
هر کاری میکنم دلم به خرید لوازم آرایشی- بهداشتی رضایت نمیدهد. یک وقتی اعتقاد داشتم استفاده نکردن از کرم ضدآفتاب کفر است اما حالا چند سالیست که آن را هم مثل باقی اعتقاداتم کنار گذاشتهام. امیدوارم رژلبم به این زودیها تمام نشود چون آن وقت دیگر به یک نمونهی کامل نچرال بیوتی تبدیل میشوم (البته که بیوتی را محض ترجمهی اسمم گفتم).
فکر نکنید که اینها را با افتخار میگویم چون راستش را بخواهید این حد از «به خود نرسیدن» خودم را هم کلافه کرده ولی خب توی وجود هر آدمی بیعلاقگی به بعضی چیزها با دوخت دندانموشی به روح و روانش بخیه شده.
چند وقت پیش وسط این اوضاع، شیوا با یک لوسیون مو آمد خانه (آخرین چیزی که من ممکن است به فکر خریدش بیفتم) و خیلی خوشحال آن حجم سفید بزرگ را آورد، کنارم نشست و از مزایایش برایم گفت.
از آنجایی که من تا چیزی را نخوانم نمیفهمم آن را از دستش گرفتم و شروع کردم به خواندن آن نوشتههای ریز قطارشده، از ترکیبات گرفته تا خواص و کاربردهاش. بعد هم گفتم: «خوبه! چقدم زیاده!»
خواهرجان هم با مهربانی و یکجور ترغیبکنندهای گفت: «تو هم ازش استفاده کن» و با خودم گفتم حتما دارد سربهسرم میگذارد. من و لوسیون مو همانقدر به هم ربط داریم که گوزن به شقیقه! با این وجود سرم را تکان دادم و لبهایم را کجوکوله کردم که یعنی «حالا تا ببینیم» و از قضا دیدم!
یک روز بعد از حمام دیدم جلوی آینه ایستادهام و دارم پمپ آن حجم سفیدرنگ را فشار میدهم. خدا شاهد است فقط میخواستم قد یک نخود بردارم اما انگار پمپش خیلی ذوق داشت که مرا حسابی آلودهی محتویاتش کند این شد که یک لول مایهی سفید پاشید کف دستم.
چارهای نمانده نبود، دستهام را به هم مالیدم و موهای نمدارم را به این مایهی نرم و لطیف آغشته کردم. شانه که روی سرم سر خورد و تارهای سیاه و سفید موهام دسته به دسته سرجایشان رها شدند یک سرخوشی غلیظی بهم دست داد. یک حس شیرین لذتبخش که گردشش را توی تمام وجودم حس کردم!
حالا چند وقتیست که خودم خیلی آگاهانه و مشتاقانه میروم سمت لوسیون مو. موهایم که خوشحالت میافتند یکور صورتم حس میکنم کلی به خودم رسیدهام و درصد رضایمندیام از خویشتن بالا میرود.
از شما چه پنهان همین حالا هم دارم آن مایهی سفید نرم را به موهام میزنم و با خودم فکر میکنم تجربه رفاقت و یا دل بستن هم یک همچین چیزیست. اینکه آدمیزاد میتواند همینجوری و دقیقا به همین شکل، خیلی ناگهانی و خیلی غیرقابلباور با یک غریبه اُخت شود.
حالا این آدمیزاد شاید اولش گارد بگیرد اما یکبار که آلودهی رفاقت شد، طعم دوستی را که چشید یا رنگ محبت آن غریبه پشنگی پاشید روی دلش، دیگر خودش آگاهانه و مشتاقانه به سمتش میرود!
البته اعتیاد هم یک چنین روندی دارد خب این دیگر بستگی به خودتان دارد که چه چیزی را انتخاب و امتحان میکنید.