
همه بخشها قاطی شده، مرد منتظر بود زن زنده بماند، قرص برنج خورده بود.
به انتظارش خندیدم...
سرعت قطرههای سرم آنقدر کم بود که شروع به شمردن آن کردم. فضای شلوغ بخش سنگین شد، سکوت بود و سکوت، دلم خالی شد چیزهای بسیاری زدوده شد، دستگاه شوک از جلوی چشمانم گذشت، هنوز زنده بود...
چشمانم را بستم، سکوت خوبی بود اما ترس داشت مثل ترس از دست دادن، به قول مامان خوف داشت، نمیدانم چقدرها گذشت که با صدای فریاد مرد پریدم، دستم تیر کشید، مرد فریاد میزد: نه نه نه نرو نرو. نامش زهرا بود.
جسد زهرا با کاور مشکی رنگ از جلوی چشمانم گذشت، من نمردم، زندهام، اما احساس مرگ و آن سکوت ناگهانی ترسناک قبل مرگ تجربهخاصیست.
پنجشنبه ۲۷ مهر ماه ۱۴۰۲