
بهار که میشود، دلم بیقرار تر از هر فصلی دیگر از سال میشود !مثل بچه ای که در یک جا بند نمی شود، همان قدر بی قرار همانقدر سرتق وهمان قدر یک دنده و لجوج...دلم پر میزند برای شنیدن صدای گنجشکهای بیرون از خانه برای درختان میوه ی شکوفه زده و درختان بی ثمر تازه برگ در آورده ،هوای آفتابی و بوی سرسبزی چمن های بیرون ...راستش را بخواهید دوست دارم بچه شوم و آنقد سرتق بشوم که مجبورشان کنم مرا به صحرایی سرسبز ببرند و آنجا که رسیدم دیگر کسی را نشناسم خود را رها کنم در بین پروانه ها که هر کدام هر سو میپرند و من دنبالشان میکنم که یکی شان را با دستان کوچکم بگیرم و تا ته دنیا هم که شده دنبالشان بروم ،مورچه ها را دنبال کنم تا لانه اشان را پیدا کنم و یواشکی سرکی به حریمشان بزنم ،شاخه های درختان را دید بزنم تا لانه پرنده ای را پیدا کنم که گنجشکهای کوچک در آنجا منتظرن تا پدرو مادرشان برایشان دانه بیاوردند و جیک جیک کنان بی طاقتی خود را جار می زنند، میدانی من فقط دلم همین "دلخوشی های کوچک بچگانه" رامیخواهد که کمی دور شوم از این روزمرگی فقط همین...! #زیبا نوشت :)