پیرمردی هر روز با دو فنجان چای از آشپزخانه تا اتاق کارش میرفت. یکی نو و سالم بود، دیگری ترک کوچکی داشت.
فنجان سالم همیشه پر میرسید، اما فنجان ترکخورده کمی از چایش را در راه از دست میداد.
یک روز فنجان ترکخورده با شرمندگی گفت:
«من به درد نمیخورم، همیشه ناقص میرسم.»
پیرمرد لبخند زد و گفت:
«تا به مسیر نگاه کردهای؟»
کنار راه، گلهایی روییده بودند که فقط سمت فنجان ترکخورده سبز بودند. پیرمرد ادامه داد:
«من بذر این گلها را آنجا کاشتم، چون میدانستم تو میریزی. نقص تو باعث زیبایی شد.»
نتیجه:
در زندگی روزمره، خیلی وقتها چیزی که ضعف میدانیم، دقیقاً همان جایی است که به دیگران یا حتی خودمان زندگی میبخشد. لازم نیست کامل باشی؛ کافیست اثرگذار باشی.