راستش الان که دارم فکر میکنم، میبینم میشه به همه چی خندید، حتی به اون چیزایی که یه روزی اشکت رو درمیارن، نه؟ نمیشه؟ میشه.
بیا اون نوشته قبلی من رو با هم مرور کنیم.

من خیلی خوابآلود و خسته و افسرده از خواب پا میشم، میرم جلوی آینه میبینم رو صورتم جوش دراورده!!!
[اولش خواب آلویی و چشمت باز نمیشه، بعد یهو تو آینه دستشویی به یه نقطه قرمز پررنگ و یه نقطه سفید کوچکتر روش مواجه میشی و یه دفعه چشات باز میشه، از عصبانیت دندوناتو به هم میسابی!!!]
به نظرت این خودش یک اتفاق خندهدار نیست؟
من اگر یک سناریست بودم و میخواستم بینندهام رو حسابی بخندونم، روی صورت کاراکتر افسرده و عصبانی متنم، اونم تو روزی که اصلا سرحال نیست، یه جوش میکاشتم بعدم می فرستادمش بره جلوی آینه و بعدش پیش گلایی که هر روز بهشون آب می ده. اون وقت، وقتی با آب پاش میرفت تو حیاط خلوت سراغ گلدوناش، با دو تا گلدون مواجهاش میکردم که وا رفتن و حسابی حالشو میگرفتم، بعدم فلاش بک میزدم و جملهٔ اون بابایی را که ازش گل خریده بود رو تو یه صحنهٔ دیگه یادش میآوردم:
«خانم جون اینا سه سال پشت سر هم گل میدن، اینا گلای پیاز دارن.»
بعد وقتشه که بره صبونه بخوره و مربای صبونهاش بریزه رو لباس و شست پاش
بعدم مانتوشو تنش میکنه که بند مانتوش به دسته صندلی گیر میکنه و سکندری میره...
حالا یا باید بشینه و گریه کنه یا بره سراغ قیچی دسته آبی و همه بندا رو قیچی کنه با یه مانتوی عجیب بره بیرون.
اگر خیلی بدجنس تر بودم، حتما کاری میکردم که کارکترم از عصبانیت در خونه رو محکم بکوبه بهم و بعد یه چیزی از بالای در بیفته روی سرش، اگه یه تابلوی وان یکاد باشه، خیلی جذابترم میشه و بعد راننده تاکسی تا دم در شرکتشون جلال همتی پخش کنه.
البته دیگه اینقدر سناریست بدذاتی نیستم.
یه جوش، یک سری بند ناجوور مانتو و یه گلدون ناقابل که ریشه اش گندیده، همهاش رو که کنار هم بذاری میبینی میتونی بهشون بخندی... من که بعدش تونستم بخندم
کاری ندارم که پشت داستان اون کاراکتر بیچاره چی بوده که صبحش اینجوری شده
اصلا کاری ندارم که الان داریم تو چه اوضاعی زندگی میکنیم
اصلا کاری ندارم که کرونا داره ادما رو به لحاظ اقتصادی و فیزیکی میکشه
حالا من اصلا کاری ندارم که اوضاع اقتصادیمون چجوریه
اصلا کاری ندارم که...
حتما شما هم مثل من چیزایی دارید که جای اون سه نقطهها بذارید و چشاتون پر اشک بشه
ولی مهم نیست، نه که مهم نباشه، مهمه ولی زندگی خیلی کوتاهتر از چیزیه که فکرش رو می کنیم.
بذار گریه کنیم بعضی وقتا، بذار بعضی وقتا هم به همون چیزا بخندیم، به همون بندایی که یه روزی اشکمون رو دراوردن.
زندگی همینه عزیزم، یه روزی دیگه، اصلا تو این دنیا، تو این زندگی، تو این بازی نیستیم، بذار یکم بهش بخندیم.