
پسری با کت و شلوار آبی همراه با کراوات سیاه و تمام جواهراتی که همراه داشت (یا حالا هرچه که به آنها میگویند)، در خیابان پرسه میزد؛ کنار بازاری پررفتوآمد که مردم زیاد از آن خرید میکردند؛ مرکز بازی و شادی، شعبدهبازها و دلقکهای بامزه.
همانطور که پسر قدم برمیداشت، نگاهی به آسمان سرخ غروب انداخت و همان موقع بود که دخترک به او برخورد کرد. ماسک دختر به زمین افتاد. دختر بینیاش را مالید و کمی زیر لب غرغر کرد. پسر که قویتر از این حرفها بود، فقط یک قدم عقب رفته بود. او دستی به سمت دختر دلقک دراز کرد و مؤدبانه پرسید: «حالت خوبه؟» دختر به دست او توجهی نکرد، ماسکش را سر جایش برگرداند و بلند شد: «پسر جون حواست باشه کجا راه میری! یهو میبینی روی ماه ای!» پسر با تعجب به او نگاه کرد. آخر او یک قهرمان بود؛ یک ناجی که همه دوست داشتند با او باشند. کسی با او اینگونه حرف نمیزد! به معنای دیگر، سرش به گذشته و لقب قهرمانیای که گرفته بود گرم بود و همه هندوانه زیر بغلش میگذاشتند و چاپلوسیاش را میکردند.
دختر آینهاش را درآورد، عنکبوت و گلهای شقایق روی نقابش را تنظیم کرد، کلاه کوچکِ توردارش را درست کرد و نگاهی به لباس پسر انداخت: «ای بابا، بازم دردسر شدا!» دستمالش را که طرح گل شقایق داشت، به سمت پسر پرتاب کرد. پسر آن را گرفت و پرسید: «ا-این دیگه برای چی-؟» دختر فقط به کت او اشاره کرد، رویش را برگرداند و از پسر دور شد. دستی تکان داد که بگوید «بیا دیگر هیچوقت همدیگر را نبینیم»، ولی از قضا پسر قرار بود تماشاچی او باشد.
**
نوازندهها شروع به نواختن کردند. نغمهها همراه با باد به گوش تماشاچیها میرسیدند. دلقک شمارهی یک از بالای بالا، جایی که هیچکس حتی فکرش را هم نمیکرد، پایین پرید؛ ابتدا با لبخندی که به پهنای صورتش بود، اما بعد چترش را باز کرد و آن را از جلوی صورتش گذراند. آرایش لبخندمانندش حالا دیگر پاک شده بود و جای خود را به یک لب کجوکولهی ناراحت داده بود. چتر از او در برابر جاذبه محافظت کرد و باعث شد که دلقک آرام روی دو پایش فرود بیاید. همهی تماشاچیها او را تشویق کردند، بهجز پسرک قهرمان. او فهمید چیزی در مورد این دلقک درست نیست. آرایش دختر دوباره به لبخند تغییر شکل داد. چشمانش را چرخاند و پسر را دید. او متوجه نگاه پسر شده بود!
مجری که یک دلقک بلندقدتر با ماسک بدون دهان بود، بلنگو را برداشت و شروع به صحبت کرد: «بینندگان عزیز، به سیرک ماورایی ما خوش اومدید!» با این حرف، شقایقها از آسمان (یا شاید بهتر است بگوییم از سقف پارچهای سیرک) شروع به باریدن کردند. همه هیجانزده سرشان را بالا بردند و به گلها و گلبرگها خیره شدند: «امشب برای شما شگفتانگیزترین نمایش را در نظر گرفتیم، یعنی…»
پسری دیگر وارد شد؛ باز هم یک دلقک. او داشت همزمان سه چاقو را پرتاب میکرد و میگرفت. درست شنیدید، یا شاید هم دیدید؛ او به جای توپ، سه چاقو داشت! آنها را بالا و پایین میانداخت و باعث میشد همه حیرتزده به او خیره شوند. آکروباتبازها هم اضافه شدند؛ از اینور به آنور، از بالا به پایین و از پایین به بالا می پریدند. ناگهان آتشبازی شروع شد و صحنه را به آتش کشید. همهجا پر از شعلهها و نورهای زرد و قرمزِ بدون دود شد. دختری با ماسک زیبای سفید-طلایی با گلهای قرمز از میان آتش قدم به بیرون گذاشت؛ عنکبوتها از ماسک او آویزان بودند. کارت های بازی با هر قدم از لباسش به روی زمین میریختند. همه با حیرت و وحشت به او خیره شده بودند. تعظیم کوتاهی کرد و به تماشاچیان نگاهی انداخت. همه شروع به دست زدن کردند؛ یکی بعد از دیگری بلند شدند و دلقک ها را تشویق کردند. این تنها مقدمه ی آن بود. از آنجا به بعدش را کسی نمی داند. چرا که هیچ کدام از آنجا زنده برنگشند. کسی چه می داند؟ شاید همه اش دروغ بوده باشد و همه ی تماشاچی ها عروسک بودند. این راز ها نباید فاش شود؛ هر کسی که آنها را شنیده است شب همان روز ناپدید شده است.