صبحها، بیدار شدنها، خستگیها، اندوهها، میل به اینرسی، تمایل به ماندن در رختخواب، چک نکردن ساعت، فراموش کردن وظایف، غلت زدن در رختخواب و فکر کردن به اینکه زندگی واقعا چه شمایلی دارد که بعضی روزها خوشایند است و بعضی روزها اینقدر دور و بیرنگ.
دلم میخواست صبحها که بیدار میشوم چشماندازی به کوه داشته باشم اما چشمانداز تختخوابم به یک حیاط خلوت باز میشود که صبحها پردهاش کشیده شده و آن سوی در شیشهایش چیزی نیست جز دو سه تا گلدان نیمه جان که همیشه مرا حرص میدهند، آفتاب بهشان نمیخورد. جان نمیگیرند و بعضیهایشان میمیرند.

پتوی نارنجی سبک و نرم را دورم میپیچم و بین خواب و بیداری از این دنده به آن دنده میشوم، فقط فکر میکنم که حالا نه، یک کم دیگر، یک کم دیگر، لطفا یک کم دیگر.
هیچ ساعتی هیججا وجود ندارد. مجبورم به عالم هوشیاری برگردم. بلند میشوم. پتوی نارنجی را کنار میزنم، سراغ موبایل را میگیرم. نورها و سایههای هال میگویند که ساعت خوبی است و دیر نشده. ساعت موبایل میگوید که ۷ و بیست دقیقه است. همه چیز خوب است اما من نه.
من دلم میخواهد بخوابم و خواب کوهستان ببینم.
یا ابرها یا دریا یا کویر.
دلم از زندگی در میانه دیوارها میگیرد. دلم گاهی از زندگی هم میگیرد.
دلم میخواهد بخوابم ولی میروم سراغ گلدانها و قبلش درآینه به چشمهای سرخم نگاه میکنم که ملتمسانه به من میگویند، بگذار بخوابیم. میبینم که یک جوش بزرگ روی گونه راستم درآوردهام. سریعا آینه کوچکتر را میگذارم روبرویم و یک توده کوچک سفید رنگ را با فشار ناخنهایم از میان منفذهای پوستم بیرون میکشم. خیالم راحت میشود.

میروم سراغ گلدانهای حیاط خلوت. کوکبها حالشان خوب نیست. دیدنشان حالم را بد میکند، هیچ چیزی در یک صبح ناجور، مثل دیدن گلهایی که برایشان زحمت کشیدهای و برگهایشان هی پشت سر هم زرد میشود، غم انگیز نیست.
قیچی دسته آبی را از آشپزخانه برمیدارم و به حیاط خلوت میبرم. ساقههای نحیف و بلند دو بوته گل کوکب را کوتاه میکنم. به این امید که بعد دوباره جانی بگیرند و از پایین سبز شوند اما یکی از این دوتا میگوید که دیگر امیدی به زنده ماندنش نیست، از ریشه بیرون میآورمش و حرفهای فروشنده را هنگام فروش در ذهنم مرور میکنم:
اینها پیاز دارند، چند سال گل میدهند.
اگر دلم میآمد آن یکی را هم میکندم.
رنجور میشوم.
صبحانه میخورم، مربا روی لباس و شست پایم میریزد.
چای را میگذارم سرد شود
لباس تن میکنم.
مانتویم چند نوار دارد که همه جا گیر میکند، همان قیچی آبی را بر میدارم و به سراغ بندهای بیهوده مانتو میروم. آنها را قیچی میکنم. آب از آب تکان نمیخورد.
یک توده سفید را بیرون کشیدم، یک بوته کوکب را هم همینطور، بندهای اضافی را کوتاه کردم.
کاش میشد از شر همه چیزهای عذاب آور راحت شوم.
کفش را به پا میکنم و شال را روی موهایم میاندازم، کیف و کلید را برمیدارم.
از شر همه چیزهای ناخوشایند خلاص میشوم، روزی به همه این چیزها میخندم.