هر روز از کنار پیرمردی رد میشد که جلوی نانوایی میایستاد و فقط نگاه میکرد. نه نان میخرید، نه چیزی میگفت.
همه فکر میکردند عادتش همین است.
یک روز، پسرک محله پنج دقیقه دیرتر از همیشه از خانه بیرون آمد. صف نانوایی خلوت بود.
دید پیرمرد آرام جلو رفت و گفت:
«امروز پول نان دارم… چون دیروز کسی برای اولین بار به من لبخند زد.»
پسرک فهمید آن لبخند، مال خودش بوده؛
وقتی دیروز عجله نداشت و به پیرمرد گفته بود: «صبحتون بخیر.»
از آن روز فهمید:
بعضی چیزها در زندگی، نه زمان میخواهد، نه پول؛ فقط کمی توجه.