
با خودش مرور کرد:« خانواده های مقتول ها، فروختن بچه هاشون، فرانسه، موهای سیاه، گروگان گرفتن خواهر الیور…» آیریس لبخندی زد و سرش را برای نشانه ی همدردی تکان داد:« امیدوارم خواهرت زودتر برگرده. ممنون از همکاریت! میتونی بری.» و اینگونه بود که بازجویی از الیور به پایان رسید.
بعد از اینکه الیور کافه را ترک کرد، آیریس از جایش بلند شد و دستش را روی شانه ی دختری با مو های ماهگونی و چشمانی پر کلاغی رنگ داشت، گذاشت. لبخندی دروغین و در عین حال بی عیب و نقص زد. «می تونی برامون قهوه بیاری؟» دختر چشمانش را چرخاند و بدون اینکه به سمت آیریس برگردد جواب داد:«الان براتون میارم.»
پنج دقیقه ی بعد او با یک سینی چوبی بدر دستانش کنار میز دختر ها ایستاد. قهوه ها را روی میز قرار داد و گفت:«چیز دیگه ای هم میل دارید؟» آیریس جواب داد:«بله،یکم اطلاعات.» دختر یکی از ابروهایش را خم کرد و با شک و تردید گفت:«ها…؟ منظورت چیه؟»
لیلی گفت:«خوبه حداقل نفرتتو از اشراف مخفی نمی کنی.» آیریس به حرف او اضافه کرد:«برای قتل هم که دلیل خوبی داری. چطوری می خوای ثابت کنی که اون سه تا دختر رو نکشتی.» هنری که متوجه وضعیت نمیشد آرام در گوش آیریس ازش پرسید:«مگه اون می دونه ما راجب چی داریم حرف می زنیم؟» آیریس جواب سوالش را با سوال داد:«مگه کسی که فال گوش وایساده بوده میتونه بی خبر باشه؟» دختر موهایش را عقب داد و با حالتی تحقیر آمیز گفت:«آه انگار لو رفتم. پس اونقدر ها هم که فکر می کردم احمق نیستی.» هنری زیر لب زمزمه کرد:«به کی میگی احمق دختره ی مادر مرده…؟!» اما آیریس و لیلی واکنشی نشان ندادند و فقط به دختر زل زدند. یک جورهایی با چشم هایشان با او حرف می زدند. دختر روی صندلیی نشست. دقیقا همان صندلیی که الیور رویش نشسته بود. صادقانه توضیح داد:«من برای چی باید اون دخترا رو بکشم؟ نفرت من از اشرافی که فکر می کنن خیلی خوبن و برتر از همه هستن. تازشم من اگر بخوام کسی رو بکشم اون رییسمه؛ می تونم اون رو با سم توی قهوه ی صبحگاهیش بکشم. چرا باید انقدر به خودم زحمت بدم تا فقط رسواش بکنم؟» هنری ناخودآگاه گفت:«منطقیه…»اما آیریس فقط پول را روی میز کوبید و گفت:«دلایلت خیلی قانع کننده نبود، اما ممنون بابت اطلاعات. خوشمزه بود.» در ادامهی حرفش گفت:«بریم دیگه.»
"جرینگ " یک بار دیگر صدای زنگ در کافه با بسته شدن در، درآمد. آیریس به آسمان نگاهی انداخت. ابرها کنار رفته بودند و فقط خورشید درخشان در آسمان بود و مانند الماسی که برش خورده بود خودنمایی می کرد. با این حال نسیم ملایمی می وزید. آب و هوایی کاملا مناسب کار و تحقیق. «هنری لطفا برو و راجب رز تحقیق کن.» هنری پرسید:«همون صندوقدار؟» سر تکان داد:«آره» پس هنری راهش را از دخترها جدا کرد و به سمت مرکز شهر رفت.
لیلی به آیریس گفت:«به همون چیزی که من دارم فکر میکنم فکر می کنی؟» آیریس نیشش تا بناگوش باز شد:«دقیقا به همون چیزی که تو فکر می کنی دارم فکر میکنم.» هردو هم زمان گفتند:«وقتشه موشا رو گیر بندازیم!»
* * *
آدمی شنل پوش که گوشهایش را گرفته بود، فریاد کشید. طنین صدایش در برج ساعتی می پیچید؛ اما کسی آن را نمی شنید. دردهایش را بیرون ریخت. کسی جز قطعات مکانیکی ساعت حاضر نبود آنها را بشنود. دقیقا همانطور که او گفته بود شد. البته که اگر آن چای با ماریجوآنا را نمی خورد دیگر اوضاعش این نبود. تحت فشار بودن، فساد خانواده و کسی که همیشه ازش سوءاستفاده میکند. همین ها برای روانی کردنش کافی بود. ولی بدتر از همه این بود که او طرد شده و تنها بود.
– اشکالی نداره من پیشتم فقط اونو بکش، بکشش.
– خفه شو! دیگه حرف نزن!
کلاهش را سرش کرد، با دقت صورتش را پوشاند و با احتیاط تمام به اطراف خود نگاهی انداخت؛ بعد از برج ساعتی بیرون آمد. اما او متوجه نشد که هنری خیلی اتفاقی صدایش را شنیده است.
#برج-ساعتی