت فعال نبودم بلکه عمده فعالیت من در تلگرام بود، اون سالها من یک کانال هنری توی تلگرام داشتم که با ۲۰،۳۰ تا خانم دیگه با هم دورههای آموزشی هنری میخریدیم و اشتراکی استفاده میکردیم واقعا احساس خیلی قشنگی داشت برای من، بماند که بعدا همون خانمهایی که توی اون گروه بودن زیر پای من رو کشیدن و کانال من رو نابود کردن، یکی دیگه از تجربههای تلخ من از اینکه زنها پر از مکر و حیلهگری هستن و فقط به منافع خودشون فکر میکنن ولی به هرحال وارد اون داستانها نمیشم شاید یک روزی توی سلسله مقالات "تجربه یک شکست" اون رو منتشر کنم اما این مطلب برای سایهی عزیزم هست، توی همین گیر و دار بودم که درست مثل هر کسی که کانال تلگرامی داره داشتم سعی میکردم اون کانال رو گسترش بدم و عضوگیری کنم براش ولی از اونجایی که پول تبلیغات گسترده نداشتم شروع میکردم دونه به دونه به پیوی مردم میرفتم و میگفتم:
سلام، دوره هنری دوست داری؟ لطفا بیا گروه ما🙂
توی یکی از همین پیامها بود که خیلی خیلی رندوم و اتفاقی توی یکی از کانالهای بزرگ بین کامنتهاش به سایه پیام دادم، از همونجا با هم شروع به صحبت کردیم، سایه از علاقهاش به هنر و خطاطی و موسیقی گفت و از این حرف زد که داره تلاشش رو میکنه اینها رو یاد بگیره، اون زمان فقط ۱۶ سالش بود برای سن اون خیلی جوون بود که چنین هنرهایی رو یاد بگیره و خیلی بهش غبطه خوردم (شایدم حسودی کردم) که یه نفر بوده که بهش راه و چاه رو یاد بده تا هنر و موسیقی یاد بگیره
اگر من رو بشناسید میدونین که متاسفانه آدمی هستم که خیلی سریع با آدمها دوست میشم و از اونجایی که تو بچگی خودم طرد شدم و کسی منو دوست خودش حساب نمیکرد همین باعث شده توی بزرگسالی دائما اون تصویر توی ناخودآگاهم تکرار بشه و تمام آدمها رو موجوداتی تنها و مستحق یک فرصت ببینم، به اندازه موهای سرم به آدمها اعتماد کردم، بهشون فرصت دادم، اجازه دادم نزدیکم بشن و بعد اونها از اعتماد من سواستفاده کردن و بهم لطمه زدن و حتی شروع کردن به نسخه پیچیدن برای زندگی من که نمونه بارزش توی همین ویرگول رخ داده که قطعا بهش خواهم پرداخت اما اگر صد تا تجربه تلخ داشتم یک تجربه شیرین هم داشتم مثل آشناییام با سایه، از اونجایی که سریع صمیمی میشم با هم شماره رد و بدل کردیم و ازش خواستم دوست من باشه و اون یه جملهای فرستاد که مو به تنم سیخ کرد:
گفت: من بچه بهزیستی هستم اگر این براتون مشکل داره و دوست ندارین با کسی مثل من دوستی کنین گفتم که همین ابتدا بدونین!!!
به صفحه گوشی خیره شدم!!! خدا میدونه این دختر چند بار شکسته و له شده که به همچین نقطهای رسیده حتی از پشت گوشی هم میتونستم رنجی که متحمل شده رو احساس کنم بهش گفتم این چه حرفیه قربونت برم، من خیلی هم خوشحال میشم با تو دوستی کنم، اصلا بعد از این من مادرم!!
به ثانیه نکشید که با جدیت تمام گفت: نه!!! لطف کنین هرگز این رو به من نگین!! من نمیخوام هیچکس مادر من باشه یا برای من مادری کنه!! سایه به کسی نیاز نداره من ترحم شما رو نمیخوام خانوم!!
خاک تو سرت بشه زهره، عقل که نداری دیگه دهنت رو وا کردی یه حرفی زدی که بچه حس کنه بهش ترحم میکنی، هرچند من به واژه "ترحم" اعتقاد خاصی ندارم، واقعیت اینه که من باور دارم زندگی همهی ماها یه جورایی ترحمانگیز به حساب میاد، اگر شماها هم نقابهاتون رو از چهره بردارین و ضعفها و شکستهاتون رو نشون بدین شما هم یک جاهایی خیلی ترحمانگیز هستین و خواهید بود و همین جملات رو اون زمان به سایه گفتم که من به ترحم اعتقادی ندارم چون به نظرم زندگی همه ماها ترحمانگیز هست اما اون با جدیت تمام پای حرفش موند و خواهش کرد دیگه چنین کلمهای رو تکرار نکنم!!!
احتمالا خیلی بخاطر این واژه سختی کشیده، شاید من ناخواسته پا روی زخمی گذاشتم که برای قلب کوچولوی اون خیلی سنگین بوده، دلم میخواست باهام حرف بزنه اما دلمم نمیخواست به زور مجبورش کنم یا احساس ناامنی کنه کنار من، چیز زیادی درباره خودش نگفت فقط در همین حد که:
بچه بهزیستی هستم، ۳ بار توسط خانوادههای مختلف به سرپرستی گرفته شدم ولی بخاطر بیماری قلبی که داشتم چون امید زیادی به خوب شدنم نیست حاضر نشدن من رو نگه دارن و هربار من رو پس فرستادن، این وسطها یک سری آزارها و اذیتها رو هم باید به لیست دردهاش اضافه کرد، حالا اما تنها زندگی میکنم به سختی از بهزیستی جدا شدم و یک اتاقک کوچولو رو اجاره کردم که بتونم کار کنم و پول زندگی رو بدم همین!!!
یه بچه ۱۶ ساله که داره تنها زندگی میکنه؟ تصورش رو بکن چقدر سخته!! میگفت گاهی وقتها همکلاسی هام بهم میگن خوش به حالت که کسی نیست بالا سرت دستور بده آزاد و راحتی برای خودت، میگفت اون موقعها پر از خشم و عصبانیت میشم و تو دلم میگم این آدما حتی یک درصد تصوری ندارن که این زندگی چقدر سخته، روزی دو شیفت کار کردن در کنار تلاش برای درس خوندن و دیپلم گرفتن، میگفت گاهی وقتا ۱۲ شب از خستگی فقط جنازم رو به خونه میرسونم وقتی در رو باز میکنم حتی یک نفر نیست که بیاد استقبال من، حتی یک نفر نیست برام چایی بذاره، سایه همیشه تنهاست، هیچکس نیست که حالش رو بپرسه، هیچکس نیست که براش غذا درست کنه، هیچکس نیست که نگرانش بشه اونوقت همکلاسیهام بهم میگن خوش به حالت!!! میگفت توی مدرسه همه از فامیلهاشون میگن، از سفرهای خانوادگی، از خاطرات مشترک با خواهر و برادر و پسر خاله و پسر دایی ولی تنها کسی که هیچی برای گفتن نداره سایه هست!
اون لحظه بود که احساس کردم من به عنوان یه خرس گنده در برابر این دختر هیچ سختی نکشیدم، من چی دارم میگم؟ هی ادعا دارم که من خیلی سختی کشیدم، من کتک خوردم، من تو سیستان بلوچستان متعصب زندگی کردم، من برای بیرون شدن از خونه هم زجر کشیدم، آیا واقعا رنج من بزرگتر هست یا رنج یه دختر بچه ۱۶ ساله که با این سن کم تمام معناهای دردناک زندگی اعم از طرد شدن، ترک شدن، برچسب خوردن همه رو تجربه کرده؟
میگفت خیلی از دوستای مدرسهام وقتی فهمیدن من بچه بهزیستی هستم و تنها زندگی میکنم ازم فاصله گرفتن، میگفتن مامانمون گفته با سایه نگردین، اون معلوم نیست چطور دختری هست کسی که ننه بابا بالا سرش نبودن که درست و غلط رو یادش بدن خدا میدونه چه خرابی از آب دراومده!!!
سایه اینها رو میگفت و من پشت گوشی داشتم از خشم منفجر میشدم زنیکههای عوضی چطور جرعت میکنن الفاظی که لایق بچههای خراب خودشون هست به دختر من نسبت بدن؟ شما شغالهای ولگرد فکر کردین کی هستین؟ فکر کردین این دختر تک و تنها افتاده یه گوشه؟ فکر کردین من اجازه میدم چهار تا شغال مثل شماها تعیین کنین که کی سالم هست و کی خراب؟؟ چطور جرعت میکنین به یه طفل معصوم برچسب خراب بودن و فاسد بودن بزنین عوضیها؟
سایه ادامه داد، از این میگفت که گاهی وقتها دوستاش بهش میگن کلید خونهات رو بده ما نیم ساعت با دوست پسرمون بریم اونجا، میگفت زهره خانوم من تا این سن هیچ کار بدی نکردم، هیچوقت خودم رو آلوده نکردم اما اونا فکر میکنن من چون صرفا تو یه خونه تنها زندگی میکنم یعنی هرکس رو به خونهام راه میدم و اجازه میدم هرکس به من نزدیک بشه
الهی من بمیرم برات، اونا غلط کردن با پدرشون، من دندونهای تک تک اون هرزهها رو خورد میکنم تو دهنشون، فکر کردی میذارم دهن کثیفشون رو باز کنن و هرچی لایق خودشون هست به دختر من نسبت بدن؟
میگفت زهره خانوم اگه بدونین هربار که خونوادهها میومدن تا بچه جدید برای فرزند خوندگی انتخاب کنن با چه ذوق و شوقی آماده میشدم، لباس خوشگلام رو میپوشیدم و خودم رو مرتب و تمیز میکردم تا شاید از من خوششون بیاد و من رو انتخاب کنن اما هربار بینتیجه بود، همه میرفتن و تنها کسی که هیچوقت انتخاب نمیشد سایه بود، هیچکس سایه رو نمیخواست
اشک بود که سرازیر میشد ...
دخترک معصوم من، فرشته پاک و بیگناه من، من همیشه میدونستم بچههای بهزیستی سختی میکشن ولی هیچوقت فرصت نزدیکی یا صحبت با یکی از اونها رو نداشتم فقط خدا میدونه تو چقدر سختی کشیدی، بعدها متوجه شدم که دعوا بر سر فرزند خوندگی بیشتر تو سنین شیرخوارگی هست همین که بچه یکم سنش بالاتر میره و از ۵،۶ سال رد میشه عملا مثل یک جنس استفاده شده باهاش رفتار میشه دیگه اگر بچه ۱۰ سال رو رد کرده باشه روز به روز شانس به فرزندی گرفته شدنش پایین و پایینتر میاد درست مثل یک کالا باهاشون رفتار میشه، درست مثل یک عروسک پشت ویترین باید تمیز و آماده برای انتخاب باشن هرچقدر سن بچه بالاتر بره سختگیریها هم کم و کمتر میشه و احتمال اینکه اون بچه گیر خونواده بدی بیوفته هم بیشتره چون نظارت روی بچههای سن بالاتر خیلی کمتره و بیشتر تمرکز دولت روی شیرخوارگاه هست
حالا فهمیدم چرا سایهی من از لفظ "مادر" بیزار بود، وقتی بیشتر باهاش حرف زدم متوجه شدم گویا یک خانم خیری هست که هر ماه بهش یک کمک مالی میده که بتونه از پس مخارج خودش بربیاد و این اتاق رو هم همون خانوم براش پیدا کرده ولی در همین حد نه بیشتر!! خیلی مغرورتر از اون بود که بخواد گدایی محبت و توجه کنه من اشتباه کردم که فکر کردم اون مثل من با زخمهاش کنار اومده و خیلی راحت میتونه این رو بپذیره که من بهش محبت کنم ولی اصلا قبول نمیکرد
سایهی من ... اونقدر داستانهای بدی تو خونوادههایی که سرپرستش شده بودن واسش پیش اومده بود که صرفا نوشتن درباره همونها یک کتاب میشه ولی اون دوست نداره درباره اونها حرف بزنه و منم نمیخوام تا زمانی که با این زخمها کنار نیومده اون رو آزار بدم بارها هم بهش گفتم که صرفا پوسته بیرونی زندگیت یعنی موضوع بهزیستی رو تعریف میکنم نه بیشتر، تا زمانی که خودت با درونت به صلح نرسی هیچوقت هرگز کسی نخواهد فهمید تو کی هستی!!
من نمیدونم آینده چی میشه، نمیدونم آیا در نهایت میتونم کنار سایه عزیزم اون زندگی که تصور میکنم رو بسازم یا نه؟ اما این رو میدونم که سایه خون و خونواده منه، اون توی رگهای من میجوشه همونطور که علیرضا افشار بدون هیچ رابطه فیزیکی و بدون ارتباط خاصی توی قلبم میجوشه، برای اینکه کسی رو دوست داشته باشم و اون رو بخشی از قلب و هویتم بدونم نیاز به رابطه خونی و یا سند ازدواج ندارم، میتونم سایه رو بدون هیچ ارتباط خونی بخشی از خون و میراث خودم بدونم همونطور که میتونم ۱۰ سال تمام مردی رو عاشقانه دوست داشته باشم که حتی یکبار لمسش نکردم و ندیدمش ... آره شاید این قدرت منه که میتونم چنین کاری کنم
توی زندگیم با صدها و هزاران انسان، مرد و زن، کوچیک و بزرگ حرف زدم و هیچوقت هیچکس به اندازه این دو نفر قلب من رو لمس نکردن، اونها به یقین خونواده من هستن اونها همون رویایی هستن که به امید رسیدن بهش این روزهای تلخ رو زندگی میکنم و دووم میارم
سایه قشنگم، نور چشمم ... عاشق وقتایی هستم که با هم حرف میزنیم، عاشق اینم که تو هم مثل من از این دخترهای مستقل و خودساخته بیزاری و با هم میشینم این دخترهای متوهم رو مسخره میکنیم، عاشق اینم که تو هم مثل من دوست داری یک روزی تجربه کنی که تکیه کردن به یک مرد واقعی چه حسی داره؟ اینکه کسی باشه که اتفاقا محتاج و وابستهاش باشی و زیر سایه اون دلت قرص باشه چقدر میتونه حس قشنگی باشه تا اینکه مجبور باشی همه چیو تنهایی به دوش بکشی!!!
من حتی عاشق تفاوتهامونم هستم، عاشق اینم که من به حجاب اعتقاد دارم و تو ترجیح میدی آزاد و رها بگردی، عاشق اینم که سر مسائل سیاسی عقایدمون ۱۸۰ درجه فرق داره و تهش واسه اینکه عصبی نشی بهم میگی تمومش کنم و منم بدجوری از دستت کفری میشم، عاشق اینم که هربار اگر حرفی یا جملهای بهت میگم با جدیت خاصی بهم میگی لطفا این رو دیگه نگین!! توام مثل علی همون جدیت و اقتدار رو داری، توام مثل علی که تا مدتها من رو "زهره خانوم" خطاب میکرد هنوزم بعد سه سال من رو با الفاظ اداری و رسمی خطاب میکنی، توام مثل علی لجباز و یک دندهای ...
و تو هم مثل علی، عزیز قلب منی، دختر معصوم من!!
توی این شهر خراب شده، ۹۹ درصد دوستانم از زمان دبیرستان و دانشگاه همشون شوهر کردن، همه بچه زاییدن و چه بسا بچههاشون دارن مدرسهای میشن تنها کسی که هنوز مجرد مونده منم، تنها کسی که نه شوهر و نه بچهای نداره منم اما من دلم قرصه، من با اونا فرق دارم، اونا درگیر خاله زنک بازیها و چشم و هم چشمیهای زنانه شون توی این شهر هستن و من قراره یک زندگی رو کنار شوهر و دخترم بسازم حتی اگه علیرضا افشار نباشه تو هستی، تو همیشه توی قلب منی
این منم که به حضور تو توی زندگیم محتاجم برای اینکه زنده بمونم برای اینکه بهم یادآوری بشه من هم خونواده خودم رو دارم، من هم دختر و بچه خودم رو دارم فقط باید بیشتر کار کنم و بیشتر زحمت بکشم تا بتونم بهش برسم همین!!!
سعی کردم هیچ خصوصیات مشخصی درباره تو نگم، درباره محل زندگیت، تجربیات خاصهات، اتفاقاتی که برات رخ داده تقریبا درباره هیچ چیزی حرفی نزدم چون این زندگی توعه دختر قشنگم اما دلم میخواست این پست اینجا ثبت بمونه همونطور که پست علیرضا افشار اینجا هست تا یادم بمونه ۲ تا دلیل مهم من برای زندگی کردن و ادامه دادن شما هستین
بهم گفتی هربار زندگیت رو برای دیگران تعریف میکنی اونا حرفات رو باور نمیکنن و بهت انگ دروغگو بودن میزنن و میگن تو فیلم سینمایی زیاد دیدی و داری دروغ میبافی تا ترحم بخری یا توجه جلب کنی و همین هم باعث شده دیگه دلت نخواد برای کسی تعریف کنی از اون طرف همین آدما مدام بهت برچسب میزنن و میگن اگه راست میگی ثابت کن و تویی که توی اون روزها نه گوشی داشتی نه دوربینی و نه سند و مدرکی تو میمونی و دنیایی حرف که هیچکس باورش نمیکنه اما من باورت میکنم قشنگم
من باورت میکنم و مطمئنم علیرضا افشار هم باورت میکنه چون جفتمون زندگیهایی رو تجربه کردیم که دقیقا آدمها همین حرفا رو بهمون زدن، مارو به سخره گرفتن و گفتن توهم میزنیم و اینا واقعیت نیست، اما میخوام بدونی که من به صداقت قلبت ایمان دارم و با تمام وجودم باورت میکنم هر رنجی که کشیدی برای من ارزشمنده، من به وجودت توی این دنیا افتخار میکنم دخترک من
امیدوارم یک روز تو هم بتونی من رو بخشی از خونه و خونوادت در نظر بگیری و همونطور که من وقتی کم میارم به تو فکر میکنم تا توان بگیرم تو هم برای خونوادمون بجنگی دخترک عزیز من!!!
اگر قدرت و توانش رو دارین، واقعا یک بچه به سرپرستی بگیرین مخصوصا بچههای بالای ۱۰ سال، اونها خیلی سختی میکشن و روند سرپرستی اونها اصلا به اون سختگیری نیست خیلی وقتا میبینم طرف میگه که آره مارو ترسوندن و گفتن این بچهها خیلی مشکلات روحی و تروما دارن و زندگی باهاشون دردسره!! بله دوستان دردسره، بله اونا تروما دارن چون بارها و بارها طرد شدن و تحقیر شدن، مگه شما میرین کالا بخرین که انتظار جنس بی عیب و نقص دارین؟ تولهای که از خون و گوشت خودتون بیرون میاد تو ۱۵ سالگی میبینین هزار تا تروما و روانی بازی ازش سر میزنه اونوقت از یه بچه طفل معصوم چه انتظاری دارین؟ چی میشه اگر یکم از حرص و طمع خودتون کم کنین به جای آیفون خریدن یا طلا خریدن یا ناخون کاشتن و چشم جاری رو درآوردن به یک نفر زندگی ببخشین؟ ای کاش من قدرتش رو داشتم که همشون رو به سرپرستی بگیرم ولی فقط خواستم بدونین چنین سرنوشتهایی هم هست اگر قدرتش رو دارین توی طرح "میزبانی بهزیستی" شرکت کنین و به صورت میزبان موقت این بچهها رو قبول کنین اگر دیدین بهتون حس خوبی میده برای فرزند خوندگی دائمی اقدام کنین باور کنین برکت به زندگیتون راه پیدا میکنه
سایهی من اونقدر آسیب دیده که حالا حتی بعد از سه سال آشنایی حاضر نیست با من جایی بیاد یا به من تکیه کنه هنوز هم من براش یک غریبه هستم تصور کنین اگر یک نفر زودتر دست یاری به سمتش میگرفت امروز چقدر میتونست متفاوت باشه؟ خیلی از اون بچهها اگر بداخلاقی یا بدقلقی میکنن خب سگ دست آموز که نیستن حق بدین اگر از جامعه عصبی باشن اگر دل شکسته و تحقیر شده باشن شما کوتاه بیاین، شما یک بشقاب اضافهتر توی سفره غذاتون کنار بذارین باور کنین برکت به زندگیتون میاد همونطور که برکت به زندگی من اومد همراه با سایه عزیزم
امروز نگاه میکنم و میبینم خدا اگر علیرضا افشار رو تو سال ۱۴۰۰ از من گرفت در عوض فرشتهای مثل سایه رو تو سال ۱۴۰۲ بهم بخشید انگار خدا داشت میگفت زهره غصه نخور برات یه فرشته فرستادم که حالت رو خوب کنه و بتونی کنارش زخمهات رو مرهم بذاری این دختر مرهم زخمهای من شد امروز حتی اگر علیرضا افشار رو پیدا کنم و بهم بگه "نه نمیخوامت" با اینکه هزار بار عاشقش هستم اما زندگی برای من تموم نمیشه چون من هنوز یک دختر دارم که باید بخاطر اون قوی باشم و ادامه بدم، همه اینها رو گفتم تا یک ورق دیگه از زندگی پرحادثه خودم رو اینجا مستند کنم و برای شمایی که زندگی من رو میخونین بدونین که چه اتفاقات عجیب و غریبی برای من میوفته، گاهی تلخ، گاهی شیرین اما همیشه عاشق این زندگی پرماجرا هستم خیلی وقته که با خودم به صلح رسیدم و دیگه این زندگی رو پذیرفتم شاید یکی از اون دلایل وجود سایهی عزیزم بود
تاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۴۰۵ _ ۴۱۳۴ کلمه