صحبت از #قدردانی باعث شد برگردم نگاهی به مسیری بندازم که در طول سال‌های زندگی طی کردم. چه کسانی در این مسیر با حمایت‌هاشون باعث شدن در راهی گام بردارم که دوست دارم.
بدون شک مثل خیلی از آدم‌ها مهمترین افراد زندگی من هم پدر و مادرم هستند کسانی که بدون چون و چرا حامی تمام تصمیمات من بودن و هستن. حقیقت رو بگم این چند وقت اخیر بیشتر و بیشتر به پدر و مادرم فکر می‌کنم و به داشتنشون می بالم. پدر و مادری که هیچ وقت به خاطر دختر بودن من رو محدود نکردن بلکه تشویق هم کردن تا در هر کاری مستقل باشم، روی پای خودم بایستم، آرزوهام رو بسازم و هیچ وقت منتظر نباشم کسی از راه برسه و آرزوهام رو تقدیمم کنه.
یکی از مهمترین قدردانیها هم از خانم مهشید حیدریان عزیز هست، اولین معلم زبان انگلیسی من که با برخورد خوب و اخلاق حرفه‌ایش تشویقم کرد تا هر روز بیشتر و بیشتر مشتاق یادگیری زبان‌های مختلف باشم، چیزی که در هر برهه از زندگیم و در یادگیری هر علمی، نقش کلید جادویی رو برای من ایفا کرد و مسیر رو برام ساده‌تر کرد.
بعدها که حرفه‌ای‌تر در زمینه تدریس و شغل معلمی آموزش دیدم بیشتر متوجه نقش معلم در علاقمند یا زده کردن شاگرد از یک درس شدم و فهمیدم خانم حیدریان چه نقش مهمی در زندگی من داشته.
استاد شیمیزو یکی از اساتید ژاپنی من، به معنای واقع یک استاد هست که به ما درس زندگی داد. استادی که به تلاشت در مسیر، بیشتر از میزان دستیابی به هدف، اهمیت می‌داد. استادی که کافی بود کمی اشتیاق و تلاش ازت ببینه تا مسیر رو برات هموار کنه و حتی کمک کنه تا به بیشتر از اون چیزی که انتظار داری دست پیدا کنی. استاد شیمیزو من رو وارد یک جامعه ژاپنی در ایران کرد و فرصت‌های کاری رو برای من ایجاد کرد که بهترین تجربه‌هام بودند.
قدردانی ویژه بعدیم از آقای مهدی کاتب هست که اولین رئیس من بودند و با ایجاد فضایی فوق‌العاده هم کار و رفتار اداری رو یاد گرفتم هم به من این فرصت رو دادن تا علاوه بر کار خودم( که در اون زمان یعنی ترجمه و روابط بین الملل بود) بتونم با تیم مدیریت سایت و تولید محتوای شرکت هم همکاری داشته باشم، همکاری ای که منجر شد به تغییر مسیر من به سمت یادگیری و فعالیت در حوزه دیجیتال مارکتینگ.
نمی‌دونم میشه گذاشت پای شانس، کارما، جذب یا هر چیز دیگه‌ای اما این موهبت نصیب من شد در هر دو شرکتی که رسما کار کردم رئیس شرکت، استاد دانشگاه بوده پس فضای یادگیری و آموزش همیشه در شرکت جاری هست و این کاملا برای من خوشاینده چون روز بدون یادگیری برای من روز بیهوده‌ای هست. پس قدردانی بعدی هم از آقای محمدعلی عطارها مدیریت عامل شرکت نرم‌افزاری کیان نور رایانه هست. حسابی قدردانشون هستم که در شرایط سخت امسال که خیلی از افراد در حوزه ما کارشون رو از دست دادند، آقای عطارها نه تنها حامی ما بود بلکه سعی کرد با جذب نیروهای کارآمد برای تعداد افراد بیشتری شغل ایجاد کنه.
نفر بعدی که دوست داشتم ازش قدردانی کنم استاد سینا دژنابادی عزیز هست. اولین مربی که من رو با مفهوم کوچینگ آشنا کرد. در بهترین زمان ممکن با سینا عزیز آشنا شدم دقیقا چند ماه قبل از بحران کرونا و چقدر خوش شانس بودم برای این آشنایی چون پیش از کرونا تونستم شخصیت خودم و آموزه‌هام رو زیر و رو کنم، ورژن بهتری از خودم بسازم، با خودم در صلح قرار بگیرم تا در مواجهه با بحران‌ها نشکنم.
شاید بشه گفت یکی از مهمترین قدردانیها هم از آن خود من هست. منی که سعی کردم هر روزم رو بسازم، کم نیارم و هر برنامه‌ای که به هم ریخت سعی کنم برنامه جدیدی جایگزین کنم تا من رو به هدفی که می‌خوام برسونه. منی که تلاش می‌کنم زندگیم رو زندگی کنم نه فقط زنده باشم.
در نهایت هم قدردان همه آدم‌هایی هستم که حضورشون چه کم چه زیاد در منی که امروز هستم و جایی که ایستادم نقشی داشته.
