نسخهٔ ویژهٔ کسانی که زیر بار مانده‌اند و هنوز می‌گویند: «خدا رو شکر، دارم تاب می‌آرم»
خیلی از ما یک سوءتفاهم استراتژیک در ترجمهٔ مفاهیم روان‌شناسی داریم.
کتاب‌های موفقیت می‌گویند:
«تاب‌آوری یعنی توانایی بازگشت به حالت اولیه پس از مواجهه با تروما، بحران و فشارهای سهمگین زندگی.»
اما نسخهٔ بومی‌شدهٔ ما این است:
«به روی خودت نیار، لبخند ژکوندی یادت نره و بگو: رشد نیازمند رنجه!»
و اگر کسی پرسید چرا رنگت پریده، بگو: «رنگ که مهم نیست، من دارم عمق پیدا می‌کنم.»
بیایید شفاف باشیم:
· تاب‌آوری مثل یک توپ پلاستیکی است؛ فشارش می‌دهی، مچاله می‌شود، اما ولش کنی برمی‌گردد به فرم اولش.
· جر خوردن در قالب تاب‌آوری نمایشی، یعنی این که تو له شده‌ای و مثل یک بادکنک در حال ترکیدن هستی اما اصرار داری بگویی: «نه، این فرآیند کش‌آمدن ظرفیت روانی منه!»
بعد بین قسطای سرماه و خرید آیفون ۱۸ خودت را فشار می‌دهی تا بگویی من می‌توانم.
اگر شب‌ها از فرط خستگی به زور می‌خوابی و صبح‌ها با اضطراب بیدار می‌شوی،
اینقدر قهوه می‌خوری که جای آب را گرفته، و در عین حال هیچ چیز را به روی خودت نمی‌آوری و در جواب «حالت چطوره؟» می‌گویی: «خداروشکر، درحال توسعهٔ فردی‌ام و همین‌طور دارم باد می‌شوم»…
تو تاب‌آور نیستی؛
تو رسماً، در مقیاس میکروسکوپی و ماکروسکوپی، در آستانه جر خوردنی.
حتی استخون‌هایت دارند پادکست ضبط می‌کنند به اسم «جیرجیرهای رشد».
وقتی از پله می‌افتی، می‌گویی: «این یه تمرین تواضع بود.»
و بعد به پیتزافروشی زنگ می‌زنی و می‌گویی: «لطفاً یک پیتزا با فلوکستین اضافه و یک روان‌درمانگر آنلاین، در همچین شرایطی شما مفاهیم را کاملا اشتباه متوجه شده‌ای.
تشخیص افتراقی
· تاب‌آوری واقعی: بعد بحران برمی‌گردی سر جایت، ولی درس گرفته‌ای.
· تاب‌آوری نمایشی: برنمی‌گردی، ولی پست اینستاگرام می‌گذاری: «بازگشتم قوی‌تر!»
· جر خوردن پیشرفته: نه برمی‌گردی، نه قوی‌تر شدی، فقط یاد گرفته‌ای با لهجهٔ جدید بگویی و دکور شیک و مجلسی بگویی: «عالی‌ام».
مقیاس سنجش
۱ = خوبم.
۲ = خیلی خوبم.
۳ = عالی‌ام.
۴ = دارم رشد می‌کنم.
۵ = کمک؟ اصلا، من کمک لازم ندارم، من قهرمانم دارم به بقیه کمک می‌کنم.
و احتمالا در مرحله آخر، هر روز تصادف می‌کنی، با همسایه‌ت یقه به یقه می‌شی و بعدش در حالی‌که می‌خندی و پک عمیقی به سیگارت می‌زنی، به مهاجرت فکر می‌کنی!!
توصیهٔ روز
تاب‌آوری به معنای ادامه دادن متصلبانه و به هر قیمتی نیست، تاب آوری به معنای خلاقیت، انعطاف و درس گرفتن از شرایط سخت و پیدا کردن راه‌حل‌های جدید است و نه صبر و تحمل کورکورانه.
گاهی حتی راه‌حل، زمین گذاشتن آن باری است که اصلاً مال تو نیست. شاید مال مامانته، شاید مال شرکته، شاید مال اقتصاد کلانه.
اگر فرهنگ سرخ کردن صورت با سیلی را با تاب آوردن یکی فرض کرده‌اید. یکبار دیگر مفاهیم را بررسی کنید. تاب آوردن با جر خوردن فرق داره حاجی
