ماه نو، کسوف و بارانی از شهابسنگها.
خوشبحال آنهایی که به آخرالزمان اعتقاد دارند یا آنقدر خیالپرداز هستند که در انتظار آمدن فضاییها هستند. در این جور فضاها آدم دلش میخواهد، اتفاق خاصی بیفتد، شهاب سنگی به زمین بخورد، زمین از هم بشکافد، طوفان نوح هستی را در هم نوردد و چیزی خارقالعاده به وقوع بپیوندد اما دریغ که به رغم حوادث عجیب و غریبی که طی این سالها از سرگذراندهایم هیچ نشانی از تغییر و تحول گستردهای در زندگی نیست. فقط روزهای سخت ادامه پیدا میکنند و چیزی تغییر نمیکند.
با همه این احوال چهارشنبه شب به همراه دوستی عزم کردیم که به دل کوه بزنیم و آنقدر بالا برویم که از آلودگی نوری تهران دور شویم و شاهد شهاببارانی مرداد ۱۴۰۵ باشیم. کوهستان خنک بود و ما بدون هیچ افسانه و داستانی، با گامهایی که سختی را میفهمید و شانههایی که از کشیدن کوله سنگین نالان بود، مسیرهای باریک کنار رودخانه را ادامه دادیم تا به ارتفاع مناسب رسیدیم، نفسنفس زنان و خیس از عرق بالاخره در روی یک سکوی سنگی در مسیر دربند به توچال، در کنار دو چادر دیگر اتراق کردیم. کمی گرسنگی را فرونشاندیم و ولو شدیم.
آسمان پر از ستاره بالای سرمان میدرخشید. کمی که چشممان به تاریکی عادت کرد، عبور شهابها را دیدیم و نفسهایمان را در سینه حبس کردیم. هین کشیدیم و ذوق کردیم. اولی بزرگ و سفید بود و کل آسمان را از شرق به غرب درنوردید، دقیقا شبیه کارتونها، یک دایره کوچک سفید که خطی سفید رنگ از خودش در آسمان باقی میگذاشت. باقی شهابها هم زیبا بودند اما هیچ کدام به پای اولی نرسیدند. از گوشه و کنار آسمان روی آن بوم بزرگ سورمهای رنگ، خط های رنگی انداختند و هر کدام به کسری از ثانیه حذف شدند.
در برخی از افسانهها شهاب بارانها را خشم خدایان بر مردم تلقی میکردند یا آن را جنگ میان خدایان و سربازان آنها میدانستند. رومانیاییها در افسانههایشان شهاب باران را عبور اژدهایان از آسمان میپنداشتند و در زمان عبور این شهاب سنگ ها تمام شمعها و روشناییهای خود را خاموش میکردند تا مبادا یکی از اژدهایان آنها را ببیند و به آنها حمله کند. همچنین در برخی از دیگر افسانهها شهاببارانها را به معنای نزول وحی بر انسانهای نیک از جانب خدایان میدانستند و ما در جهانی بدون افسانه دست خالی مانده بودیم. رفیق همنورد که میگفت که شهاب نشانه مرگ است و داستانی تلخ برایش داشت و من عبور شهابها را نشانهای برای درخواستهایم تلقی میکردم.
درخواستی که به دنبال یک داستان و یک شادی گمشده میگشت و خندههایی که انگار در هیاهوی روزگار رو به فراموشی سپرده شدهبودند. هم کمپیهایمان هم آنقدر که باید برای تماشای یک رویداد نجومی زیبا، شاد نبودند. گاه به گاه صدای خندههای کوتاهی در فضای کوهستان میپیچید اما من همچنان فکر میکردم که چرا فضا اینقدر سنگین است و چرا شادیها از دنیای ما رخت بربسته است.
این تجربه را بار چندمین بار است که امسال دارم که در همراهیها نشاطی نمیبینم و آنچه در جریان است، جریانی از خستگی و شاید افسردگی باشد... شاید که طبیعی باشد که حتم دارم با شرایط موجود طبیعی باشد اما دلم برای شادی تنگ شده است. با هر بارشی آرزو کردم که یکبار دیگر واقعا و از ته دل بتوانیم بخندیم و شادی بار دیگر به سرزمینمان راه پیدا کند.