
اولین نامهی زندگیام از طرف خاله فاطی بود، البته نه یک نامهی اختصاصی، نامهای که من، مامان و خواهرم مخاطبش بودیم اما بههرحال یک نامهی واقعی بود و این موضوع چیزی از ارزشهایش کم نمیکرد!
یک نامهی دلتنگکننده که هزار تا کارت پستال ضمیمهاش شده بود! باز کردن و خواندن نامه آنقدر برایم هیجانانگیز بود که ذوقمرگیام را هنوز هم به یاد دارم!
بعد از ذوقِ خواندنِ نامهی خاله بود که تصمیم گرفتیم برای دایی که سرباز بود نامه بنویسیم! نامهای که هِلِک و هِلِک میرفت تا به مقصد برسد! ما هم سرِ جایمان انتظار میکشیدیم.
انتظاری که انگار قرار بود یک حلزون آن را بِکِشد و به خط پایان برساند!
ولی ما با فکر کردن به اینکه دایی هم در جوابمان یک نامهی کاغذیِ دلتنگکننده مینویسد و دوباره پستچی درِ خانهمان را میزند، تحمل کُشندهی این انتظار را به جان میخریدیم!
اما فکر میکنید چه شد؟
بعد از یک هفته، نامه رسید به دست دایی و او هم نه گذاشت و نه برداشت، تلفن زد به خانهمان! و خیلی خوشحال گفت که نامهتان همین حالا به دستم رسیده و احتمالا خیلی چیزهای دیگر هم گفته که یادم نمیآید!
(خب چه انتظاری میشود داشت؟ عاقبت مکالمهی شفاهی مگر چیزی جز فراموشیست؟ درحالیکه هنوز قسمتهایی از نامهی خاله در یادم مانده!)
این شد که دیگر پستچی نیامد درِ خانهمان! دایی همه چیز را خراب کرده بود! او، ما (یا شاید هم فقط من) را از خلسهی لذتبخش نامهنگاری بیرون کشید و یادمان انداخت تکنولوژی، راههای پرسرعتتری برای برقراری ارتباط جلوی پایمان گذاشته!
ما هم خیلی منطقی پذیرفتیم و دیگر برای کسی نامه ننوشتیم!
اما هنوز که هنوز است نمیتوانم انکار کنم نامه نوشتن و نامه خواندن برایم یک لذت شعفناکی دارد که هیچ مکالمهی تلفنی و هیچ چت کردنی، آن لذت کِشدارِ آغشته به کلمات را در من به وجود نمیآورد!
هرچند حالا دیگر اصراری به کاغذی بودن نامه ندارم و حتی یک فایل ورد پر از حرفهایِ دل یا یک ایمیل طولانی از طرف کسی که دوستش دارم میتواند از دلمُردگی نجاتم دهد و روح زندگی را مسیحوار در وجودم بدمد!
به گمانم باید ایمان بیاوریم به نامهها! این خطوط ارتباطیِ حاملِ کلمات! کلماتی که از قلبمان به قلب دیگری سرریز میشوند!
هرچند این روزها که تلگرافی حرف میزنیم و فستفودی میخوریم، نامههای طولانی، مطرودان قدرنادیدهای شدهاند که دارند گوشهی تاریخ خاک میخورند و احتمالا یک روز سقوط میکنند در سیاهچالهی فراموشی!
و ما همچنان به زندگی ادامه میدهیم با چتهای ابتر، پیامهای آماده، عکسنوشتههای دمِدستی و مکالماتِ شفاهیِ از یاد رونده...