پسری همیشه میگفت:
«بعداً انجامش میدم، الان وقتش نیست.»
یک روز فقط یک دقیقه دیرتر از خانه بیرون رفت.
نه اتفاق بدی افتاد، نه دنیا خراب شد؛
اما همان یک دقیقه باعث شد:
اتوبوس را از دست بدهد
قرار مهمی را عقب بیندازد
و یک فرصت کوچک از دست برود
آن روز فهمید مشکلش «کمبود وقت» نبود؛
بیاهمیت شمردن لحظهها بود.
از آن به بعد یاد گرفت:
کارهای مهم، منتظر حالوهوای مناسب نمیمانند؛
آنها منتظر تصمیم میمانند.
پیام داستان:
موفقیت، جمعِ دقیقههاییست که جدی گرفته میشوند.