در این نوشته میخواهم به شما بگویم که چرا باید کتابخانه نیمه شب را وقتی بخوانید که فیلم روز موش خرما را دیده باشید.
از سر کنجکاوی بالاخره کتابخانه نیمهشب را خواندم. هزار بار تجدید چاپ شده، و هزار تا ناشر همزمان آن را درآوردهاند. خب طبیعتا آدم کنجکاو میشود، یک بررسی سرانگشتی کردم و دیدم ۳۰ تا نشر درش آوردهاند و خب البته بسیاری از آنها یکجورهایی کپیکاری بوده، طبیعتا. کاری به این حرفها ندارم. اولش برایم جذاب بود، دومش برایم نه.
خیلی حوصله جزئیاتش را نداشتم اما ایده کارش بسیار بسیار جذاب بود و پرداختنش نه. نتیجه این شد که اولش را خوب خواندم تا همانجاهایی که به قطب رفته بود و ... و بعد دیگر حوصلهام نکشید و هی سرک کشیدم به جلوتر تا ببینم کجاها را میتوانم درز بگیرم و خب یک چندجایی را درز گرفتم تا به آخرای داستان رسیدم.

به جایی که قهرمان داستان همه چیز را تجربه کرد تا به جایی برسد که قبلا هم بوده است.
و این داستان، داستانی تکراری است که از هر زبان که میشنویم نامکرر است.
داستان فیلم روز موش خرما هم همین است. داستان، روایت مردی است که در روزی از زمان گیر میافتد و تنها راه خروجش این است که همانجا را بپذیرد و آن را با همه وجودش زندگی کند. همه داستان از همانجا که شروع شدهاند، دوباره شروع میشوند اما این بار سفری درونی است که اوضاع را عوض میکند.
ما خودمان را هر روز و هر شب به در و دیوار میکوبیم تا به جایی برسیم درحالیکه همانجا که هستیم بهترینها میتواند برایمان رخ دهد، اگر ...
اگر شما هم از روزهایی که دارید ناراضی هستید، میخواهید چیز دیگری باشید، یا جای دیگری باشید، پیشنهاد میدهم روز موش خرما و کتابخانه نیمهشب را از دست ندهید.