
کرگدن ها عجیبند، آنها عادت کرده اند که به روی خودشان نیاورند. کرگدن ها نیش شان همیشه باز است، حتی وقتی ناراحتند، حتی وقتی دلخورند. دیگران پوست کلفتی شان را که می بینند نیشگونشان می گیرند، گاهی با حرف و زخم زبان، گاهی هم با بی توجهی!
کرگدن ها هم دلشان می شکند اما طاقت می آورند و تحمل می کنند به امید اینکه یک جایی درست می شود، یک جایی همه چیز مثل اولش می شود، اما درست هم که نشود بغض و کینه هایشان را قورت می دهند و دوباره با نیش باز پیش می روند.
کرگدنها یاد گرفته اند خودشان را دلداری بدهند، دلخور که می شوند یک گوشه می نشینند بغض می کنند، گاهی گونه هایشان هم تر می شود اما از جایی به بعد دوباره ادامه می دهند. کرگدن ها قول داده اند کم نیاورند و حتماً میدانید این کار بعد از کار در معدن سخت ترین کار دنیاست، این ظاهر یغورشان هم تاوان عمل کردن به این قول است.
کرگدن شدن آسان نیست، درد دارد شاید مثل درد وضع حمل، یا شاید یک پوست اندازی دردناک یا شاید هم مثل وقتی که استنلی ایپکیس در فیلم ماسک تبدیل می شد به آن موجود سبز رنگ!
خلاصه اگر کسی را دیدید که کرگدن شده ازش نترسید، فقط بگذارید به حال خودش باشد نزدیکش که بشوید نه شاخ می زند و نه زخمی تان می کند فقط به غم و دلتنگیهایش اضافه می کنید! بگذارید به حال خودشان باشند، بگذارید به حال خودمان باشیم! ما کرگدن ها یک جور عجیبی خستهکنندهایم!