دختری هر روز از مسیر یکسانی به مدرسه میرفت و همیشه از شلوغی، سرما، دیر رسیدن و خستگی شکایت میکرد. یک روز پیرمردی را دید که همان مسیر را با لبخند میرفت.
پرسید: «چطور با این همه سختی، همیشه آرامی؟»
پیرمرد گفت: «من همان راهی را میروم که تو میروی، اما حواسم به چیزهایی است که هنوز دارم، نه چیزهایی که ندارم.»
آن روز دختر تصمیم گرفت امتحان کند؛
بهجای غر زدن، به نفس کشیدنش، به سالم بودن پاهایش، به فرصتی که برای یاد گرفتن دارد فکر کرد.
مسیر همان بود، اما حسش عوض شد.
نتیجهی داستان:
زندگی با تغییر شرایط بهتر نمیشود؛
با تغییر نگاه بهتر میشود.