الوی:یه نفر میره پیش روانپزشک و میگه: «دکتر، برادر من دیوونهست. اون فکر میکنه که یه مرغه!» بعد دکتر میگه: «خب چرا نمیفرستیش بیمارستان؟» بعد اون یارو میگه: «میخواستم بفرستمش، ولی من تخممرغ نیاز دارم!» خب من حدس میزنم که این تا حد زیادی شبیه احساس من نسبت به "روابط زن و مرد" هست. روابطی که کاملا غیرمنطقی، دیوانهکننده و مسخرهست. اما گمونم بیشترمون به این روابط ادامه میدیم به این دلیل که به تخممرغهاش نیاز داریم.»
بخشی از دیالوگ فیلم آنی هال وودی آلن
بچه که بودیم جُکهای زیادی از این دست برای هم نقل میکردیم و کلی میخندیدیم، لوکیشن همه این جُکها، تیمارستانی بود و یک دیوانه که به نظر میرسید عاقل شده است. پزشک معالج میرفت کنار دیوانه معقول و از او سوالی میکرد و در نهایت معلوم میشد که آن دیوانه هنوز عاقل نشده است. بگذارید چند نمونه از آن جکهای بیمزه دوران کودکی خود را برایتان تعریف کنم:
خب این روزها باید یک کسی را پیدا کنیم که از خود پزشک هم یک سوالی بکند. بعید میدانم که این روزها پزشکان هم حال بهتری از بیمارانشان داشته باشند. این روزها اگر روح و روان همه درد میکند، آن پزشکها و متخصصها اگر بدتر از بقیه نباشند بهتر نیستند، میدانید چرا؟ چون فکر میکنند که حالشان بهتر از بقیه است و باید نسخه همه را بپیچند. این نسخه البته فقط به روانپزشکان محدود نمیشود، همه آنهایی که داعیه حال خوب دارند از دو حال خارج نیستند یا خودشان را از محیط دور کردهاند و پناه بردهاند با دنیایی نادیدنی (از یوگا و مدیتیشن و ...) که البته خیلی هم خوب است به شرط آنکه آدم شبیه کبک سر در برف فروکرده نشود یا اینکه توهم حال خوب دارد که این یکی خطرناک است و بسیاری از ما که در زمینه رشد فردی فعالیت داریم، با این خطر روبهروییم.
ما این روزها کمتر به دستورالعمل احتیاج داریم و بیشتر به همدلی، رحم، شفقت و مرهم نهادن بر روی زخمهای خود و اگر شد دیگری. مهربانی آموزش دادنی نیست، مهربانی لمس کردنی است. هیچ کس نمیتواند به شما بگوید با دیگران یا خودت مهربان باش بدون آنکه شما مهربانی، شفقت، همدلی و رحم را را از سوی او احساس کنید.
صادقانه بگویم ما همه دیوانه هستیم، دیوانه نبودیم، دیوانه شدهایم. بیایید دیوانههایی باشیم که با هم مهربانیم.