ویرگول
ورودثبت نام
Isabel.J.M
Isabel.J.Mبا آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
Isabel.J.M
Isabel.J.M
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

برج ساعتی(بخش 11)

حدود ۲ ساعت تا زمانی که رئیس اسکاتلندیارد تعیین کرده بود که دنبال آیریس بیایند، مانده بود. او کار های روزمره‌اش را انجام می داد. مثل همیشه رفت سر تمرین رقص با لئو ناهار خورد و با لی‌لی و لوییس به پارک رفت.

**(ساعت ۸ شب،‌پارک ویکتوریا.)

آیریس کمی به اطراف نگاه انداخت. پارک به طرز عجیبی خالی شده بود. اما او احساس می کرد نگاه های عجیبی رویش است. پس با کد مرس به لی‌لی گفت:«سمت من نیا. فکر می کنم که تحت نظرم دارم دارن.» ولی متاسفانه فقط لی‌لی کد مورس را بلد بود. لوییس به سمت آیریس دوید و گفت:«خاله ببین گل پیدا کردم.» همان لحظه بود که یکی فریاد زد:«اون دو نفرو دستگیر کنید.» آیریس زیر لب غر‌غر کرد:«مگه قرار نبود دیرتر بیان. اه چه رو اعصاب!» آیریس لوییس را برداشت و شروع به دوییدم کرد.

«لوییس گوش بده ببین چی می گم. آدم بدا الان دارن دنبالمون می کنن. ولی اونا می خوان تو رو هم بگیرن پس ما فرار می کنیم. تو باید وسط راه یه جا قایم شی بدون من.» لوییس محکم آیریس را گرفت. «نه! من نمی خوام بدون تو قایم شم. بیا بریم جایی که داداشم شبا توش کار می کنه.» بعد از توی بغل آیریس پایین پرید و شروع به راهنمایی کردن کرد.

**(زمان حال)

آیریس از روی زمین بلند شد، خیلی سریع به سمت در دوید، دست لوییس را گرفت و در را بست. او روی زمین نشست. بعد از چند ثانیه سرش را بالا آورد و لوییس را در آغوش خودش کشید. «حالت خوبه؟ پاهات درد نمی کنه؟ اه قرار نبود درگیر این بشی! اگر دیه دفعه ی دیگه ببینمشون نمی زارم سرشون روی تنشون بمونه.»

یک مرد به آنها نزدیک شد. وقتی دختر سرش را بالا آورد پسری با موهایی به رنگ آسمان سیاه شب و چشم هایی به رنگ اعماق اقیانوس دید. «عه…؟ لئو…؟» لئو روی زمین زانو زد. او به آیریس نگاه نمی کرد. او به برادر عزیزش که خیلی وقت بود که گم شده بود نگاه می کرد؛ کسی که الان توی آغوش آیریس ــ کاندید رقص جشن ستاره ها ــ بود،‌ خودش را جا داده بود.

لئو با صدای لرزان و متعجب پرسید:«لوییس…؟ خودتی نه؟ بیا اینجا.» سینی را زمین گذاشت و دستانش را باز کرد تا بتواند لوییس را در آغوش خود قرار دهد. اما لوییس سرش را چرخاند و آیریس را محکم تر بغل کرد. آیریس با صدایی مهربان؛ انگار نه انگار که دو دقیقه ی پیش تحت تعقیب بوده گفت:« ببین…برادرت خیلی نگرانت بوده. نظرت چیه یه دونه از این بغل محکم هایی که همیشه به من میدی، بهش بدی؟» آیریس سرش را به در تکیه داد. «اون خیلی دوستت داره، بدو برو آشتی کن.» لوییس آرام گفت:«چون داداشت تو رو نمیشناسه و نمی دونه که خواهر داره. برات مهمه که ما باهم آشتی کنیم؟» آیریس یکی از ابرو هایش را بالا انداخت و پرسید:«کی اینو بهت گفته؟» لوییس جواب داد :«عمو اوون و خاله لی‌لی.» آیریس آهی کشید و زیر لب گفت:«بعدا باید به حساب اونا برسم.» بعد جواب سوال لوییس را داد:«آره عزیزم؛ درست گفتی.» سر لوییس را نوازش کرد و گفت:«پس بدو برو.» زمانی که لوییس بلند شد تا برود و برادرش را بغل کند، کسی محکم با پا به در ورودی کوبید. آیریس به سمت میز پرتاب شد و سرش به گوشه ی آن خورد. کمی خون از سرش آمد. بعد کمی خون از دهانش بیرون ریخت. او زبانش را گاز گرفته بود. مردمک های لوییس و لئو بزرگ زده بود. اما آیریس شروع کرد به خندیدن:«پس که اینطور! اخطار برج ساعت خیلی واضح بود.»

#برج–ساعتی

۴
۰
Isabel.J.M
Isabel.J.M
با آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید