از بلاتکلیفی متنفرم. از اینکه ندونم الان باید براش تمام تلاشمو بکنم، همه انرژیمو صرفش کنم یا نه، وقتشه که فقط رها کنم و زمان بدم و صبر کنم، فقط صبر.
بیشتر از این چیزی ندارم که بگم[باشه برای بعدا. هر هر هر!] یعنی دارم ولی نمیتونم به جملههایی تبدیلشون کنم که معنی بدن.
یه سری دغدغه، درگیری که هیچ اسم و کلمهای براشون تعریف نشده، یه احساسی که اسمش مشخص نیست شاید همون بلاتکلیفی، مثل حس راه رفتن روی پل شیشهای نه نه مثل راه رفتن روی یخهای قطبی، دقیقا مثل فیلمها شما مطمئن نیستید که این یخها قابل اطمینان هستن یا نه هرلحظه ممکنه یخ زیر پای شما بشکند و شما توی آب بیفتید و دیگر راه خروجی از آن ندارید حالا چیزی که شما میخواید به اون برسید در جایی هست که با مسیر این یخها میشه به اون رسید، آیا برای رسیدن بهش روی یخی که بهش اطمینانی نیست راه میرید و یا صبر میکنید برای پیدا کردن راه بهتر؟ یا برای پیدا کردن راهی برای مطمئن شدن به استحکام یخها یا .... نمیدانم یا هم از خیر چیزی که میخواهید میگذرید! :(
تنها چیزی که میدونم اینه که من دلم نمیخواد از خیر چیزی که میخوام بگذرم، انگار این اولین باره که با تمام وجودم و با کلی حِرص میخوام هرجور که شده به دستش بیارم ولی مسیر، مسیرم به من دقیقا حس یخهای قطبی غیرمطمئن را میده.

من آدمی نبودم و نیستم که دلم رو به دریا بزنم و به سمت چیزی برم که ازش اطمینان کافی ندارم و بگم «هرچه شد شد.»، نه من به هرچیزی از همه جنبههایش زیاد از حد فکر میکنم تا جایی که مطمئن باشم همه چیز را سنجیدهام یا پیشبینی کردهام یا برایش آمادهام؛ نه که ریسکپذیر نباشم چرا اتفاقا ریسکپذیر هم هستم ولی در موقعیتهایی که نسبت به خطر هم آگاه باشم و تا جای ممکن خودم رو براش آماده کرده باشم. اینجا، اینجا انگار من مثل یک نابینای مادرزادم هرچه فکر میکنم تصوری ندارم، هیچ ذهنیتی از این مسیر و جایی که من را میبرد ندارم چطور میتونم درمورد خطرهاش خودم رو آماده کنم؟ چطور میتونم به یخهای قطبی اطمینان کنم؟
از فکر کردن و به نتیجه نرسیدن خسته شدم، کاش یکی میومد و همه گرههایی که توی مغزم ایجاد شدن رو دونه دونه باز میکرد.