
آیریس برای لیلی یک پیام فرستاد:
«لیلی عزیزم! من حالم خوب است الان در خانه ی لوییس و لئو پنهان شدم. اگر بتوانی امشب ۸ شب همراه کتاب ها کنار رودخانه ی سِن.»
لیلی با عجله هر چیزی که مربوط به پرونده بود را، همراه با کیف چرم مشکیای که q به آیریس داده بود برداشت و با سرعت تمام به سمت رودخانه دوید.
آیریس با شنل سیاهی کنار رودخانه منتظر لیلی ایستاده بود. چهرهاش کاملا جدی بود. الان وقت این بود که مخفیانه
پرس و جو کند. از خانواده های قربانیان، از خدمتکار هایشان. آنها حتما یک چیزی می دانند. او تا ۹ سپتامبر ۱۲ شب وقت داشت. ۴۸ ساعت تا وارد عمل شدن برج ساعت مونده بود.
اوون از توی سایه ها بیرون آمد. آیریس آهی کشید و کلاهش را عقب داد. روی پاشنه ی پاهایش چرخید و با آرامش تمام گفت:«آه…پس بالاخره عوضیی که خودش رو جای اوون زده، اومده بیرون!» آیریس تفنگش را از توی جیب شنلش در آورد و به سمت اوون گرفت. «اوون من هرگز رو حرفم حرف نمی زنه. اون کجاست؟» اوون تقلبی کلاه گیسش را برداشت. مو های سفیدش را مرتب کرد. چشم های آبیش مانند آسمان ظهر می درخشید. آیریس گفت:«هنری استورم.»
هنری استورم یکی مظنون ها بود. او مشتری ثابت کافه رویال بود. یک زن باز که در محفل های اجتماعی خیلی معروف بود. هنری پای چپش را برد عقب و دستش را روی قفسه ی سینه اش گذاشت. کمی خم شد و گفت:«در خدمتم ارباب.» آیریس جلو رفت و با کناره ی دستش محکم به سر هنری کوبید.«مگه بهت نگفتم ادای اوون رو در نیار؟! » هنری مظلومانه سرش را پایین انداخت و گفت:«اما…ارباب شما بیشتر از اوون برای حل کردن پرونده ها کمک می گیرید.» آیریس دستش را به کمرش زد و با حالت سرزنش کنندهای گفت:«چون جنابعالی مظنون پرونده شدی.» هنری سرش را بالا آورد و حیرت زده به آیریس نگاه کرد. «…چی؟ چرا قبلا بهم نگفتی؟» پلک دختر پرید. «اگرم بهت می گفتم کمکی نمی کرد. از اونجایی که دست چپی باید این روزا حواستو جمع کنی.» آیریس مکثی کرد و بعد پرسید:«وایسا ببینم…به اوون گفتی که اومدی اینجا؟!» هنری نگاهش را از آیریس دزدید و به افق خیره شد. آیریس با خونسردی گفت:«همین الان برگرد. بعدا میام ببینمت.» بعد دستش را روی سر پسرک کشید. او هنوز خیلی کوچک بود . آیریس او را مثل برادر کوچکش خودش می دید. لبخند خواهرانه ای زد:«من اجازه نمی دم اسکاتلندیارد به چیزایی که مال منه دست بزنه. » هنری کلاهش را روی سرش کشید به سمت سایه ها حرکت کرد. «پس، مراقب باشید ارباب.»
آیریس یادش می آمد اولین باری که او را دیده بود در محله فقیر نشین وایتچپل بود. آنجا مکانی کثیف و غیر قابل تحمل بود. آیریس هر سال زمستان، برای غذا دادن به آدم های آن منطقه می رفت. آن سال دو برادر را در مسیر برگشت خود دید. دو پسر زیبا با هوش بسیار بالا؛ در عین حال، حرکاتشان مانند سایه ها بود.
***(سه سال پیش،زمستان سال ۱۸۷۶)
پسر بچه ای با مو های قهوهای و چشمانی به رنگ آسمون آبی صبح، برادر خودش را زیر شنلش قایم کرده بود. آیریس می توانست در چشمان پسر کلمات را ببیند. چیزهایی مانند "به ما نزدیک نشو!" و "من برادرم را به تو نمی دهم."
آیریس دو تا نان را از توی سبد برداشت و به سمت پسر ها رفت. روی پای راستش زانو زد و نن ها را جلوی پسر بزرگ گرفت. «اینا برای شماست.» پسر مو قهوهای کمی عقب رفت. اما برادر او ــ پسری با موهای سفید و چشمانی مانند برادرش ــ به سمت آیریس دویید. دختر لبخندی زد و روی زمین گلی نشست. شوالیه هاج و واج به او خیره شد. اما آیریس بی محلی کرد. پسر کوچک را بغل کرد و روی پاهایش گذاشت. نان را به او داد و موهای ابریشمیش را نوازش کرد.
– اسمت چیه؟
– هنری.
– نون دوست داری؟
– نه…ولی برادرم دوست داره.
– اسم برادرت چیه؟
پسر بزرگتر اخم کرد و گفت:«نیازی نداریم یه اشراف زاده برامون دلسوزی کنه. » آیریس لبخندی زد و هنری را به خودش چسباند، بعد با لحن جدي گفت:«من اگر می خواستم دلسوزی کنم که روی گِل نمی نشستم که!» آهی کشید و ادامه داد:«من بچه هایی که مادر پدر ندارند رو می برم پرورشگاه یا به یک آکادمی می فرستم که تا ۱۸ سالگی تحصیل کنن.» پسر هنری را از آیریس گرفت و گفت:«نه ممنونـ…» « من قراره شما رو ببرم خونه ی خودم. هر چند که منم سن زیادی ندارم اما انقدر اعتماد اشراف رو جمع کردم که بتونم حر کاری را که می خواهم بکنم.» از روی گِل ها بلند شد و دستش را به سمت پسر برد:«اوون با من میای؟» پسر سرش را چرخاند و آهی کشید. آیریس گفت:«دوستش داری؟ یا منم بهت بگم داداشی؟» اوون زیر لب زمزمه کرد:«دوستش دارم.»
#برج--ساعتی