قلم در لا به لای انگشتانم ارام گرفت به همان ارامی روی دفتر چهل برگ خط دار نشست.
صداهای در درونم شروع به گفتگو می کردند "نکند مسخره کنند یا شاید اصلا نخوانند .ای بابا این همه نوشته های زیبا هست که این در مقابلش دیده نخواهد شد و ..."
به صداهای که می آمد نگاه کردم،فکرهایم بود.پشت هم مثل کابین قطار مسافربری می آمدند و می رفتند .آرام هم نمی گرفتند.
سال های زیادی با جان و دل به حرف هاشون گوش دادم و از ترس، هیچ حرکتی نکردم. ولی چی شد؟ هیچ.در همان نقطه خود ماندم .آری ماندم و فقط نظاره گر تغییر جهان بودم و خود ایستاده در یک نقطه کوچک جهان ماندم.
این بار نگاهشان خواهم کرد بگذار فکرهایم همچنان زمزمه کنند. من آرام از کنارشان رد خواهم شد. این تغییر را خود رقم خواهم زد