
مدتیست که دیگر فیلمها را دیوانهوار دنبال نمیکنم و برای فیلمهای ندیده حسرت نمیخورم! در سالی که گذشت نه پیگیر جشنوارهی فجر بودم و نه برندههای اسکار!
همین چند وقت پیش هم که با اشتیاق به تماشای last tango in paris برتولوچی نشستم به زحمت توانستم یک ساعتش را تحمل کنم!
هیچ وقت هم پیگیر سریالها نبودهام، گیمآو ترونز را ندیدم، تماشای چرنوبیل را آنقدر پشت گوش انداختم که از دهان افتاد! توصیهی ملیحه به دیدن سریالهای سرگذشت ندیمه و خانم میزلی هم بااینکه مدام توی مخم آلارم میزند اما به عمل رخوتناک تماشا کردن منجر نمیشود!
دیگر بهنظرم با ندیدن فیلمها چیزی را از دست نمیدهم.
خودم هم از این بیمیلی نسبت به فیلمها و ارضا نشدن بعد از تماشایشان گیج و منگم!
نمیدانم این یک دورهی گذار است یا این تغییر قرار است با من بماند!
بنظرم کتابها هر آنچه را که لازم دارم (و حتی بیش از آن را) به من میدهند. کتابها در پسِ ذهنم و در اعماق ناخودآگاهم برتری بیشتری دارند نسبت به فیلمها!
من فکر میکنم کتابها فرصت میدهند تا مفاهیم در ذهنمان تهنشین شوند. فرصتی که میشود آن را تا خلا ابدیت کش داد!
کتابها مثل فیلم ما را تصویر به تصویر، سکانس به سکانس سرگردانِ خودشان نمیکنند!
فیلمها ما را با رنگ، صدا و موسیقی فریب میدهند اما با کتابها، خودمانیم و کلمات! کلماتی عریان که بیهیچ رنگ و لعابی به ما امانِ فکر کردن میدهند.
فیلمها ما را به همان سمتی که دلشان میخواهد هدایت میکنند و نتیجهگیری دلخواهشان را با ظرافت در ذهنمان جای میدهند طوریکه گمان کنیم خودمان به این نتیجه رسیدهایم!
ولی امان از کتابها که ذهن را به چالش میکشند و منتظر میمانند که نتیجهگیریات را ببینند!
هرچند نمیشود انکار کرد که کتابها سرد و عبوساند عین حقیقت و سینما گرم و جذاب است مثل دروغ!
ما آدمها هم که همیشهی خدا دلمان میرود برای فریفته شدن، برای همین است که سینما را پردهی نقرهای میدانیم اما هنوز که هنوز است برای کتابها هیچ توصیف پرطمطراقی پیدا نکردهایم!