امروز هفت هفت است و ساعت هنوز مانده به هفت. هوا هنوز گرگومیش است، بیرون میزنم. یک تکه با تاکسی، یک تکه با مترو و یک تکه با اتوبوس راهی دانشگاه میشوم. خورشید کمکم از پشت کوهها بالا میآید و نورش را روی شهر پخش میکند. ایستگاه آخر اتوبوس وقت یک پیادهروی سربالایی است.

مسیر خنک میشود، دارودرخت زیاد است. آنقدر خنک که حس میکنی که کاش یک ژاکتی چیزی همراهت داشتی و بعد به بالا آمدن خورشیدن و عبورش از لابهلای درختان نگاه میکنی، نورهای زرد و نارنجی کف خیابان و روی درختها پر میشود. قدم برمیداری، سعی میکنی شاداب و پرطراوت باشی و احساس میکنی که امروز روز زیبایی است بعد ناگهان یک پرنده را بالای سرت و سردی خاصی را روی آستین پیراهنت حس میکنی:
در این صبح پرشکوه، پرنده ریده رویت!
شعف خاصی زیر پوستم میدود، خوششانسی میآورد. (این خزعبل را کی گفته؟) اما لبخند از روی لبم کنار نمیرود، با دقت به حجم بالای آبِ منتشر، روی آستین پیرهنم که در مرکزش رنگ سفید و خاکستریهای زیبایی میدرخشد، نگاه میکنم و خدا رو شکر میکنم که این خوششانسی روی سرم نیفتاد. همه درحال تحرک و شادی هستند، مردی با دیده احترام به من نگاه میکند. زنی راه را برایم باز میکند.
میگویند این کار، نشانهگذاری خدایان است، یک کلاغ و یک گربه به من تعظیم میکنند و من با حسی از برگزیده بودن مسیر توالت عمومی را جستجو میکنم.