همیشه آدم کمالگرایی بودهام به این معنا که همیشه احساس نقص میکنم ولی در عین حال نمیخواهم کامل باشم زیرا از کامل بودن میترسم و همینطور از نقص داشتن؛ تناقض عجیبی دارم که سالها است با آن کنار آمدهام.
روی همین حساب بود که همیشه در زمان مدرسه هم دوست داشتم نوزده بگیرم یا هجده و از بیست گرفتن میترسیدم، بهخصوص نوزده همیشه عدد فوقالعادهای برای من بود چون حس نقص و کمال را همزمان در خود داشت هم نشان از عالی بودن داشت و هم در عین حال تواضع خاصی از خودش نشان میداد که میگفت میشود از این بهتر هم بود.

حالا اما از عدد این کوید ۱۹ بدم میآید چون ویروس باید بیست باشد، باید تمام و کمال باشد باید درست و حسابی بکشد، اینکه آدمها را به مرگ تدریجی بکشد، آنهم کمتر از یک درصد واقعا مایه تاسف است و ۹۹ درصد را بکند در خانههایشان و زجرکششان بکند دیگر نهایت رذالت و دورویی است.
این ویروس را با اینکه علاقه خاصی به آن دارم (چون توانسته خیلی زیرپوستی چهره دنیا را با آن چهره گرد تاجدارش تسخیر کند و برچسبها و گرافیک و عکس روی جلد تمام مجلات دنیا را به خودش اختصاص دهد و این چنین عرض اندام کند و آدمها را بچپاند در خانههایشان و زجرکششان کند) اما ازش راضی نیستم.
نوزده همیشه هم عدد خوبی نیست. بعضی وقتها باید محکمتر عمل کرد، بعضی وقتها باید یا بیست بود یا زیر ده و این تواضع احمقانهای که از خودش نشان میدهد و زیرپوستی عمل میکند نشان از ذات شریر و متناقضش دارد، ویروس اگر ویروس باشد آن هم از نوعی که به پاندمی تبدیل میشود باید بیست باشد، حالا چرا خودش را انداخت آخر سال ۲۰۱۹ و از خودش تواضع نشان داد، نمیدانم. او که قرار است دستکم کل ۲۰۲۰ را مهمان ذهن یا ریه ما باشد، باید بیست میبود، کارش خیلی درست بود اما حیف که بیست نبود.