امروز داشتم به این فکر میکردم که وقتی بچه بودم مادر و پدرم همیشه از دوران جنگ برام تعریف میکردن ، از سختی هایی که کشیدن ، ترسایی که داشتن ، ادمایی که رفتن ، خودگذشتگی هایی که که دیدن ...
داشتم فکر میکردم چندین سال دیگه یه روز منم بچه هامو میشونم کنارم ؛ میگم میخوام براتون از خاطره ی چن سال قبل وقتی که جوون تر بودم بگم
براشون میگم یادمه یه روز یه چیزی پیچیده بود توی فضای مجازی اینستا ، گروهای واتس اپ و.. که یه بیماری اومده بهش میگن کرونا میگفتن همه کشور چین رو درگیر کرده روزانه یه عالمه از مردمشون مبتلا میشدن یه سریا میمردن یه سریا خوب میشدن ؛ میگفتن چین ، اون کشوری که از لحاظ اقتصادی جزو بالاترینا بود ، بخاطر یه بیماری ناشناخته داره نابود میشه
ولی همه اینا برای ما در حد یه داستان از یه کشور هم قاره ایمون بود نه بیشتر
نمیدونم دقیقا چن روز گذشت اصلا نمیدونم شایدم یک ماه گذشت که یدفعه گفتن به ایرانم رسیده البته نه فقط ایران تقریبا بیشتر کشورا دیگه درگیر کرونا شده بودن
بعد براشون تعریف میکنم که یه دفعه ای همه جا تعطیل شد مردم خونه نشین شدن ، میترسیدن ، همش یه دستشون به ماسک بود یه دستشون به الکل ؛ براشون میگم که بسته های ماسک ارزون توی داروخونه ها حالا دیگه حکم طلا رو داشتن مردم صف میکشیدن تا بتونن یه بسته ماسک که اونم نهایت برای سه هفتشون بکشه بخرن
براشون میگم که همه میگفتن سختیش فقط تا بهار و تابستونه ، هوا که گرم بشه مریضیم میره؛ براشون تعریف میکنم که تو گروه های خانوادگی هر روز پیامای مختلف میفرستادن که چی بخوریم ، چیکار بکنیم تا به کرونا مبتلا نشیم ؛ از عروسی هایی که کنسل شد ،قبرایی که هر روز خریده میشد، مجلسای ختمی که برگزار نشد میگم ؛از گروه های خانوادگی که حکم بی بی سی داشتن تا به محظ دریافت پیامی از یکی از اعضای خانواده که کرونا گرفته یا مرده به گوش همه برسونن
براشون میگم که زمان ما جنگ نشد اما خیلیا مردن ، دوره ی ما خبری از جبهه و خط مقدم نبود اما بیمارستانا حکم همون جبهه رو داشتن ادما میترسیدن برن سمتشون چون اونجا خطر ابتلا خیلی زیاد بود ولی یه سری سربازا بودن که کارشون رفتن تو این جبه ها بود؛ دکترایی که هر روز به جای بستن اسلحه و موشک به خودشون یه عالمه ماسک و دستکش و عینک میزدن ؛ زمان ما یدفعه ای اژیر نمیزدن که خطر حمله و بمبه ولی هر روز توی تلویزیون شهرایی که قرمز بود رو نشون میدادن ، ما اون موقع ها تو خونه هامون پناهگاه نداشتیم که توش قایم بشیم ولی تو خونه هامون زندانی شده بودیم
براشون میگم که گرما اومد و رفت ولی کرونا نرفت ؛ موج دوم ، موج سوم ، موج چهارم
هر روز مدلای مختلفشم میومد انگلیسی ، برزیلی ...
اخرشم میگم ولی بالاخره تموم شد( امیدوارم زود تموم بشه ) ما مثل دوران بعد از جنگ جانباز نداشتیم ولی خیلیا بعد از این بیماری افسرده شدن ، خیلیا بیکار شدن ، خیلیا یتیم شدن ، بی پول شدن اما بهشون هیچ امتیاز خاصی تعلق نگرفت
در واقع بهتره اینجوری بگم : سال 99 یه جنگ شروع شد یه جنگ که دشمناشو نمیدیم که سلاحی برای مبارزه نداشتیم یه جنگ که تموم شد بالاخره ولی تلفاتش خیلی زیاد بود