شاید احمقانه به نظر برسد که آدم یک فایل ورد را باز کند و دقیقا با همه هجوم افکاری که دارد نداند باید به کدامشان رسیدگی کند و نداند که باید از چه چیز بنویسد؟
سوالهای فلسفی و حیاتی مهمی دارم، اینکه چگونه سپاس و ستایش هستی میتوانند سرودی سر دهند در حالی که احساسی از غم و اندوه همیشگی اما عمیق و دلچسب همراه آدمی است؟ ما آدمها بیشتر فکر میکنیم که یا باید خوشنود بود و شاد یا اندوهناک و تیرهبخت. اما شاید شق سومی هم وجود داشته باشد و آن اینکه اسیر جذبهای فراتر از شادی و غم شویم. نه، این احساسات را نمیشود به کلمات گفت همان طور که لذت خوردن طعمی تازه و دلچسب را نمیتوان با کلمات ادا کرد.
امشب که برای یافتن اولیور و گپ شبانهای با او اطراف خانه را گشتم، پیدایش نکردم. یک دستم کیسه غذای گربه بود و دست دیگرم لیوان فلاسک کوچکی از گیاهان که برای تهیه دمنوش توی آبجوش ریخته بودم و امیدوار بودم که با آمدن الیور بتوانیم کمی کنار هم بنشینیم، او غذایش را بخورد و من دمنوشم را. گربه بداخلاقی که با همه کج خلقیهایش دلم برایش تنگ میشود.
هوای بیرون خنک بود، کسی در خیابانها نبود، پارک سرکوچه خلوت بود و من همه میدان و کوچه، پسکوچههای اطراف را «الیور» گویان گردیدم و نیافتمش. توی پارکینگ، توی میدان کوچک محله ما که میزهای شطرنجش همیشه در انتظار آدمهایی هستند که بنشینند و بازی کنند. زیر نور نارنجی چراغ خیابان که بهطور متناوب خاموش و روشن میشد و صدای دعوای گربههایی که از دور دست آمد. یک گربه دوان دوان از دست گربه دیگری فرار کرد، از درختی بالا رفت و در پشتبامی گم و گور شد. گربههای دیگر هم آمدند ببینند چه خبر است، یکی سفید با دم سیاه رنگ، یکی خاکستری مثل الیور، یکی دیگر سفید و حنایی ولی الیور نیامد.
با دو دست درازتر از پا که یکی کیسه غذای گربه و دیگری لیوان دمنوش داشت، به خانه برگشتم. هوا خوب بود، نسیم خنکی میوزید، نور نارنجی خیابان توی پارکینگ ساختمان میافتاد و چراغهای آبی دزدگیر خودروهای همسایه فضا را آبی میکرد. روی پلههای حیاط نشستم. غذای الیور را کنار گذاشتم و دمنوشم را خوردم به درختان حیاطمان نگاه کردم و چراغهایی که باغچه را روشن میکرد. این دمنوش آرامش بخش را نوشیدم با همه تلخی استوخودوسش و همه لذت قرچ قرچ کردن گلبرگهای بهارنارنجش و با خودم فکر کردم که از این دنیا چه چیزی میخواهم و کدام احساسی است که بتواند از این لحظه یگانهتر باشد و جوابم قطره اشکی بود که در چشمانم وزید و دیدهام را تار کرد و همه نورها را رقصان.

ی
شب است، باد خنک همچنان در خانه میوزد و من همچنان دارم فکر میکنم که دقیقا دارم از چه مینویسم?