امروز، ۱۰ اکتبر، روز جهانی سلامت روانه و پرداختن به این سلامت روان لعنتی چقدر ضروریه.
تو روزایی که زندگی میکنیم، میبینم که آدمهای دوروبرم چطور با صورتهای سرخ از سیلی، در عدم توازن با خودشون و با دیگران زندگی میکنن.
همه ماها نیاز داریم تا به خودمون بیشتر از حالت عادی برسیم، بیشتر برای خودمون وقت بذاریم و از چیزایی که انرژیمون را مثل زالو میمکن، دوری کنیم.
همینطوری که ماها داریم آب میریم، شبکههای خبری، مثل اختاپوس دارن رشد میکنن و سود به جیب میزنن چونکه اونها از اضطراب ماها تغذیه میکنن.
از ما که گذشت اما باید به بچهها سواد رسانهای رو آموزش داد تا بتونن درک کنن که رسانه در اصل آمیزهای است از دروغ و سود و به نفع مردم کار نمیکنه.
ما انسانها تو مغرمون یه چیزی داریم به اسم سلولهای آینهای که باعث میشه بتونیم خودمونو با بقیه تطبیق بدیم، همین سلولهای آینهای هم چیزهای خوب را تکثیر میکنن و هم چیزای بد رو؛ دقیقا مثل آینه؛ یعنی که اگه ما دائما در معرض خشم و افسردگی قرار داشته باشیم، بخوایم یا نخوایم افسرده و خشمگین میشیم و اگر برعکس در معرض لبخند، آرامش و شادی قرار داشته باشیم، بخوایم یا نخوایم همینها را بازتاب میدیم و برای همینه که میگن ما میانگین پنج نفر آدمی هستیم که با اونها بیشترین ارتباط رو داریم.
حالا غرض اینه که همونطور که تو سرماخوردگی و رواج بیماریها، مواظب هستیم که کنار چه کسانی قرار میگیرم، تو این دوره بحران که فضای اجتماعی ما رو به شدت به سمت افسردگی و عصبیت میکشونه هم باید خیلی حواسمون به اطراف و به اطرافیانمون باشه.
من به شخصه اخبار رو دنبال نمیکنم و در خیلی از جمعهایی که نمیشناسم، وارد نمیشم تا بتونم از سلامت روانم دفاع کنم و یه لیست بلند بالای دیگه دارم که دائما انجام میدونم، چون عصبیت تو هوا منتشره و چون که میدونم من آینهای از رفتار معاشران هستم.