نشستهام. خندهای بر لبم میآید. به یاد خاطرهای که با سمیرا داشتم افتادم.
چقدر خندیدیم. در مراسم ختم.
لیوان شربت را برداشتم. هنوز به دهانم نرسیده بود که بیاختیار خمش کردم و شربت ریخت روی مانتوی خودم و بغلدستیام، مینا.
بیاختیار خندیدم و دستم را جلوی دهانم گذاشتم.
سمیرا که طرف دیگرم نشسته بود، مثل همیشه با یک جمله کوتاه من را به مرز ترکیدن رساند:
«مگه دهنت پارهست؟»
خنده من اوج گرفت.انقدر خندیدم که نفسم بالا نمی آمد عضلات صورتم درد گرفته بود، شانههایم تکان میخورد. شکمم می سوخت. هر بار که سعی میکردم خودم را جمع کنم، یک نگاه به سمیرا کافی بود تا دوباره از اول شروع شود.
این خنده لعنتی، در بدترین جاها دست از سرم برنمیداشت.
نفس عمیقی کشیدم. ولی نه. باز هم خندههای زیرزیرکی سمیرا من را قلقلک میداد.
به دور و بر خود نگاه کردم. نکند کسی متوجه شود.
دلم میخواست بلند شوم و آنجا را ترک کنم. به بچهها گفتم:
«بلند شین بریم.»
مینا که طبق معمول دیر دوهزاریاش میافتاد، با تعجب پرسید:
«چرا ؟ حالا یه کم بشینیم. زشته.»
سمیرا گفت:
«زشت خندیدن این دلقکه. پاشو.»
هنگام بلند شدن، پایم را روی مانتوی مینا گذاشتم و خورد زمین.
وای نه. دیگر طاقت این یکی را ندارم.
دستم را گذاشتم روی صورتم و به سمیرا نگاه نکردم. سعی کردم به خاطره بدی فکر کنم. ولی نه، انگار من اصلاً در عمرم خاطره بد نداشتم.
بیخیال بچهها شدم. خودم را کنترل کردم. رفتم بیرون از مجلس.
وای خدایا شکرت.
آبرویم حفظ شد.
سمیرا و مینا پشت سرم آمدند. وقتی دیدمشان، با سمیرا به مینا، از همه جا بی خبر که با تعجب به کنار مانتویش که شربتی شده بود نگاه میکرد و هنوز نمیدانست داریم به چی میخندیم، یک دل سیر خندیدیم.
خندیدن به چیزهای الکی.
گاهی همین خاطرهها، سختی زندگی روزمره را از یاد آدم میبرد. بلند شدم و با لبخندی کارم را ادامه دادم .