صبح که از خواب بیدار شدم، خانه آرام گفت:
«دیشب باز هم دیر آمدی. چراغ آشپزخانه را خاموش نکردی، اما پنجره را باز گذاشتی تا بوی باران داخل بماند. ممنون.»
برای اولین بار به دیوارها نگاه کردم؛ انگار هر خراش، خاطرهای بود و هر تکه چوب، داستانی برای گفتن داشت.
شاید اگر خانهها میتوانستند حرف بزنند، کمتر از رنگ و قیمت وسایل میگفتند و بیشتر از آدمهایی که میانشان زندگی کردهاند.
آنها میگفتند کدام میز، شاهد اولین قهوه دو نفره بوده، کدام کابینت، هزار بار با عجله باز و بسته شده و کدام پنجره، هر غروب منتظر بازگشت کسی مانده است.
شاید راز یک خانه زیبا، وسایل لوکس نباشد؛ بلکه خاطراتی باشد که در سکوت، میان چوب، نور و دیوارها جا خوش کردهاند.
