
ابر بالا و زمین خیس، پر از برگ فراق
ظلمتی سخت تر از تخته ی سنگ
و سکوتی که مرا
میکشاند پی یک راه دراز
راه دلدادگی و حسرت و آه
تا کجا باید رفت
تا کجا باید شست
دست از راحت و آسایش خود
دل نگه دار که چون رُفتن برگ ز روی تن خاک
آسمان نیز بروبد رخ دلتنگ خزان
و بهاری برسد خسته ز راه
که طلوعش کند آب، یخ این دلتنگی
آخر اما شده غرق
کل این خاطره در رود زمان...
برای دریافت فایل کامل نشریه، کلیک کنید.
