تنهایی سخته .
فرقی نمیکنه درونگرا باشی یا برونگرا در هرصورت تنهایی سخته
منظورم از این تنهایی یعنی ماه ها باشه که کسیو پیدا نکنی تا بتونی باهاش عصر نیم ساعت راه بری ،تو یه کافه بشینی یه لیوان چایی بخوری ..
اولش وقتی تنها میشیم مثه ادمی که داره خفه میشه و تقلا میکنه ما هم تقلا میکنیم دستامونو به سمت هر چیزی میبریم و قطعا اولیش ادمای سمی هست ؛ روابطی که میدونیم اشتباهن ولی از ترس تنهایی ادامشون میدیم
یه جایی بالاخره یا از سر اجبار یا از روی منطق بیدار شدمون به این روابط پایان میدیم و اون موقع دوباره تنهاییم
حقیقتی که اینجا خیلیامون مخفیش میکنیم اینه که ما تمام این مدت حتی در طول اون رابطه سمی هم تنها بودیم ولی خودمونو گول زدیم و الان بعد از پایان اون روابط تنهاییم با اسیب هایی که اون ادما بهمون زدن
اشکالی نداره هیچکدوم از این روابط و اسیب ها کسیو نکشته ؛ شایدم کشته
اما اونقدر بزرگ نیست که بخوایم بخاطرشون فکر کنیم کار تمومه
میدونید به اینجای کار که میرسید اول خونه نشین میشید دلتون میخواد گوشه ی تاریک خودتونو پیدا کنید و این خوبه چون وقتی توی تاریکی اتاقتون تنها بمونید بعد از اهنگای غمگین و گریه هاتون یه موقعی میرسه که حس خستگی میکنید به خودتون میگید بسه و اینجا دقیقا همون جاییه که تنهاییتونو میپذیرید
پذیرش تنهایی کمک میکنه که ازش لذت ببرید؛ با ارامش خیال برید تنها تو یه کافه بشینید ، یه لیوان چایی با دوتا نبات سفارش بدید و با لبخند سیگارتونو بکشید ، نگاه های بقیه رو روی خودتون ببینید و معذب نشید
واین حقیقتا لذت بخشه
در اخر شما کاملا تنها نیستید خانوادتون ، دوست های قدیمی که زمانی نبودن و دوستان و روابط سالمی که جدیدا ایجاد کردید ؛ همه توی زندگیتون حضور دارن
و شما الان دیگه متوجه شدید که هیچکس جز خودتون نیست که بتونه انقدری دوستون داشته باشه که همه جوره ، توی همه ی لحظه ها نگاهت کنه مراقبت باشه و تنهات نزاره
شاید سخت اینو بفهمید ولی ارزششو داره :)