از بچگی از سفر بدم میآمد. همین که سوار ماشین میشدم، به قول پدرم «دل و جیگرم را بالا میآوردم». انگار جاده با من دشمنی داشت. اما آن روز، سفرمان فرق میکرد. باید آبروداری میکردم، چون «عزیز» کنارم نشسته بود.
عزیز سرطان داشت. دکترها گفته بودند: «بگذارید پیش خودتان بماند.» بابا با عصبانیت گفته بود: «دکترها هیچی بارشون نیست.» به من هم گفته بود برایش دعا کنم. قرار بود برویم قم، تا برایش دعا کنم، تا عزیز زیارت کند و امام شفایش را بدهد.
عزیز فارسی بلد نبود. فقط کُردی حرف میزد، اما فارسی را تا حدی میفهمید. به اوگفتم: نگران نباش عزیز، من حرفاتو برای امام ترجمه میکنم.
لبخند زد، از همان لبخندهایی که روی لپهایش چال میانداخت و لب های من را هم به خنده می انداخت اما چشم همه را خیس میکرد.
ماشین آرام میرفت. بوی بنزین و حرکت جاده کمکم حالت تهوعم را برگرداند. سرم سنگین شده بود و به کف ماشین زل زده بودم که عزیز زد روی شانهام. برگشتم. آرام روی پایش زد، یعنی «سرتو بذار رو پام». دلم نیامد دلش را بشکنم. سرم را روی پایش گذاشتم. دستهایش میان موهایم میلغزید. کف دستش گرم بود، درست برعکس سرمای پاییزی که از پنجره به صورتم میخورد. کف دستش را بوسیدم.
برای اولین بار در ماشین خوابم برد. نه از تهوع خبری بود، نه از چیزی. فقط آرامش بود و بوی دستان حنایی عزیز.
وقتی بیدار شدم، خانه بودیم.پاییز بود، بابا بود، مامان بود… اما عزیز نبود.
پرسیدم: «پس کو قم؟ کو امام؟ کو عزیز؟»
کسی جوابم را نمی دهد. آن ها می گویند باید چند روزی به مدرسه نروم؛باید لباس سیاه به تن کنم.
سوار ماشین شدیم. هوا هنوز پاییزی بود. همان پراید، همان پدر و مادر… فقط عزیز نبود.
آن روز نفهمیدم چه شد. فقط میدانستم امام هیچ فرصتی برای شنیدن حرفهای عزیز پیدا نکرد. و من دیگر هرگز نتوانستم حرف های عزیز را برای کسی ترجمه کنم.
اکنون سیزده سال از پاییز ۱۳۹۱ گذشته است. حالا بزرگ شدهام، اما هنوز از سفر بدم میآید. هر وقت ماشین راه میافتد، دلم میپیچد. نه از بوی بنزین، بلکه از نبود بوی دستهای عزیز.
دلم میخواهد باز هم همان خواب آرام را تجربه کنم؛ خوابی که در آن، عزیز و دستان حنایی اش هنوز کنارم است.