من خاص

مسیر زندگی من همیشه نامعلوم بوده
مثل آدمی که به تپه ای میرسه و پشت اون تپه چیزی پیدا می کنه و تپه های بعد و....
این مسیر نامعلوم از یک آدم نامعلوم هم میاد.
من همیشه بچه خاصی برای دیگران و حتی گاهی برای خودم بودم.
و بر همین منوال وقتی وارد مدرسه هم شدم روز به روز خاص تر میشدم. من زبون ریاضی رو نمی فهمیدم و از طرفی با حفظیات هم جور نبودم.
من چیزی رو می خواستم که با تجربه زیست  آدم ها بخونه.
چیزی که از همین اجتماع اطراف باشه،
اما مدرسه انگار غریبه ای بود که تو باید باهاش کنار میومدی.
برای همین هم دبستان من با خیال بافی گذشت.
دوران راهنمایی دورانی بود که بدجور هوای نقد کردن،سوال پرسیدن، علم و فلسفه رو داشتم.
برای همین ایندفعه به جای اینکه مدرسه رو رها کنم یقه مدرسه رو گرفته بودم تا چیزی که می خوام و بهم بده.
رشته دبیرستانم و انسانی انتخاب کردم.
اما اینجا هم هوایی از نقد و انتقاد و فاعلیت نبود.
سال کنکور به سرم زد کنکور هنر بدم.
آخه دیگه باید در این رشته خلاقیت و فاعلیت حرف اول و بزنه، ولی نزد.
من هنوز که هنوز با مدرسه و دانشگاه نمی خونم و انگار اونا هم با من نمی خونن.