حس ناب

وقتی به آسمان نگاه می‌کرد، انگار چیزی در درونش بود و می‌خواست خودش را به آسمان وصل کند. شاید هم چیزی در آسمان بود که او را مثلِ یک آهن‌ربا به سمتِ خود می‌کشید. اما این حس، فقط لحظه‌ای در وجودش شکل می‌گرفت.

هر بار، چیزی از گذشته‌اش را برایش یادآوری می‌کرد. خودش هم نمی‌دانست چه چیزی. شاید بخشی از کودکی‌اش، یا جهانی دیگر که آن را فراموش کرده بود.

دلش می‌خواست پرواز کند و به اعماقِ آسمان‌ها برود. تا انتها. قلبش دگرگون می‌شد.

شاید مرگ، یک همچین چیزی باشد. نه ترسی، نه دردی. یک شوق. یک وصال. پرواز رو به سویِ آسمان. مثلِ یک نور شدن و در آسمان پراکنده شدن. شاید هم رسیدن به چیزی که او را سیراب می‌کرد.

ابتدایش را می‌دانست، ولی انتهایش را نه. وقتی به انتها فکر می‌کرد، قلبش برای ثانیه‌ای می‌لرزید.

همه جایِ آسمان را دوست داشت. هر قسمت، برایش حسی متفاوت ایجاد می‌کرد. اما بهترین جایش، آسمانی بود که به قله‌یِ کوه وصل شده بود. یا بهتر بگویم، کوهِ استواری که به آسمان رسیده بود. درست در نقطه‌یِ اتصالِ آن دو. اولین نقطه. نقطه‌ای که برایش آرامشی می‌آورد که بی‌انتها بود.