یه استاد زبان داشتم که خیلی مرد دنیا دیده و عاقلی بود ؛ یدفعه ازش پرسیدم شما به عشق باور دارید ؟
گفت : کدوم عشقو میگی؟؛ اونی که مردم اسمشو گذاشتن عشق و همه جا جار میزنن یا اونی که برایِ نداره؟
گفتم :یعنی چی برایِ نداره؟
گفت: من به عشق باور دارم ولی عشق این چیزی نیس که امروز ادما میگن ؛ ادم عاشق کسی رو جز معشوقش نمیبینه که بخواد بهش پز عشقشو بده ؛ ادم عاشق میخواد تک تک ثانیه هاشو با عشق سپری کنه پس فرصتی نداره برای اینکه یه بلندگو بگیره دستشو همه جا جار بزنه که من عاشقم
همه ی ادما این شانسو ندارن توی زندگیشون که عاشق بشن اما اونایی که تجربش میکنن براشون مثه اینه که دیوونه شده باشن ، یه جور جنونه. اگه از یه ادم عاشق بپرسی برای چی عاشق فلان چیز شدی نمیتونه بگه واقعا برای چی ؛ هیچ دلیلی براش پیدا نمیکنه چون یه عاشق واقعی نه زیبایی رو میبینه نه صدا رو میشنوه و نه شهوت رو حس میکنه ؛ عشق یه لحظس ، یه جرقه !؛ خود عاشق هم نمیدونه چرا دیوانه وار معشوق رو میپرسته
بخاطر همینه که میگم در یه تعریف ساده
عشق چیزیه که برایِ نداره !
اگه توی زندگیت یه روز به خودت اومدی و دیدی چیزی رو داری که نمیدونی چرا اما دیوانه وار میپرستیش دو دستی بچسبش چون هرکسی نمیتونه همچین چیزی رو تجربه کنه .