راستش از بد حادثه یا خوش اقبالی گاه به گاه به کتابخانه جندیشاپور ایران مال سر میزنم و وقتم را میان کتابها و دوستان می گذرانم.
قبلا هم درباره کتابخانه ایران مال نوشتهام و هم درباره معماری و کتابهایش، اینکه چطور حسرتهای ایرانیان معاصر در برابر علم و فرهنگ و کتابخانههای فرنگی در کتابخانه جندیشاپور تجلی پیدا کرده است اما نکته دیگری که میخواهم اینجا به آن اشاره کنم، پلکانی است که مدخل کتابخانه به شمار میآید. این پلکان زیبا به جایگاه یا استودیویی برای عکاسی تبدیل شده و حتی پایین پلهها یک عکاسخانه به راه افتاده که از خلق خدا به شکل حرفهای عکاسی میکند.
این پلکان جادویی از میان ویترینهای شیک راه را به کتابخانه میگشاید و از یک سو دیگر به بازار و کتاب فروشی شهر کتاب هدایت میکند، کتابخانهای که محل گذر گردشگران و تماشاچیان است.
بعید میدانم هیچ کتابخانهای در هیچ جای دنیا در محل گذر ساخته شود، خواندن کتاب و حتی تماشای کتاب نیاز به ایستادن و حوصله دارد. از این رو نه خلق خدا را سرزنش میکنم و نه عکاسان عبوری را، اما امان از آنهایی که کتاب و زیباییهای معماری یک بنای متاثر از کتابخانههای غربی البته با المانهایی از معماری اسلامی را به شکلی نمایشی گرد هم میآورند، از کتابخانه، عکاسخانه میسازند و دریغ که این حجم از کتاب و زیبایی جز در ثبت عکسی گذرا، جایی دیگر ماندگار نمیشود.

