سالها پیش وقتی برای یک کار داوطلبانه به بیمارستان رسول اکرم رفته بودم و به مردی که سرطان خون داشت و کسی را برای کمک نداشت، پیشنهاد کمک کردم. همین پاسخ را به من داد: «نه، من، خودم از پس کارام برمیام!»

البته دیگر از سرنوشت آن مرد جوان دیگر خبری نگرفتم و نفهمیدم که آیا خودش توانست از پس کارهایش بربیاید یا نه؟ امیدوارم که توانسته باشد اما نکتهای که میخواهم اینجا به آن بپردازم این است که خیلی وقتها باید حواسمان به این «نه، من خودم» خودمان باشد.
خیلی وقتها بچهها هم همین اصطلاح را وقتی میخواهند با مشکلات روبهرو شوند، به کار میبرند. چون معمولا در حال یادگیری از یک موجود وابسته به یک موجود مستقل هستند اما ما وقتی بزرگ شویم باید دوباره مهارت «نه، من خودم نمیتوانم» را بازآفرینی کنیم.
البته در جامعهای که همیشه بخشی از آن تحت تاثیر پدر یا مادرسالاری است، ما شبیه بچههایی باقی میمانیم و انگار که باید همیشه این استقلال خودمان را به خودمان گوشزد کنیم و دائما بگوییم: «نه، من خودم» که متاسفانه ما را به اینجا میرساند که کمک گرفتن را مثل نقطه ضعف به حساب میآوریم.
وقتی پای بدن ما به وسط میآید، کمتر دچار این گرفتاری میشویم. درد بدنی را میبریم پیش دکتر و نمیگوییم نه من خودم باید بتوانم خودم را خوب کنم. وقتهایی هم که میخواهیم بدنمان روی فرم بیاوریم هم باز خوب کمک میگیریم، میرویم باشگاه یا متخصص تغذیه و کمک میگیریم و به تمریناتمان میرسیم اما وقتی پای احساسات، فکر و روان ما میشود، «نه، من خودم» می تونم، جای همه احتمالات را میگیرد و ما را از کمک گرفتن باز میدارد.
انگار اگر کمکی در این زمینه بگیریم از تواناییهای ما کاسته میشود. کمک گرفتن به لحاظ فکری و روانی و سنجش وضعیت وزن روانی ما هم مثل بدن است، افرادی هستند که کارشان کمک کردن است و آموختهاند که در مسیر به ما کمک کنند و کمک گرفتن از این افراد به معنای نقصی در ما نیست.
بسیاری از افراد موفق، به این دلیل موفق هستند که از افراد توانمند استفاده میکنند و برای بخش زیادی از کارهایشان از آنها بهره میگیرند و نهتنها این کار را نشانه ضعف نمیدانند، بلکه اتفاقا همین نقطه قوت آنهاست.
اگر زندگینامه افراد موفق و مشهور را خوانده باشید، امکان ندارد که آنها مشاوران و همفکران خوبی نداشته باشند و دایرهای از افراد موفق و حامی را در کنار آنها نبینید. آنها تیم خوبی از مشاوران و کوچها در کنار خودشان دارند و از این بابت به خودشان میبالند.
بنابراین بد نیست یکبار دیگر به خودمان نگاه کنیم و از خودمان بپرسیم که چقدر لازم داریم که از نگاههای بیرونی و نگاههای تخصصی برای رشد و روان خودمان بهره بگیریم. چقدر وزن روانی اضافه کردهایم و از کی تا به حال روی وزنه نرفتهایم؟
امروز روز در شرایطی که زندگی میکنیم، همه ما به لحاظ روانی تحت فشار هستیم اما کمتر کسی را میبینم که برای کم کردن وزن روانی خودش کاری انجام دهد. شاید این بار اگر پیشنهاد کمکی دریافت کردیم به جای آنکه بگوییم «نه من خودم میتونم»، بگوییم که این بار از تو کمک میگیرم شاید در کنار تو بهتر بتونم به سلامت روان خودم کمک کنم و به وزن ایدهآلم برگردم.