اینکه آدم برای گریه کردن به دنبال جا بگردد خودش خیلی غمگینکننده است. پشت میز کار که مینشینم و به نوشتههایم چشم میدوزم، بغضِ توی گلویم همینطور توی چشمم حلقه میزند و بعد به گلویم برمیگردد، تظاهر میکنم که میخواهم عطسه کنم و این اشکهای نصفهنیمه توی چشم محصول چیزی شبیه به سرماخوردگی است اما بغضم آنقدر شدید میشود که دیگر امکان کنترلش را ندارم، بلند میشوم و بدون آنکه به چشمان همکار روبهروییام نگاه کنم از محل کار بیرون میزنم و آزادانه این بغض را رها میکنم، و با چشمانی که هنوز تر است به محل کار برمیگردم.
این بغضهای فروخورده را در صحبت با دوست و همکار و ... میبینم و میشنوم، این همه بغض را آدمها هر روز با خودشان چطور حمل میکنند؟ کجا خلوتی پیدا میکنند تا آن را خالی کنند؟ اکثر ما با گلوهایی گرفته و بغضآلود به زندگی روزمرهمان ادامه میدهیم که شاید دلایلش متفاوت باشد، یکی اندوه از دست دادن کسی را دارد و کسی دیگر از شرم جیبهای خالیاش این بغض را با خود حمل میکند اما بغضی که من دارم از نگاه کردن به بغضهای دیگران است و از شرمی که راهحلی ندارم تا برای این اوضاع نابسامان و تلخی را که ما را به فرسودگی کشانده به کار بندم.

به بهانههای کوچک و بزرگ، این اشکها میآیند و میروند و مثل اطلس که دنیا را پشتش میگذاشت، بار اندوه همه را روی دوشم احساس میکنم. کار زیادی از دستم برنمیآید و این بغض هرروز و هرروز همراه من است اما باعث نمیشود که جا بزنم، برعکس یک آهنگ زیبا پیدا میکنم و میگذارم روی ریپیت و سعی میکنم تو ذهنم با همین آهنگ زیبا که از شادی و رقص و معشوقه میگوید، برقصم؛ تلخ است اما این بار شبیه رقص همان مادرانی است که روی قبر فرزندانشان رقصیدند، و روزی را تصور کنم همه این غمها دود شود و این روزهای تلخ به خاطراتی دور تبدیل شود.